I GSK 1080/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Bogdan Fischer (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko po rozpoznaniu w dniu 25 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C. Sp. z o.o. w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 maja 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 795/24 w sprawie ze skargi T. Sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. Sp. z o.o. w G. na rzecz Centrum Projektów Polska Cyfrowa 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 maja 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 795/24 oddalił skargę T. sp. z o.o. w G. na rozstrzygnięcie Centrum Projektów Polska Cyfrowa z dnia [...] marca 2024 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie sprawy. T. Spółka z o.o. z siedzibą w G. (dalej "Skarżącą", "Wnioskodawcą", "Stroną" lub "Spółka") złożyła wniosek o dofinansowanie projektu pn. "Poprawa dostępu do szybkiego Internetu – gminy [...]– w ramach programu "Fundusze Europejskie na Rozwój Cyfrowy" (priorytet "FERC.01 Zwiększenie dostępu do ultra-szybkiego Internetu szerokopasmowego", działanie "FERC.01.01 Zwiększenie dostępu do ultra-szybkiego Internetu szerokopasmowego"). W piśmie z [...] stycznia 2024 r. Centrum Projektów Polska Cyfrowa (dalej także: "CPPC") poinformowało skarżącą, że wniosek o dofinansowanie uzyskał ocenę negatywną i tym samym nie został wybrany do dofinansowania przez Komisję Oceny Projektów. Oznaczało to ocenę negatywną w rozumieniu art. 86 ust. 5 ustawy z 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. z 2022 r., poz. 1079) dalej "ustawa wdrażająca". Następnie skarżąca złożyła protest od negatywnej oceny projektu. W wyniku jego rozpatrzenia pismem z [...] marca 2024 r. nr [...] na podstawie art. 69 ust. 1 ustawy wdrażającej oraz § 11 regulaminu wyboru dla naboru [...] Priorytet FERC.01 Zwiększenie dostępu do ultra-szybkiego Internetu szerokopasmowego Działanie FEFłC.01.01 Zwiększenie dostępu do ultraszybkiego Internetu szerokopasmowego (dalej zwanego "regulaminem") poinformowało skarżącą, że negatywna ocena zostaje podtrzymana, a protest nie został uwzględniony. Wskazano, że wbrew twierdzeniom skarżącej, eksperci oceniający projekt nie uzasadniają wcale swej oceny tym, że skarżąca musi zrealizować cały projekt, aby uzyskać refundację, natomiast eksperci podkreślili w kartach oceny fakt, iż wnioskodawca planując rozliczyć projekt refundacją, w pierwszej kolejności musi ponieść nakłady finansowe, a następnie je rozliczyć, aby otrzymać zwrot w formie refundacji oraz kwoty ogółem. Ocenionym ryzykiem była natomiast zdolność skarżącej do finansowania inwestycji, która jest weryfikowana na etapie składania wniosku, a nie na etapie realizacji projektu. CPPC mając wgląd w ilość oraz zakres i treść złożonych wniosków o dofinansowanie w naborze oraz konieczność rozdysponowywania środków publicznych w sposób rzetelny uznało, że wykonalność finansowa projektów złożonych przez skarżącą jest niewiarygodna. Na powyższe rozstrzygnięcia skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który ja oddalił. Uzasadniając podkreślił, że wnioskodawca zobligowany jest do opisania zdolności finansowej do realizacji projektu. Nie ma jednak obowiązku załączenia do wniosku dodatkowych dokumentów potwierdzających ww. zdolność do realizacji projektu, za wyjątkiem wymienionych obligatoryjnych załączników do wniosku, np. dotyczących analizy sytuacji ekonomicznej przedsiębiorcy w postaci "Formularza oceny sytuacji ekonomicznej" (zał. nr 2) i "Dodatkowego oświadczenia o sytuacji ekonomicznej" (zał. nr 2a). W karcie oceny merytorycznej eksperci, będący członkami Komisji Oceny Projektów (dalej zwanej "KOP"), przedstawili negatywną ocenę kryterium. Sąd I instancji podkreślił, że z art. 47 ust. 1 ustawy wdrażającej wynikał obowiązek organu w toku rozpoznawania wniosku brania pod uwagę faktów lub stanu prawnego, jeżeli są one znane instytucji z urzędu albo są możliwe do ustalenia na podstawie: posiadanych przez nią ewidencji lub rejestrów. Takimi faktami i stanami prawnymi są w badanej sprawie inne wnioski złożone przez Wnioskodawcę w KPO i FERC. Jeżeli zatem w innych złożonych wnioskach wykonalność finansowa projektu została opisana w sposób niemal identyczny, to są to okoliczności istotne dla oceny przedmiotowego wniosku, które organ winien wziąć pod uwagę z urzędu. Strona nie wykazała w sposób wiarygodny wykonalności finansowej projektu. Posłużenie się we wszystkich wnioskach tymi samymi kwotami środków własnych, tymi samymi kwotami kredytu udzielonego przez Alior Bank oraz tymi samymi zasobami finansowymi udziałowców gotowych udzielić odpowiedniej pożyczki w celu realizacji przedsięwzięcia, a także okoliczność zawarcia umów inwestycyjnych z tymi samymi podmiotami, uzasadnia wątpliwości organu co do spełnienia tego merytorycznego kryterium w badanym wniosku, biorąc pod uwagę uprzednio podpisana umowę KOP i dwie pozytywne oceny wniosków skarżącej złożonych w ramach projektu FERC. Sąd I instancji podniósł, że uzasadnienie wykonalności finansowej projektu we wszystkich złożonych przez podmiot wnioskach FERC 01.01. oraz we wniosku KPO, (co do którego postępowanie zakończyło się podpisaniem umowy) miały taką samą treść uzasadnienia wykonalności finansowej. Taki sposób sformułowania opisu możliwości finansowych nasuwał wniosek o tym, że wykonalność finansowa możliwa jest tylko co do jednego wniosku KPO i dwóch wniosków FERC 01.01. Tym samym nie był on wiarygodny. Organ nie oparł tym samym wydanego rozstrzygnięcia na braku gwarancji finansowych. W świetle art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej – dokonywanie w sposób odmienny, innych ocen wniosków spółki złożonych w ramach tego samego konkursu i w takim samym schemacie finansowania, bez podania przyczyn takiej odmiennej oceny byłoby naruszeniem zasad opisanych w tym przepisie. W sprawie wydanie, na podstawie tożsamej dokumentacji formalnej i merytorycznej, złożonej przez ten sam podmiot, innego rozstrzygnięcia, zostało przez CPPC dokładnie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej informacji. W ocenie WSA negatywna ocena nie została oparta na tej analizie i nie była ona podstawą rozstrzygnięcia. Analiza P. sp. z o.o. miała jedynie charakter uboczny i pomocniczy w ocenie, a tym samym nie miała charakteru zasadniczego. Podstawą negatywnej oceny było takie samo (lub różniące się jedynie podaną kwotą umowy inwestycyjnej z inwestorem finansowym) uzasadnienie wniosku co do wykonalności finansowej projektu, co mogło budzić uzasadnione wątpliwości co do zdolności finansowych Skarżącej. W sytuacji hipotetycznej, a więc takiej z której wynika, że taka analiza ma charakter zasadniczy dla rozstrzygnięcia (w sprawie tego nie stwierdzono) organ może oprzeć się na takiej analizie. Jednakże w wypadku skorzystania z określonej analizy pochodzącej od podmiotu zewnętrznego lub innych dowodów, niewymienionych w dokumentacji konkursowej, to należy zapewnić stronie przed wydaniem rozstrzygnięcia możliwość zapoznania się z taką analizą i złożenia przez nią dodatkowych wyjaśnień. W sprawie ze względu na uboczny charakter analizy, powyższego organ nie musiał stosować (wystarczająca dla odmowy była analiza wniosku poprzez pryzmat dokumentacji konkursowej). Następnie C. spółka z o.o. z siedzibą w G. (dawniej T. sp. z o.o. w G.) wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości oraz uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik ocen oraz przekazanie jednocześnie sprawy organowi w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez niego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu. Ewentualnie autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie. W każdym przypadku skarżąca kasacyjnie wniosła o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego oraz zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzuciła na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634), dalej "p.p.s.a.", w z art. 76 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. poz. 1079), dalej "ustawa wdrożeniowa": 1. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj.: a. art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej (norma odniesienia) w zw. z art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej (normy naruszenia) polegające na niewłaściwym zastosowaniu przedmiotowej regulacji i oddaleniu skargi wobec stwierdzenia, że projekt skarżącej nie spełniał kryterium "Wykonalność finansowa projektu", w sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie organu w sposób oczywisty naruszało art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem dokonano oceny projektu z naruszeniem zasady przejrzystości i zasady rzetelności, a ponadto w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów i na podstawie kryteriów sprzecznych z postanowieniami Regulaminu oraz zasadami logiki i prawidłowego rozumowania oraz aktualnymi wskazaniami wiedzy, a ponadto niewłaściwe zweryfikowano prawidłowość oceny projektu w zakresie określonym art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej poprzez niezasadne nieprzyznanie punktów w ramach ww. kryterium, podczas gdy w świetle obowiązujących regulacji oraz wskazań aktualnej wiedzy - skarżąca spełniła przedmiotowe Kryterium, albowiem w należyty sposób wykazał, że dysponuje możliwościami finansowymi zrealizowania projektu, w szczególności posiada zabezpieczone środki finansowe na realizację projektu, zaś odmienna ocena pozostaje sprzeczna zarówno z Kryteriami oceny, jak i zasadami logiki i prawidłowego rozumowania, w szczególności, że Komisja Oceny Projektów w przypadku dwóch innych wniosków zgłoszonych przez skarżącą tj. o nr FERC.01.01-IP.01-0222/23 oraz FERC.01.01-IP.01-0224/23, opartych na tożsamych założeniach finansowych, kryterium to oceniła pozytywnie, przy czym argumentacja KOP, jak i organu rozpatrującego protest, dotycząca wniosku nr FERC.01.01-IP.01-0200/23 jest lakoniczna i nie pozwala zrozumieć konkretnych motywów negatywnej oceny oraz zawiera wadliwe i niezgodne ze stanem rzeczywistym założenia oraz charakteryzuje się dowolnością, przekraczającą zasady swobodnej oceny, w szczególności w zakresie w jakim niezasadnie przyjęto, że, skarżący posiada tylko jedno źródło finansowania dla wszystkich złożonych wniosków, a ponadto treść Indywidualnych kart oceny, sporządzanych odrębnie przez dwóch ekspertów, wskazuje na fakt, że naruszono zasadę indywidualnej oceny wniosku oraz niezależnej oceny przez każdego z ekspertów, albowiem treść ocen poszczególnych ekspertów jest tożsama (zmieniono wyłącznie kolejność słów) oraz stanowi powielenie ocen dokonanych dla wniosków o nr FERC.01.01-IP.01-0164/23 dla obszaru 5.22.05.f, FERC.01.01-IP.01-0167/23 dla obszaru 5.22.05.g, FERC.01.01-IP.01-0168/23 dla obszaru 5.22.06.C, FERC.01.01-IP.01-0169/23 dla obszaru 5.04.15.b, FERC.01.01- IP.01-0170/23 dla obszaru 5.22.15.a, FERC.01.01-IP.01-0171/23 dla obszaru 5.22.04.a, FERC.01.01-IP.01-0173/23 dla obszaru 5.22.04.b, FERC.01.01-IP.01-0177/23 dla obszaru 5.14.22.00, FERC.01.01-IP.01-0183/23 dla obszaru 5.14.35.00, FERC.01.01- IP.01-0188/23 dla obszaru 5.14.15.a, FERC.01.01-IP.01-0192/23 dla obszaru 5.14.15.61, FERC.01.01-IP.01-0200/23 dla obszaru 5.04.14.b, FERC.01.01-IP.01-0210/23 dla obszaru 5.22.10.b, FERC.01.01-IP.01-0220/23 dla obszaru 5.22.05.b, FERC.01.01- IP.01-0222/23 dla obszaru 5.20.13.a, FERC.01.01-IP.01-0224/23 dla obszaru 5.20.02.c, FERC.01.01-IP.01-0232/23 dla obszaru 5.22.14.b, FERC.01.01-IP.01-0235/23 dla obszaru 5.04.15.d.; b. art. 73 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej (norma odniesienia), art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej (norma naruszenia) polegające na niewłaściwym zastosowaniu przedmiotowej regulacji poprzez oddalenie skargi wobec stwierdzenia, że organ miał prawo skorzystać z raportów P., a nadto raporty te miały charakter pomocniczy i uboczny w ocenie, w sytuacji gdy w regulaminie wyboru projektów brak jest unormowań, z których wynika umocowanie do zasięgnięcia informacji czy analiz przeprowadzanych przez podmioty zewnętrzne, zaś argumentacja organu w zakresie rzekomego niespełnienia kryterium "Wykonalności finansowej projektu" opierała się w głównej mierze właśnie na raporcie P., a więc rzeczony dokument był głównym determinantem oceny wniosku, jak i rozpatrzenia protestu, nie sposób zatem twierdzić, że nieuprawnione skorzystanie z usług podmiotu trzeciego, który nie miał prawa uczestniczyć w procedurze, nie stanowi naruszenia art. 45 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 56 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 68 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy wdrożeniowej i nie miało istotnego wpływu na wynik oceny. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację wniesionych zarzutów i wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz - na zasadzie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej - uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu skarżącej została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik ocen oraz przekazanie jednocześnie sprawy organowi w celu ponownego rozpatrzenia podjętego przez niego rozstrzygnięcia w przedmiocie nieuwzględnienia protestu ewentualnie z ostrożności procesowej: 2. uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; zaś w każdym wypadku: 3. zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. 4. stosownie do art. 176 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 76 ustawy wdrożeniowej oświadczyła, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ w pełni poparł stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku Sądu I instancji i wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdyż skarżąca kasacyjnie zrzekła się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził aby w rozpoznawanej sprawie wystąpiła którakolwiek z przesłanek nieważności postępowania – określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. – jak też aby zachodziły przesłanki wymagające uchylenia wydanego w sprawie orzeczenie oraz odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania (art. 189 p.p.s.a.). Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Za podstawę wyroku z 9 maja 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 795/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął ustalenia faktyczne dokonane przez Centrum Projektów Polska Cyfrowa. T. Sp. z o.o. w G. złożyła wniosek o dofinansowanie projektu: "Poprawa dostępu do szybkiego Internetu - gminy [...]", który zamierzała realizować na zasadzie refundacji. Pismem z [...] stycznia 2024 r. Centrum Projektów Polska Cyfrowa poinformowało Spółkę, że wniosek uzyskał ocenę negatywną. Następnie, pismem z [...] marca 2024 r. Centrum Projektów Polska Cyfrowa poinformowało Spółkę, że protest nie został uwzględniony z powodu nie uwiarygodnienia zdolności do finansowania inwestycji. W karcie oceny merytorycznej eksperci przedstawili negatywną ocenę spełnienia kryterium merytorycznego nr 2 "Wykonalność finansowa projektu." Skarga kasacyjna została w tej sprawie oparta wyłącznie na zarzutach naruszenia prawa procesowego. Według art. 174 pkt 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Oparcie skargi kasacyjnej na naruszeniu przepisów postępowania jest niezbędne w sytuacji, gdy strona zamierza kwestionować stan faktyczny przyjęty przy wyrokowaniu przez Sąd I instancji. Przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości zaskarżonego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, tylko jedynie weryfikuje zasadność postawionych w skardze kasacyjnej zarzutów. O skuteczności zarzutów naruszenia przepisów postępowania formułowanych w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez wpływ, o którym mowa należy rozumieć istnienie związku przyczynowego pomiędzy uchybieniem przepisom postępowania stanowiącym przedmiot zarzutu skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu administracyjnego pierwszej instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego wyniku sprawy. Wynikającym z art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest więc nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Już w tym miejscu należy dojść do wniosku, że rozpoznawana skarga kasacyjna nie wypełnia standardów przewidzianych w wyżej powołanych przepisach prawa. Autor skargi kasacyjnej nie wypowiedział się w ogóle w kwestii wykazania, że naruszenie przepisów prawa procesowego mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy. Niezależnie jednak od powyższego spostrzeżenia Naczelny Sąd Administracyjny odniesie się do zarzutów skargi kasacyjnej. Odnosząc się zatem do zarzutu zawartego w punkcie 1. a) petitum skargi kasacyjnej należy wskazać, że wbrew stanowisku strony skarżącej w tej sprawie nie dokonano oceny projektu z naruszeniem zasady przejrzystości i zasady rzetelności. Otóż to właśnie rzetelne postępowanie doprowadziło do ustaleń, że skarżący podmiot oprócz ocenianego w tej sprawie wniosku złożył jeszcze kilkanaście innych wniosków, co w konsekwencji w ocenie organu doprowadziło do stwierdzenia o braku zdolności do sfinansowania wszystkich wniosków o dofinansowanie. Stanowisko organu uzyskało aprobatę Sądu I instancji. Natomiast argumenty skargi kasacyjnej stanowiska tego nie podważają. Nie mamy w tej sprawie również do czynienia z wyjściem Sądu poza granice sprawy. Wprost przeciwnie wzięcie przez organ pod uwagę okoliczności o wielości wniosków składanych przez skarżącą kasacyjnie realizuje zasadę rzetelności. Okoliczności te bezpośrednio bowiem wpływały na ocenę sytuacji finansowej skarżącej jednostki. Co zaś się tyczy zarzutu dokonania oceny w sposób sprzeczny z kryteriami wyboru projektów oraz postanowieniami Regulaminu, to podkreślić należy, że autor skargi kasacyjnej nie wskazał na konkretne regulacje odnoszące się do kryterium wyboru oraz Regulaminu, co stanowi naruszenie art. 176 p.p.s.a. Nie jest zaś rzeczą Naczelnego Sądu Administracyjnego domyślanie się jakie konkretnie regulacje miał "na myśli" autor skargi kasacyjnej. Zbyt daleko idące są wnioski skarżącej kasacyjnie o naruszeniu zasady indywidualnej oceny wniosku przez poszczególnych ekspertów. Skoro bowiem skarżąca złożyła kilkanaście wniosków o niemal identycznej treści, to nie można skutecznie czynić zarzutu, że oceny tych wniosków dokonane przez ekspertów są zbliżonej treści. Jednocześnie w petitum skargi kasacyjnej zarzucono, że ocena organu rozpatrującego protest w sprawie FERC.01.01-IP.01-0200/23 była lakoniczna i nie pozwalała zrozumieć konkretnych motywów negatywnej oceny oraz zawierała wadliwe i niezgodnie ze stanem faktycznym założenia oraz że charakteryzuje się dowolnością przekraczającą zasady swobodnej oceny. Autor skargi kasacyjnej oprócz ww. ogólnych zarzutów nie dokonał ich sprecyzowania pod kątem zasady rzetelności i przejrzystości. Zawarcie tak ogólnych zarzutów w skardze kasacyjnej bez ich sprecyzowania i odniesienia do stanu faktycznego sprawy zamyka Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu możliwość weryfikacji zaskarżonego orzeczenia. Również niezasadny jest zarzutu zawarty w punkcie 1. b) petitum skargi kasacyjnej. Sąd I instancji doszedł do wniosku, że braki polegające na oparciu oceny organu w zakresie wykonalności finansowej projektu o analizy przeprowadzone przez Polską Wywiadownię Gospodarczą nie przesądzają o konieczności uwzględnienia skargi. Sąd ten wskazał natomiast, że podstawą negatywnej oceny było takie samo (lub różniące się jedynie podaną kwotą umowy inwestycyjnej z inwestorem finansowym) uzasadnienie wniosku co do wykonalności finansowej projektu, co z kolei mogło budzić uzasadnione wątpliwości co do zdolności finansowych skarżącej. Natomiast kluczowe znaczenie w ustaleniach organu, które następnie zaaprobował Sąd I instancji było stwierdzenie znaczącej dysproporcji pomiędzy wartością wykazywanych w dokumentacji realnie dostępnych środków finansowych (około 3,7 mln zł), a planowaną wartością projektów do zrealizowania w ramach FERC (około 600 mln zł). Nawiązując do postanowień art. 176 p.p.s.a. oraz art. 174 pkt 2 p.p.s.a. to na autorze skargi kasacyjnej spoczywał obowiązek wykazania, że naruszenie przepisów postępowania sprowadzające się do uwzględnienia ustaleń P. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego w skardze kasacyjnej nie ujęto. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 76 ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935).