I GSK 1174/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Michał Kowalski Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej E. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 marca 2025 r. sygn. akt III SA/Gl 272/24 w sprawie ze skargi E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku - Białej z dnia 2 stycznia 2024 r. nr SKO.XIV/43/3605/42/2020 w przedmiocie zwrotu dotacji pobranej nienależnie oraz w nadmiernej wysokości oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 18 marca 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 272/24 oddalił skargę E. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej z dnia 2 stycznia 2024 r. nr SKO.XIV/43/3605/42/2020 w przedmiocie zwrotu dotacji z budżetu jednostki samorządu terytorialnego pobranej nienależnie oraz w nadmiernej wysokości. Skargę kasacyjną od ww. wyroku wniosła skarżąca, w oparciu o art. 173 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), skarżąc wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi, w trybie art. 174 pkt. 1 i 2 p.p.s.a., zarzuciła: 1. naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść zapadłego wyroku, a mianowicie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 28 k.p.a. w zw. z art. 29 k.p.a. w zw. z art. 107 § 1 pkt 3 k.p.a., poprzez brak stwierdzenia nieważności decyzji przez WSA w Gliwicach, w sytuacji gdy w rzeczywistości decyzja organu I i II instancji zostały skierowane do podmiotu niebędącego stroną postępowania, bowiem decyzje zostały skierowane w stosunku do E. S., a nie w stosunku do N. E. Sp. z o.o. jako organu prowadzącego Niepubliczne Przedszkole S.-A. "A. K." w dacie wydania decyzji, co skutkowało nieważnością zaskarżonej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.: Ponadto, niezależnie od powyższych zarzutów, z ostrożności procesowej, zaskarżonej decyzji zarzuciła, również: 2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na treść zaskarżonego wyroku, a mianowicie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, w sytuacji gdy organy dokonały dowolnej oceny materiału dowodowego, skutkującej błędem w ustaleniach faktycznych polegającym na przyjęciu, że organ prowadzący placówkę pobrał dotację w nadmiernej wysokości na uczniów K. Ś., A. M., K. S., T. D. oraz J. D. oraz nienależnie na ucznia L. W., co skutkowało wydaniem zarówno decyzji organu II instancji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z naruszeniem prawa i przy przyjęciu błędnych ustaleń faktycznych. 3. naruszenie przepisów prawa materialnego mającego istotne znaczenie dla wydanego rozstrzygnięcia, a mianowicie: a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 121 § 1, art. 125 § 1 w zw. z art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c ustawy - Ordynacja podatkowa poprzez błędne zastosowanie skutkujące oddaleniem skargi oraz brakiem przyjęcia przez Sąd, że w sprawie doszło do przedawnienia zobowiązania, ponieważ instrumentalne wszczęcie postępowania karnoskarbowego przeciwko E. S. nie wywołuje skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania; b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. w zw. z art. 14 ust. 1 b ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 90 ust. 2 b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2016 r., poz. 1943 ze zm.) poprzez błędną wykładnię skutkującą oddaleniem skargi, w sytuacji gdy organy błędnie przyjęły, że skarżąca pobrała nienależnie dotację na ucznia Leona Walaszek we wrześniu 2015 roku. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uwzględnienie skargi kasacyjnej poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczej w Bielsku-Białej oraz poprzedzającej ją decyzję Burmistrza Miasta Ż. W przypadku zaś, gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, z ostrożności procesowej, wniosła o uchylenie, na podstawie art. 188 p.p.s.a. zaskarżonego orzeczenia i uwzględnienie złożonej skargi w całości poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej decyzji Burmistrza Miasta Ż. i umorzenie postępowania. Względnie - w przypadku uznania przez Naczelny Sąd Administracyjny, że brak jest podstaw do uchylenia i zmiany zaskarżonego orzeczenia wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia WSA w Gliwicach w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez ten Sąd. Ponadto wniosła o zasądzenie, na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw wraz z kosztami zastępstwa prawnego przez adwokata według norm przepisanych. Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Bielsku-Białej nie udzieliło odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenia oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany był granicami skargi kasacyjnej, czyli wnioskami skargi kasacyjnej i jej podstawami. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość, w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej, ograniczenia się w uzasadnieniu wyroku, jedynie do oceny zasadności podniesionych w niej zarzutów. Zarzut zawarty w punkcie 1 petitum skargi kasacyjnej wiąże się ze sporem, czy stroną postępowania w sprawie zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem powinien być organ prowadzący aktualnie placówkę oświatową na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji, czy też organ prowadzący placówkę oświatową w dacie przyznania i przekazania dotacji a także jej wykorzystania. Ustalenie tej zasadniczej okoliczności przesądza bowiem, do kogo powinna być skierowana decyzja o zwrocie dotacji za 2015 r. Zarzuty te okazały się zdecydowanie niezasadne. Naczelny Sąd Administracyjny w tej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w wyrokach NSA: z dnia 24 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 1043/23 oraz z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt I GSK 39/24. Na gruncie niniejszej sprawy przypomnieć należy, że w rozliczeniu dotacji udzielonej na 2015 r. na wniosek organu prowadzącego szkołę ustalono wydatki, które zakwestionowano podczas kontroli. W trakcie tej kontroli organem prowadzącym szkołę była E. S., która uprzednio - jako organ prowadzący szkołę - złożyła wniosek o przyznanie tejże dotacji. Wyniki wzmiankowanej kontroli pozwoliły na ustalenie, że zaistniała przesłanka z art. 252 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 ze zm., dalej: u.f.p.). Zasadą jest, ze dotacja przyznawana jest organowi prowadzącemu szkołę i organ ten ma ją przeznaczyć na dofinansowanie realizacji zadań prowadzonej przez siebie szkoły, a w konsekwencji to ten organ jest odpowiedzialny za prawidłowe jej wykorzystanie. Dotacje udzielone z budżetu jednostki samorządu terytorialnego podlegają zwrotowi do budżetu wraz z odsetkami. Zobowiązanie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem powstaje z mocy prawa w dniu zaistnienia zdarzenia w postaci wydatkowania części lub całej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Z mocy decyzji wydanej na podstawie art. 252 ust. 1 u.f.p. przez właściwy organ w sprawach niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym (w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa) zobowiązanie to zostaje skonkretyzowane przez kwotowe określenie wysokości zwrotu dotacji wraz z odsetkami już w dacie doręczenia beneficjentowi decyzji organu pierwszej instancji. W tym wypadku chodzi o organ prowadzący szkołę w rozumieniu art. 4 pkt 16 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Zgodnie z tym przepisem organem prowadzącym szkołę lub placówkę jest minister, jednostka samorządu terytorialnego, inne osoby prawne i fizyczne. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe organ prowadzący szkołę lub placówkę odpowiada za jej działalność. Do zadań organu prowadzącego szkołę lub placówkę należy w szczególności zapewnienie obsługi administracyjnej, w tym prawnej, obsługi finansowej, w tym w zakresie wykonywania czynności, o których mowa w art. 4 ust. 3 pkt 2-6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, 295 i 1598), i obsługi organizacyjnej szkoły lub placówki (art. 10 ust. 1 pkt 4 ustawy Prawo oświatowe) W realiach tej sprawy zmiana w ewidencji działalności oświatowej nastąpiła w październiku 2019 r. W tym okresie zatem nastąpiła zmiana organu prowadzącego szkołę. Decyzję organu pierwszej instancji określającą zwrot dotacji wydano natomiast w lipcu 2020 r. W myśl art. 168 ust. 14 ustawy Prawo oświatowe w przypadku zmiany organu prowadzącego szkołę lub placówkę wniosek o zmianę danych, o których mowa w ust. 4 pkt 1, składa, nie później niż na miesiąc przed planowanym dniem zmiany organu prowadzącego, osoba dotychczas prowadząca szkołę lub placówkę. W przypadku zgonu osoby fizycznej prowadzącej szkołę lub placówkę wniosek składa osoba, która została wskazana w oświadczeniu, o którym mowa w ust. 4a lub 4b, w terminie 14 dni od dnia zgonu. Zmiana organu prowadzącego następuje z dniem dokonania wpisu tej zmiany do ewidencji. Przepisy ust. 4 pkt 1 i 4 oraz ust. 9-12 stosuje się odpowiednio. Wskazana powyżej zmiana nie ma znaczenia dla zdarzenia, które już nastąpiło - z mocy prawa powstało bowiem zobowiązanie do zwrotu. Jak już wskazano wcześniej, zobowiązanym jest ten organ prowadzący szkołę, który sprawował tę funkcję w okresie kiedy powstał obowiązek zwrotu, w tym wypadku z chwilą wydatkowania dotacji wbrew regulacjom ustawy (wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem). W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są w szczególności następujące dochody budżetu państwa, dochody budżetu jednostki samorządu terytorialnego albo przychody państwowych funduszy celowych, w tym kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie zaś z art. 67 ust. 1 tego aktu prawnego do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60) i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm., dalej: O.p.). Według art. 4 O.p., obowiązkiem podatkowym jest wynikająca z ustaw podatkowych nieskonkretyzowana powinność przymusowego świadczenia pieniężnego w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w tych ustawach. Natomiast, zgodnie z art. 5 O.p., zobowiązaniem podatkowym jest wynikające z obowiązku podatkowego zobowiązanie podatnika do zapłacenia na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu albo gminy podatku w wysokości, w terminie oraz w miejscu określonych w przepisach prawa podatkowego. Z kolei według art. 21 § 3 O.p., jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. W sytuacji przewidzianej w art. 21 § 3 O.p. zobowiązanie podatkowe powstaje z chwilą zaistnienia określonego stanu faktycznego wynikającego z ustawy, bez dokonywania jakichkolwiek czynności dodatkowych przez strony stosunku prawnopodatkowego. Zobowiązanie to powstaje w pewnym sensie automatycznie, bez względu na wolę i zamiar podatnika. Jedyną przesłanką decydującą o jego powstaniu jest zaistnienie stanu faktycznego, z którym ustawodawca łączy powstanie tego zobowiązania (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.). Ten rodzaj zobowiązania określa się jako powstające z mocy prawa, różni się ono od zobowiązań powstających poprzez doręczenie decyzji brakiem działania organów podatkowych. Zobowiązanie powstaje na mocy ustawy i jeżeli zostanie prawidłowo obliczone i zapłacone przez podatnika, organ nie jest zobowiązany do podejmowania jakichkolwiek działań związanych z jego realizacją. Podatnik jest zobowiązany do samodzielnego obliczenia wysokości podatku (samoobliczenie), podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty. Dopiero ujawnienie nieprawidłowości w samo obliczeniu podatnika, nierealizującego wynikających z ustawy obowiązków obliguje organy podatkowe do podejmowania określonych przepisami prawa działań zmierzających do określenia zgodnej z prawem wysokości zobowiązania. Również zobowiązanie zwrotu dotacji udzielonej z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem powstaje z mocy prawa w dniu zaistnienia zdarzenia w postaci wydatkowania części lub całej dotacji niezgodnie z przeznaczeniem. Z mocy decyzji wydanej na podstawie art. 252 ust. 1 pkt 1 lub 2 u.f.p. przez właściwy organ w sprawach niepodatkowych należności budżetowych o charakterze publicznoprawnym (w stosunku do należności budżetów jednostek samorządu terytorialnego - wójt, burmistrz, prezydent miasta, starosta albo marszałek województwa) zobowiązanie to zostaje skonkretyzowane przez kwotowe określenie wysokości zwrotu dotacji wraz z odsetkami już w dacie doręczenia beneficjentowi decyzji organu pierwszej instancji. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał jakiejkolwiek podstawy prawnej na mocy której powstające z mocy samego prawa zobowiązanie do zwrotu publicznoprawnej należności budżetowej, jaką jest dotacja wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem oraz dotacja niewykorzystana do końca roku 2016, spoczywające pierwotnie na skarżącej kasacyjnie – E. S. może zostać przeniesione na inny podmiot jakim jest N. E. Sp. z o.o. Na gruncie prawa administracyjnego tylko konkretna regulacja ustawowa może stanowić podstawę prawną do przeniesienia praw i obowiązków jednego podmiotu na inny podmiot. W konsekwencji należy dojść do wniosku, że zarzuty skargi kasacyjnej ujęte w punkcie I petitum skargi kasacyjnej okazały się nieuzasadnione. Otóż w tej sprawie decyzje administracyjne zostały skierowane do podmiotu, który był stroną w sprawie czyli do E. S.. N. E. Sp. z o.o. nie miała w żadnej mierze w tej sprawie przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., natomiast zaskarżone decyzje nie zostały skierowane do podmiotu niebędącego stroną co oznacza, że nie było podstaw do stwierdzenia ich nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. Niezasadne okazały się zarzuty naruszenia prawa procesowego zawarte w punkcie 2 petitum skargi kasacyjnej. Przede wszystkim autor skargi kasacyjnej nawet nie próbował wykazać, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co jest nieodzownym elementem uzasadnienia skargi kasacyjnej, co też wynika z zestawienia art. 174 pkt 2 oraz z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zdecydowanie nie podziela stanowiska zajętego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej jakoby dzienniki lekcyjne oraz potwierdzenia uiszczenia opłaty za czesne nie miały znaczenia dowodowego w ramach kontroli ustalenia stanu faktycznego w zakresie, czy określone dzieci uczęszczały na zajęcia i miały status ucznia (przedszkolaka). Organy administracyjne w sposób wyczerpujący zebrały materiał dowodowy świadczący o tym, że wymienione w decyzji oraz w zaskarżonym wyroku dzieci w wymienionych okresach rozliczeniowych nie posiadały statusu uczniów (przedszkolaków). Nie bez znaczenia pozostaje w tej sprawie również prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 28.10.2021 r., sygn. akt [...] pkt 233 i 34, który stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny podziela zatem stanowisko zajęte w tym zakresie przez Sąd I instancji, zgodnie z którym z zebranego materiału dowodowego wynika, że dotacja pobrana na ww. dzieci i za wskazane okresy została pobrana w nadmiernej wysokości. Niezasadne okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego ujęte w punkcie 3 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu dotyczącego błędnego zastosowania art. 70 § 1, art. 70 § 6 pkt 1 i art. 70c o.p. należy podkreślić, że w skardze kasacyjnej podjęto wyłącznie próbę zakwestionowania wadliwego zastosowania tego przepisu. Nie podniesiono natomiast zarzutu błędnej wykładni. W tym miejscu zaznaczyć należy, że uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania (niezastosowania) przepisu prawa materialnego – co ma miejsce w tej sprawie – autor skargi kasacyjnej musi wykazać, że sąd, stosując przepis, popełnił błąd subsumcji, czyli że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie nie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. Co do zasady nie ma możliwości skutecznego powoływania się na zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w sytuacji, gdy nie zakwestionowano skutecznie, równocześnie ustaleń stanu faktycznego, na których oparto zaskarżone rozstrzygnięcie, co też ma miejsce w niniejszej sprawie. Błędne zastosowanie przepisów materialnoprawnych zasadniczo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też dowiedzenia ich wadliwości. Skoro jednak nie zakwestionowano skutecznie ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez Sąd I instancji, niezasadne okazało się wywodzenie o wadliwym zastosowaniu kwestionowanych przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga, że w realiach tej sprawy autor skargi kasacyjnej podjął się nieudanej próby zakwestionowania ustalenia stanu faktycznego przez organ administracyjny, ale tylko i wyłącznie w zakresie omówionej wcześniej w uzasadnieniu zagadnienia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości na określone dzieci i wskazane okresy. Nie kwestionowano natomiast ustaleń organu administracyjnego, zaakceptowanych przez Sąd I instancji w kwestii tzw. instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego przeciwko E. S. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że ustalenia w zakresie, czy mamy w danej sprawie do czynienia z wystąpieniem instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego należy do sfery ustaleń faktycznych. W realiach tej sprawy autor skargi kasacyjnej w zasadzie bezpodstawnie przyjął, że mamy tu do czynienia z sytuacją instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego. Warto jednak zauważyć, że zupełnie co innego wynika z ustaleń organu administracyjnego, zaakceptowanych następnie przez Sąd I instancji. Jeżeli zatem w skardze kasacyjnej autor chciał wykorzystać zarzut instrumentalnego wszczęcia postępowania karnoskarbowego, w pierwszej kolejności należało skutecznie zakwestionować ustalenia organów administracyjnych oraz Sądu I instancji, zgodnie z którymi takie zjawisko nie miało miejsca na etapie postępowania administracyjnego. Odnosząc się w drugiej kolejności do zarzutu dotyczącego błędnej wykładni art. 14 ust. 1b ustawy o systemie oświaty w zw. z art. 90 ust. 2 b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela w tym zakresie stanowiska zaprezentowanego w skardze kasacyjnej. Otóż zgodnie z art. 14 ust. 1b ustawy o systemie oświaty w szczególnie uzasadnionych przypadkach wychowaniem przedszkolnym może także zostać objęte dziecko, które ukończyło 2,5 roku. Literalne brzmienie tego przepisu prowadzi do wniosku, że wychowaniem przedszkolnym może być objęte dziecko dopiero po ukończeniu 2,5 roku. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.