I GSK 1045/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Hanna Kamińska (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant Kacper Tybuszewski po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3035/15 w sprawie ze skargi [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od [...] na rzecz Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3035/15 oddalił skargę [...] na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 27 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej z budżetu Unii Europejskiej. Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy: [...] - dalej Skarżąca, Spółka lub wnioskodawca – w dniu 13 października 2014 r., złożyła do ARMiR w ramach środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", wniosek o pomoc finansową na operację "[...]". Organ pismem z 2 stycznia 2015 r. wezwał skarżącą do usunięcia braków wniosku w zakresie danych wnioskodawcy, przedsiębiorstw powiązanych dotyczących pułapu zatrudnienia oraz pułapu finansowego. W odpowiedzi skarżąca przesłała dokumenty stanowiące pierwsze uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. W wyniku analizy przedłożonej dokumentacji stwierdzono, iż wniosek o przyznanie pomocy w dalszym ciągu wymaga uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień. W związku z tym pismem z 23 stycznia 2015 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia oraz złożenia wyjaśnień dotyczących tak jak uprzednio m.in. niedostarczenia danych dotyczących wnioskodawcy oraz przedsiębiorstw powiązanych (w zakresie pułapu zatrudnienia oraz pułapu finansowego). W odpowiedzi skarżąca przesłała dokumenty stanowiące drugie uzupełnienie wniosku o przyznanie pomocy. ARMiR pismem z 27 marca 2015 r. - działając na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619, z późn. zm., dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju) oraz § 43 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013" (Dz. U. Nr 147, poz. 1193, z późn. zm., dalej: rozporządzenie MRiRW z 7 września 2009 r.) - odmówiła przyznania pomocy finansowej. W uzasadnieniu organ wskazał na istnienie powiązań wnioskodawcy z następującymi podmiotami mającymi wpływ na wielkość przedsiębiorstwa wnioskodawcy: [...] Podmioty są powiązanie kapitałowo i osobowo (rodzinnie), a także rodzajem prowadzonej działalności. Tym samym ARMiR wskazała na konieczność potraktowania ich, jako podmiotów powiązanych. W związku z tym doliczono 100% danych finansowych ww. podmiotów oraz o ich zatrudnieniu do danych wnioskodawcy. Zdaniem organu I instancji pomimo dwukrotnego wezwania skarżącej do dostarczenia m.in. kopii sprawozdań finansowych, danych o zatrudnieniu, informacji o wszystkich innych, podmiotach gospodarczych (w tym osobach fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) posiadających lub mogących posiadać powiązania z Wnioskodawcą (w tym również partnerskie) – nie otrzymano żądanych informacji. Chodzi tu o informację o średniorocznym zatrudnieniu za rok 2014 od firm [...] na temat średniorocznego zatrudnienia za rok 2014, oraz kopii deklaracji ZUS DRA za rok 2014. Tym samym nie jest możliwe zweryfikowanie/ustalenie statusu przedsiębiorstwa skarżącej oraz ustalenie czy spełnia ono kryteria uzyskania dofinansowania określone w § 30 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r., zgodnie z definicją mikroprzedsiębiorstw, małych i średnich przedsiębiorstw zawartą w zaleceniu Komisji nr 2003/361/WE z 6 maja 2003 r. Zgodnie z § 43 ust 4 cyt. rozporządzenia, nieusunięcie braków lub niezłożenie wyjaśnień w terminie skutkuje odmową przyznania pomocy. W wyniku rozpoznania wezwania skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, ARiMR pismem z 29 czerwca 2015 r. stwierdziła, że w sprawie nie doszło do naruszenia prawa. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że przesłane przez skarżącą uzupełnienie do wniosku zawierało istotną zmianę pkt 1.1.7 tj. polegającą na określeniu przedsiębiorstwa wnioskodawcy, jako przedsiębiorstwa powiązanego, zaś pierwotnie złożony wniosek wskazywał wnioskodawcę w pkt 1.1.7 jako przedsiębiorstwo niezależne. W związku z tym spółka została wezwana do wskazania w pkt 1.1.7 nowego statusu przedsiębiorstwa. W odpowiedzi skarżąca oświadczyła, że wyjaśnienia i informacje dotyczące podmiotów powiązanych zostały złożone do drugiego uzupełnienia wniosku. Przedsiębiorstwa pozostające w opisanej relacji za pośrednictwem jednego lub więcej przedsiębiorstw, lub jednego z inwestorów uważane są również za powiązane. Przedsiębiorstwa, które pozostają we wskazanej relacji za pośrednictwem osoby fizycznej lub grupy osób fizycznych działających łącznie, są także uznane za przedsiębiorstwa powiązane, jeżeli prowadzą swoją działalność lub część swojej działalności na tym samym rynku właściwym lub na rynkach sąsiednich. Zdaniem organu II instancji złożone przez skarżącą dokumenty w ramach odpowiedzi na wezwania w zakresie powiązań wnioskodawcy ze wskazanymi firmami były niewystarczające. Przy tym w sprawie wyczerpano procedurę usuwania braków we wniosku. Wezwanie skarżącej do dostarczenia dodatkowych załączników było w pełni uzasadnione, gdyż na ich podstawie można by ustalić status przedsiębiorstwa. Żądane dokumenty stanowiłyby potwierdzenie statusu wnioskodawcy, ilości osób zatrudnionych przez stronę i firmy powiązane, w oparciu o złożone oświadczenia, co do ilości zatrudnianych przez niego osób oraz osób zatrudnianych w firmach powiązanych kapitałowo z wnioskodawcą. ARMiR podkreślił, że z uwagi na dokonanie przez skarżącą w trakcie oceny wniosku o dofinansowanie zmiany statusu spółki z przedsiębiorstwa niezależnego na przedsiębiorstwo zależne, niemożliwe było bez wezwania wnioskodawcy, zweryfikowanie kwestii spełnienia przez niego kryteriów merytorycznych, od których przepisy prawa bezwzględnie uzależniają możliwość przyznania pomocy. Uzasadniając oddalenie skargi spółki na rozstrzygnięcie ARMiR z 27 marca 2015 r. WSA w Warszawie wskazał, że odmowa przyznania wnioskowanej pomocy znajduje oparcie w obowiązujących regulacjach prawnych. Sąd I instancji podkreślił, że zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 ustawy o wspieraniu rozwoju, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia, co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wnioskodawca winien, zatem wykazać, iż spełnia warunki dostępu do pomocy, a więc posiada status MŚP bądź przedsiębiorstwa, które zatrudnia mniej niż 750 pracowników lub których obrót jest mniejszy niż równowartość w złotych 200 milionów euro rocznie. W ocenie WSA, postępowanie w sprawie przyznania pomocy w ramach środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" prowadzone było na wniosek o przyznanie pomocy, w którym osoba uprawniona do reprezentacji Spółki złożyła oświadczenie: "Oświadczam, że znane mi są zasady przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r. oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji oraz zasady udzielania zaliczek". Oznacza to, iż składając wniosek o przyznanie pomocy osoba reprezentująca Spółkę potwierdziła, iż posiada wiedzę dotyczącą przepisów prawnych mających zastosowanie do przyznawania pomocy, jak również wymagań opracowania dokumentacji aplikacyjnej, szczegółowo opisanych w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Sąd podał, że z instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy wynika, iż wnioskodawca nie musi przedkładać dokumentów za rok obrotowy, w którym składny jest wniosek o dofinansowanie. Ustalenie statusu przedsiębiorcy następuje w oparciu o analizę roku poprzedzającego rok złożenia wniosku oraz okresu referencyjnego tj. trzech kolejnych zamkniętych okresów obrachunkowych poprzedzających rok złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Reguła ta dotyczy jedynie wniosków o dofinansowanie, które uzyskały status kompletności i poprawności w roku ich złożenia. W sytuacji zaś, gdy wniosek o dofinansowanie nie uzyskał takiego statusu w roku jego złożenia istniała konieczność przesunięcia okresu referencyjnego w celu ustalenia czy podmiot, któremu przyznaje się dofinansowanie spełnia warunki dostępu do pomocy na dzień przyznania pomocy. W sprawie wniosek o dofinansowanie nie uzyskał statusu kompletnego i poprawnego w 2014 r., zatem okres referencyjny został zasadnie przesunięty na rok 2014. WSA podkreślił, że na konieczność dostarczenia dokumentacji, której brak podniesiony został w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, ARMiR wskazywała w dwóch kolejnych wezwaniach z dnia 2 stycznia 2015 r. oraz z dnia 23 stycznia 2015 r. W drugim wezwaniu z organ zażądał uzupełnienia innych braków w odniesieniu do nieprawidłowości stwierdzonych w trakcie analizy złożonego wniosku o przyznanie pomocy. [...] w skardze kasacyjnej zaskarżyła powyższy wyrok w całości domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania kasacyjnego oraz "kosztów postępowania przed WSA w Warszawie". Spółka wniosła o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym i w tym zakresie zrzekła się rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez: 1. Nieprawidłowe zastosowanie art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju skutkujące przyjęciem, iż organ prawidłowo dokonał odmowy przyznania pomocy finansowej na rzecz skarżącego; 2. Nieprawidłowe zastosowanie § 43 ust. 4 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r. skutkujące uznaniem, iż skarżący nie dokonał uzupełniania wymaganych braków formalnych, podczas gdy żaden przepis nie nakłada na skarżącego obowiązku dostarczenia dokumentów za rok obrotowy, w którym jest składany wniosek, a zatem dostarczenie przez skarżącego dokumenty winny być wystarczające do rozpatrzenia wniosku; 3. Brak zastosowania § 43 ust. 2 w zw. z § 41 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r., podczas gdy przepis ten wskazuje, kiedy wnioskodawca może zostać wezwany do uzupełnienia braków i których dokumentów może od niego żądać organ. Argumentację na poparcie powyższych zarzutów skarżąca kasacyjnie spółka przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. ARMiR w piśmie procesowym z dnia 6 września 2016 r. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej zaś wcześniejszym pismem z 4 sierpnia 2016 r. wniosła o rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zarówno ze sposobu skonstruowania zarzutów prawa materialnego oraz z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący kasacyjnie nie kwestionuje stanu faktycznego ustalonego w sprawie przez organy, a następnie zaakceptowanego przez Sąd I instancji. Jego intencją jest zakwestionowanie prawidłowości zastosowania art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu rozwoju, § 43 ust. 4 oraz § 43 ust. 2 w zw. z § 41 ust. 3 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r., gdyż zdaniem autora skargi kasacyjnej przepisy te nie nakładały na skarżącą obowiązku dostarczenia dokumentów za rok obrotowy, w którym jest składany wniosek, a zatem dostarczone dotychczas przez skarżącą dokumenty winny być wystarczające do rozpatrzenia wniosku, a w konsekwencji organ wadliwie odmówił przyznania pomocy finansowej. Przechodząc do oceny tak sformułowanych zarzutów postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną wymienioną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., należy je uznać za bezpodstawne. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że niedopuszczalne jest kwestionowanie ustaleń faktycznych poczynionych w sprawie poprzez zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego. Nie można skutecznie powoływać się na zarzut niewłaściwego zastosowania lub niezastosowania prawa materialnego, o ile równocześnie nie zostaną także skutecznie zakwestionowane ustalenia faktyczne, na których oparto skarżone rozstrzygnięcie. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy. Oznacza to, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego, którego ustalenia nie są kwestionowane lub nie zostały skutecznie podważone (por. wyroki NSA: z dnia 25 maja 2018 r., II FSK 1972/16; z dnia 9 maja 2017 r. I GSK 1035/15; z dnia 10 marca 2017 r., I OSK 1642/15). Z uwagi na niezakwestionowanie w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwa jest wyłącznie na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Odnosząc się, zatem zarzutów naruszenia prawa materialnego należy podkreślić, że problem będący osią sporu sprowadza się do oceny dokonanego przez organy ARMiR zasadności żądania (przy ocenie wniosku spółki w ramach środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" objętego Programem Operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", o pomoc finansową na operację "[...]"), polegającego na usunięcia braków w zakresie danych wnioskodawcy, przedsiębiorstw powiązanych dotyczących pułapu zatrudnienia oraz pułapu finansowego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego organy trafnie – co zaakceptował Sąd I instancji – żądały od spółki ww. danych. Uszło uwadze autora skargi kasacyjnej, że organ musi weryfikować status przedsiębiorcy składającego wniosek w zakresie poprawności danych dotyczących statusu przedsiębiorstwa. Procedurę usuwania braków wniosku o dofinansowanie regulują przepisy § 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia z dnia 7 września 2009 r. które stanowią, że jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca pomimo wezwania nie usunął braków wniosku lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie Agencja ponownie wzywa go do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania, a jeżeli wnioskodawca pomimo ponownego wezwania do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień nie dokona ich w terminie, Agencja nie przyznaje pomocy. Podkreślenia wymaga to, że wzywanie wnioskodawcy zgodnie z ww. regulacjami następuje z wykorzystaniem standardów przewidzianych w rozdziale 9 Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 50 – 56), a dotyczących wezwania. Zgodnie bowiem z postanowieniami art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz.U. Nr 72, poz. 619 ze zm.) do postępowania w sprawach przyznawania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków. Zgodnie z art. 54 § 1 K.p.a. w wezwaniu należy wskazać :1) nazwę i adres organu wzywającego, 2) imię i nazwisko wzywanego, 3) w jakiej sprawie oraz w jakim charakterze i w jakim celu zostaje wezwany, 4) czy wezwany powinien się stawić osobiście lub przez pełnomocnika, czy też może złożyć wyjaśnienie lub zeznanie na piśmie. W literaturze wskazuje się że prawidłowo zredagowane i wyczerpujące wezwanie należy do istotnych elementów każdego postępowania przed organami administracji publicznej (zob. Z. Janowicz, Kodeks postepowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1999, s. 176). Mając dodatkowo na uwadze wskazane wyżej postanowienia odnoszące się do procedury usuwania braków wniosku o dofinansowanie (§ 43 ust. 2 - 4 rozporządzenia), należy dojść do wniosku, że w wezwaniu organ administracyjny powinien dokładnie i szczegółowo określić do jakich pozycji wniosku lub jakich załączonych (lub niezałączonych) do wniosku dokumentów odnosi się wezwanie i czego konkretnie dotyczy. Z wezwania ponadto powinno wyraźnie wynikać, czy organ wzywa do usunięcia braków czy też żąda od wnioskodawcy złożenia wyjaśnień. Agencja ma obowiązek dwukrotnego wezwania do usunięcia tych samych braków. Ponowne wezwanie do usunięcia braków, dokonywane jest po przeprowadzeniu oceny otrzymanej odpowiedzi. W postępowaniu dotyczącym usunięcia braków istotne jest zatem prawidłowe powiązanie wezwania do usunięcia braków z udzieloną odpowiedzią, co ma na celu ustalenie, czy w wyniku udzielonej odpowiedzi ujawnił się nowy brak, czy też jest on związany z poprzednio ujawnionym, do którego usunięcia strona została już wezwana (por. wyroki NSA: z 23 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1405/11, oraz z 6 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2156/11). Jeżeli zatem pewne braki zostaną przez Agencję stwierdzone w późniejszym okresie, już po uprzednim wezwaniu do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, wówczas mając na uwadze stworzony w rozporządzeniu wzorzec, organ ten ma obowiązek dwukrotnego wezwania do ich usunięcia. Tak postąpił ARMiR w tej sprawie. Zakresem żądania organu były objęte dane w zakresie kopii sprawozdań finansowych, danych o zatrudnieniu, informacji o wszystkich innych, podmiotach gospodarczych (w tym osobach fizycznych prowadzących działalność gospodarczą) posiadających lub mogących posiadać powiązania z Wnioskodawcą (w tym również partnerskie). Organ nie otrzymał od skarżącej żądanych informacji. Chodzi tu o informację o średniorocznym zatrudnieniu za rok 2014 od firm [...] oraz kopii deklaracji ZUS DRA za lata 2012-2014, jak i informacji od [...]na temat średniorocznego zatrudnienia za rok 2014, oraz kopii deklaracji ZUS DRA za rok 2014. Bez tych danych nie było możliwe zweryfikowanie przez ARMiR statusu przedsiębiorstwa skarżącej oraz ustalenie czy spełnia ono kryteria uzyskania dofinansowania określone w § 30 rozporządzenia MRiRW z 7 września 2009 r. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że zgodnie z art. 14 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Wnioskodawca winien zatem wykazać, iż spełnia warunki dostępu do pomocy, a więc posiada status MŚP bądź przedsiębiorstwa, które zatrudnia mniej niż 750 pracowników lub których obrót jest mniejszy niż równowartość w złotych 200 milionów euro rocznie. Postępowanie w sprawie przyznania pomocy w ramach środka 2.5 "Inwestycje w zakresie przetwórstwa i obrotu" prowadzone było na wniosek o przyznanie pomocy, w którym osoba uprawniona do reprezentacji skarżącej Spółki złożyła oświadczenie: "Oświadczam, że znane mi są zasady przyznawania pomocy określone w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. oraz wymagania uszczegółowione w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy, w tym zasady refundacji kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku, poniesionych w związku z realizacją operacji oraz zasady udzielania zaliczek". W związku z tym składając wniosek o przyznanie pomocy skarżąca potwierdziła, iż posiada wiedzę dotyczącą przepisów prawnych mających zastosowanie do przyznawania pomocy, jak również wymagań opracowania dokumentacji aplikacyjnej, szczegółowo opisanych w Instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy. Trafnie zaakcentował WSA, że z instrukcji wypełniania wniosku o przyznanie pomocy wynika, iż wnioskodawca nie musi przedkładać dokumentów za rok obrotowy, w którym składny jest wniosek o dofinansowanie a ustalenie statusu przedsiębiorcy następuje w oparciu o analizę roku poprzedzającego rok złożenia wniosku. Ustalenie statusu przedsiębiorcy następuje w oparciu o analizę okresu referencyjnego tj. trzech kolejnych zamkniętych okresów obrachunkowych poprzedzających rok złożenia wniosku o przyznanie pomocy. Reguła ta dotyczy jednak jedynie wniosków o dofinansowanie, które uzyskały status kompletności i poprawności w roku ich złożenia. W sytuacji zaś, gdy wniosek o dofinansowania nie uzyskał statusu kompletności i poprawności w roku jego złożenia istniała konieczność przesunięcia okresu referencyjnego w celu ustalenia czy podmiot, któremu przyznaje się dofinansowanie spełnia warunki dostępu do pomocy na dzień przyznania pomocy (tj. podpisania umowy o dofinansowanie), co jest zgodne z ustawą z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniach w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Bezsporne jest przy tym, że sprawie wniosek o dofinansowanie nie uzyskał statusu kompletnego i poprawnego w 2014 r., zatem okres referencyjny został zasadnie przesunięty na rok 2014. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że § 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia jest właściwą podstawę do żądania przez organ od spółki doręczenia dokumentów, niezbędnych do weryfikacji danych zawartych w pkt 1. 7 wniosku o dofinansowanie. Zgodnie z § 43 ust. 2 organ ma możliwość wezwania wnioskodawcy do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o którym mowa w § 41 ust. 3. Dokumenty (załączniki) jakie załącza się do wniosku o dofinansowanie w przypadku środków inwestycyjnych w zakresie przetwórstwa i obrotu są enumeratywnie wymienione w Załączniku Nr 2. 4. do rozporządzenia. Wniosek skarżącej nie zawierał dokumentów, pozwalających zweryfikować dane zawarte w pkt 1.17 wniosku o dofinansowanie. Powyższe stwierdzenie oznacza, że organ ma – wbrew wywodom skargi kasacyjnej - podstawy prawne do żądania danych niezbędnych do weryfikacji wniosku o dofinansowanie w tym zakresie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy do postępowania w sprawie przyznania pomocy na podstawie umowy o dofinansowanie nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń wezwań, udostępnienia akt, a także skarg i wniosków. W myśl natomiast art. 50 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może wzywać osoby do udziału w podejmowanych czynnościach i do złożenia wyjaśnień lub zeznań osobiście, przez pełnomocnika, na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, jeżeli jest to niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy lub dla wykonanie czynności urzędowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny ma uzasadnione podstawy, aby stwierdzić, że Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku trafnie przyjął, iż w sprawie wystąpiły podstawy do żądania od skarżącej danych wnioskodawcy, przedsiębiorstw powiązanych dotyczących pułapu zatrudnienia oraz pułapu finansowego. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. oraz w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarbu Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).