I GSK 1076/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Joanna Salachna (spr.) Sędzia NSA Michał Kowalski Protokolant Jarosław Lubryczyński po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2022 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. w E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 24 lutego 2022 r. sygn. akt I SA/Ol 30/22 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. w E. na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 9 grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I. Sp. z o.o. w E. na rzecz Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie (dalej: WSA lub Sąd I instancji) wyrokiem z 24 lutego 2022 r., sygn. akt I SA/Ol 30/22 – po rozpoznaniu sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w E. (dalej: skarżąca lub spółka) na informację Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego (dalej: organ lub Zarząd WWM) z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia – oddalił skargę. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła spółka, zaskarżając ten wyrok w całości, wniosła o jego uchylenie w całości i uwzględnienie skargi oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: - naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię, tj. art. 10 z dnia 3 kwietnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach wspierających realizację programów operacyjnych w związku z wystąpieniem COVID-19 (Dz.U. 2020 r. poz. 694 ze zm.; dalej: ustawa wspierająca), poprzez błędną jego wykładnię; - naruszenie przepisu art. 15zzzzzn2 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842; dalej: ustawa Covid), poprzez jego niezastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów sformułowanych w jej petitum. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd WWM wniósł o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Podobnie w trybie tym nie ujawniono podstaw do odrzucenia skargi ani umorzenia postępowania przed sądem pierwszej instancji, które obligowałyby Naczelny Sąd Administracyjny do wydania postanowienia przewidzianego w art. 189 p.p.s.a. Jak wynika z art. 193 p.p.s.a. (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 p.p.s.a., stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) p.p.s.a., w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Zgodnie z art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.); - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. Przed przystąpieniem do oceny trafności zarzutów kasacyjnych, ze względu na sposób ich sformułowania, konieczne jest przypomnienie, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę związany jest podstawami skargi kasacyjnej. To wnoszący skargę kasacyjną określa granice kontroli orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przez NSA. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zatem dokonywać we własnym zakresie czy to doprecyzowania, czy to interpretacji wskazanych przez skarżącego kasacyjnie podstaw zaskarżenia lub ich uzasadnienia. Wskazane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty wskazują na obie podstawy jej sformułowania. Odnosząc się w pierwszej kolejności do ich formalnego wyartykułowania przez autora skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że nie można skutecznie zarzucić Sądowi I instancji naruszenia ani przepisów ustawy wspierającej, ani przepisów ustawy Covid. Sąd administracyjny orzeka bowiem na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. To w oparciu o przepisy tej ustawy sąd administracyjny ocenia legalność postępowania organów administracji. Stąd prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej czy to naruszenia prawa materialnego, czy to naruszenia prawa procesowego (art. 174 p.p.s.a. – odpowiednio jego pkt 1 lub pkt 2) powinien przywoływać odpowiednie przepisy procedury sądowoadministracyjnej, ale w powiązaniu z przepisami prawa materialnego albo procesowego. Niezależnie od powyższych wskazań, na uwzględnienie nie mógł zasługiwać zarzut naruszenia art. 10 ustawy wspierającej, a to z kilku względów. Po pierwsze, przywołana regulacja posiada trzy jednostki redakcyjne, a autor skargi kasacyjnej nie wskazuje (również w uzasadnieniu skargi) którego konkretnie przepisu zarzut dotyczy. Po drugie, zarzut ten nie koresponduje z treścią uzasadnienia skargi kasacyjnej. Z tego ostatniego wynika, iż skarżąca w istocie zarzuca naruszenie przepisów Regulaminu naboru i oceny wniosków o dofinansowanie projektów, stanowiącego załącznik nr 2 do uchwały Nr 34/468/20/VI organu, tj. Zarządu Województwa Warmińsko-Mazurskiego (dalej "Regulamin"). Przy czym przepisy przedmiotowego Regulaminu nie zostały powiązane ze stosowną/mi regulacją/ami ustaw/y. Za takie powiązanie nie można uznać wskazywanego w petitum skargi art. 10 ustawy wspierającej, nie tylko ze względów, o których była mowa wyżej (brak wskazania jednostki redakcyjnej tej regulacji), ale także ze względów merytorycznych, tj. treści normatywnej tegoż artykułu. Po trzecie wreszcie, skarżąca w uzasadnieniu skargi kasacyjnej prowadzi polemikę z ustaleniami organu dotyczącymi przede wszystkim dokonanej oceny warunków formalnych złożonego przez skarżącą wniosku. Stąd też wynika, że uzasadnienie zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię odniesiono przede wszystkim do ustaleń faktycznych dokonanych przez organ. Wszystkie wskazane wady zarówno formalnej konstrukcji pierwszego zarzutu skargi kasacyjnej, jak i jego uzasadnienia przesądziły o niemożności jego uwzględnienia. Za nieskuteczny musiał być uznany także drugi z wyartykułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów dotyczący naruszenia art. 15 zzzzzn2 ust. 1 ustawy Covid. Niezależnie bowiem od wstępnych ustaleń w przedmiocie stosowania (w istocie: niestosowania) tej regulacji przez sąd administracyjny, wskazania wymaga, że odnosi się ona do postępowań regulowanych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowaniem zaś takim nie było ubieganie się przez skarżącą o dofinansowanie w ramach organizowanego przez Zarząd WWM naboru przeprowadzonego w trybie nadzwyczajnym. Do postępowań takich nie stosuje się przepisów k.p.a., z wyjątkami wskazanymi w art. 50 i art. 67 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej. Skarżący kasacyjnie ani nie wskazał, ani nie uzasadnił, że w sprawie określone ustawowo okoliczności miałyby mieć miejsce. Ponadto nie podjęto nawet próby wykazania istotności wpływu tegoż potencjalnego naruszenia na wynik sprawy. Z podanych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną. O zasądzeniu kosztów postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1804 ze zm.).