I GSK 1037/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Pietrasz (spr.) Sędzia del. WSA Marek Sachajko Protokolant starszy asystent sędziego Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej G. Spółki z o.o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2021 r. sygn. akt VIII SA/Wa 670/20 w sprawie ze skargi G. Spółki z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie z dnia 3 lipca 2020 r. nr PRŚ/18/2020 w przedmiocie przyznania płatności rolnośrodowiskowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie na rzecz G. Spółki z o.o. w B. kwotę 460 (słownie: czterysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: WSA w Warszawie, Sąd pierwszej instancji) wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2021 r., sygn. akt VIII SA/Wa 670/20 po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w B. (dalej: skarżąca spółka) na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Warszawie (dalej: Dyrektor ARiMR) z dnia 3 lipca 2020 r. nr PRŚ/18/2020 w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowych za 2010 rok: oddalił skargę. Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. A. Sp. z o.o. złożyła w dniu 17 maja 2010 r. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na podstawie § 17 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2009 r., nr 33, poz.262, ze zm., dalej: rozporządzenie z 26 lutego 2009 r.). W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego, w dniu 12 marca 2012 r. Kierownik ARiMR wydał decyzję Nr 0118-2012-002663, w której przyznał płatności rolnośrodowiskowe na rok 2010 zgodnie z żądaniem strony. W dniu 19 lutego 2019 r. wpłynął do Powiatowego Biura ARiMR w B. wniosek o wstąpienie do toczącego się postępowania w sprawie przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2010 złożony w przypadku następstwa prawnego, przez G. Sp. z o.o. Do wniosku dołączono postanowienie Krajowego Rejestru Sądowego sygn. akt [...] z dnia 22 października 2018 r. o wpisie do rejestru przedsiębiorców. W dniu 9 stycznia 2020 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję, którą odmówił przyznania płatności rolnośrodowiskowych na rok 2010 skarżącej spółce z uwagi na przekroczenie terminu określonego w § 22 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. Zaskarżoną decyzją z dnia 3 lipca 2020 r. Dyrektor ARiMR po rozpatrzeniu odwołania skarżącej spółki utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia 9 stycznia 2020 r. Z rozstrzygnięciem organu odwoławczego nie zgodziła się skarżąca spółka. Pismem z dnia 19 sierpnia 2020 r. wniosła skargę do WSA w Warszawie, zarzucając naruszenie przepisów art. 493 i art. 552 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U z 2000 roku, nr 94, poz. 1037 ze zm., dalej: k.s.h.) oraz § 22 ust. 1 rozporządzenia z 26 lutego 2009 r. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wnosił o jej oddalenie, podtrzymując zajęte stanowisko w zaskarżonej decyzji. Zarządzeniem z dnia 25 marca 2021 r. WSA w Warszawie na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) sprawę skierował na posiedzenie niejawne w dniu 22 kwietnia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargę skarżącej spółki na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wyroku Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu w postępowaniu jest ustalenie daty – zgodnie z art. 22a ust. 3 ustawy od kiedy biegnie termin w którym następca prawny wstępuje do toczącego się postępowania o przyznanie płatności. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że z chwilą przekształcenia (wpisu spółki przekształconej do rejestru) następuje transformacja struktury prawnej spółki, a spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, z wywołaniem wszelkich przepisanych w tym zakresie przez prawo skutków. Art. 552 k.s.h. jednoznacznie wskazuje, że momentem przekształcenia jest moment wpisania spółki przekształconej do rejestru. W związku z tym, wykreślenie spółki przekształconej ma walor jedynie porządkowy. Tym samym koncentrowanie się na momencie wykreślenia spółki przekształconej z rejestru jest niezasadne, gdyż nie ta data decyduje o momencie przekształcenia podmiotu. Z tych też względów zdaniem Sądu zarzuty skargi w zakresie naruszenia przepisów art. 493 i art. 552 k.s.h. nie znalazły usprawiedliwionych podstaw. Nie doszło również do naruszenia § 22 ust. 2 rozporządzenia, gdyż wniosek skarżącej o wstąpienie do postępowania o przyznanie płatności rolnośrodowiskowych za 2010 r. okazał się spóźniony. Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie wniosła G. Sp. z o.o. w B. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości przez WSA w Warszawie w trybie art. 179a p.p.s.a. przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu. Ewentualnie wniosła ostwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku z uwagi na pozbawienie strony przez WSA możliwości obrony swoich praw, przez skierowanie sprawy na posiedzenie niejawne przez Sąd pierwszej instancji w oparciu o art. 15zzs41 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, w sytuacji braku możliwości stosowania tego przepisu dla innych niż NSA sądów administracyjnych. Ewentualnie w razie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji na mocy art. 188 p.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Warszawie, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. W każdym z przypadków wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego i rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie. Skarżąca kasacyjnie wskazała, że nie wyraża zgody na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym. Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca kasacyjnie zarzuciła: A. naruszenie przepisów postępowania, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkujących nieważnością postępowania w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. tj.: art. 15 zzs4 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.) w związku z art. 15zzs41 ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARSCoV-2 w zw. z art. 90 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 119 pkt 1-5 p.p.s.a. poprzez skierowanie przez WSA sprawy na posiedzenie niejawne w dniu 22 kwietnia 2021 r, z pominięciem rozprawy, w sytuacji, gdy przepis ustawy z 14 maja 2020 r. przewiduje uprawnienie w przedmiocie skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wyłącznie dla Naczelnego Sądu Administracyjnego (tj. do skierowania do rozpoznania skargi na posiedzenie niejawne), zaś w sprawie to rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w sytuacji, gdy ta zgodnie z art. 90 § 1 p.p.s.a. powinna trafić na rozprawę, gdyż nie wystąpiła żadna z przesłanek, uprawniających Sąd do skierowania sprawy na posiedzenie niejawne wymienionych w art. 119 p.p.s.a. Niezależnie od powyższego zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca kasacyjnie zarzuciła: B. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: 1) art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm. dalej: p.u.s.a.) oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art. 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art, 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7. art. 77 § 1, art. 80, oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z § 22 ust. 2 rozporządzenia z dnia 26 lutego 2009 r. poprzez wadliwe uznanie przez WSA, że datą - zgodnie od kiedy biegnie termin, w którym następca prawny wstępuje do toczącego się postępowania o przyznanie płatności wpis o połączeniu nastąpił w dniu 23 października 2018 r. i od tej daty rozpoczął bieg terminu na złożenie wniosku kontynuacyjnego. Podczas gdy nie rozważono charakteru tego terminu tj. czy jest on terminem prawa procesowego czy materialnego. Przyjęcie, że termin ten jest terminem prawa procesowego warunkuje konieczność wezwania przez organ skarżącej spółki czy jej wniosek z dnia 19 lutego 2019 r. o wstąpienie do toczącego się postępowania po przekształceniach spółek nie powinien być wywiedziony wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego złożenia; 2) art. 1 § 1 i 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 1 i 2 pkt 1, art, 133 § 1, art. 141 § 4, art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 7. art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 20 ust 1 i 2 ustawy z 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.) w związku z art. 552 poprzez wadliwe uznanie przez WSA, że datą, od kiedy następca prawny wstępuje do toczącego się postępowania o przyznanie płatności jest data wpisu o połączeniu spółek, podczas gdy miarodajna jest data uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie wpisu do rejestru połączenia spółek; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niewyjaśnienie w treści uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji przyczyn, z powodu, których WSA w Warszawie oddalił skargę oraz sporządzenie uzasadnienia niepoddającego się ocenie sądu kasacyjnego w zakresie motywów przyjętych przez Sąd, przemawiających, za tym, że spółka uchybiła terminowi, o którym mowa w § 22 ust. 2 rozporządzenia oraz tego, że termin na wstąpienie do toczącego się postępowania o przyznanie płatności biegnie od wpis o połączeniu nastąpił w dniu 23 października 2018 r. i od tej daty rozpoczął bieg terminu na złożenie wniosku kontynuacyjnego, podczas gdy ten biegnie od daty uprawomocnienia się postanowienia przedmiocie wpisu do rejestru połączenia spółek. 4) art. 134 § 1 p.p.s.a. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sprzeczne z treścią materiału dowodowego ustalenia faktyczne Sądu pierwszej instancji, znajdujące odzwierciedlenie w uzasadnieniu wyroku, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, 5) art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nierozstrzygnięcie w granicach sprawy oraz niedoniesienie się przez WSA w Warszawie do wszystkich zarzutów skargi W uzasadnieniu skarżąca kasacyjnie wskazała argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego artykułu. Zgodnie z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Do pozbawienia strony możliwości obrony jej praw dochodzi wówczas, gdy z powodu naruszenia przez Sąd lub stronę przeciwną określonych przepisów lub zasad procedury, strona nie mogła brać i nie brała udziału w postępowaniu lub istotnej jego części i nie miała możliwości usunięcia skutków tych uchybień na następnych rozprawach poprzedzających wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 21 lutego 2006 r., sygn. akt II GSK 378/05; z 13 października 2005 r., sygn. akt FSK 2356/04; z 27 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1697/20; wyroki Sądu Najwyższego: z 10 maja 1974 r., sygn. akt II CR 155/74, OSP 1975/3/66; z 13 marca 1998 r., sygn. akt I CKN 561/97, LEX nr 949016; z 13 lutego 2004 r., IV CK 61/03, LEX nr 151638). W orzecznictwie sądów administracyjnych dominującym jest pogląd, zgodnie z którym termin "pozbawienie możności obrony swych praw" należy rozumieć ściśle, chodzi o kardynalne błędy dotyczące udziału strony w postępowaniu sądowym, a nie jakiekolwiek usterki czy utrudnienia w tym zakresie. Generalnie rzecz ujmując, pozbawienie strony możności obrony swych praw w procesie stwarza sytuację, w której sąd rozpoznający sprawę nie powinien w ogóle przystępować do ostatecznego merytorycznego jej rozstrzygnięcia. Przedmiotowa sprawa została rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Przepis ten, w brzmieniu właściwym dla sprawy, stanowił, że przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Prawodawca na mocy przepisów ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych dopuścił, przy spełnieniu określonych warunków, możliwość załatwiania spraw w postępowaniu sądowoadministracyjnym na posiedzeniu niejawnym. Przepisy te nie naruszają jednak podstawowych uprawnień procesowych strony. Okoliczność, że sprawa ma zostać rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie oznacza zatem, że strona nie może przed wydaniem wyroku bronić swoich praw. Rzeczą sądu jest takie zorganizowanie postępowania aby to uprawnienie strony w sposób należyty zapewnić (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3585/21, LEX nr 3197476, także zob. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3543/21, LEX nr 3209060, wyrok NSA z dnia 26 maja 2021 r., sygn. akt III FSK 3513/21, LEX nr 3192379, wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III FSK 3586/21, LEX nr 3193052, wyrok NSA z dnia 14 października 2021 r., sygn. akt I GSK 650/21, LEX nr 3269404). W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji takich wymagań nie spełnił. Jak wynika z akt sądowych, zarządzeniem z dnia 25 marca 2021 r. Sąd pierwszej instancji na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374) skierował sprawę na posiedzenie niejawne w dniu 22 kwietnia 2021 r. Dalej jak wynika z akt sprawy i co należy podkreślić skarżąca spółka nie została zawiadomiona o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i terminie tego posiedzenia. Skarżąca uzyskała więc wiedzę o posiedzeniu Sądu pierwszej instancji, na którym zapadł kwestionowany wyrok z chwilą doręczenia odpisu sentencji wyroku tj. 29 kwietnia 2021 r. (k. 41 akt sądowych). Powyższe okoliczności w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadniają stwierdzenie, że skarżąca spółka została pozbawiona możliwości obrony swoich praw w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Należy zaznaczyć, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym musi zostać powiązane z umożliwieniem stronie obrony swoich praw przez zajęcie stanowiska na piśmie, a skarżącej zostało to uniemożliwione. Nie została ona bowiem powiadomiona o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne. W warunkach stanu pandemii/epidemii, w jakich zostało wydane zarządzenie o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne w rozpoznawanej sprawie, prawo do obrony powinno być zagwarantowane przede wszystkim poprzez powiadomienie stron o posiedzeniu niejawnym i umożliwienie im zajęcia stanowiska w formie pisemnej. Bezsporne jest, że jeżeli o rozprawie jawnej należy zawiadomić strony co najmniej siedem dni przed terminem posiedzenia (art. 91 § 2 p.p.s.a.), to tym bardziej należało przyjąć co najmniej taki termin na wypowiedzenie się strony w formie pisemnej przed rozpoczęciem posiedzenia w sprawie. W orzecznictwie NSA wskazuje się, że już samo zbyt późne zawiadomienie strony o terminie posiedzenia niejawnego wyznaczonego na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy covidowej, uniemożliwiające przedstawienie stanowiska w sprawie, wypełnia przesłankę nieważności postępowania sądowoadministracyjnego określoną w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. (por: np. wyroki NSA: z dnia 16 marca 2022 r., sygn.I OSK 1142/21; z dnia 2 czerwca 2021 r., sygn. III OSK 3462/21). Wypada w tym miejscu przywołać twierdzenia uchwały NSA w składzie 7 sędziów z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19, w której wskazano, że przepis art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020, poz. 374 ze zm.) należy traktować jako "szczególny" w rozumieniu art. 10 i art. 90 § 1 p.p.s.a. Prawo do publicznej rozprawy nie ma charakteru absolutnego i może podlegać ograniczeniu, w tym także ze względu na treść art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, w którym jest mowa o ograniczeniach w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw, gdy jest to unormowane w ustawie oraz tylko wtedy, gdy jest to konieczne w demokratycznym państwie m.in. dla ochrony zdrowia. Nie ulega wątpliwości, że celem stosowania konstrukcji przewidzianych przepisami COVID-19 jest m.in. ochrona życia i zdrowia ludzkiego w związku z zapobieganiem i zwalczaniem zakażenia wirusem COVID-19, a w obecnym stanie faktycznym istnieją takie okoliczności, które w zarządzonym stanie pandemii, w pełni nakazują uwzględnianie rozwiązań powyższej ustawy w praktyce działania organów wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu powołanej uchwały NSA stwierdził w sposób jednoznaczny, że dopuszczalne przepisami szczególnymi odstępstwo od posiedzenia jawnego sądu administracyjnego na rzecz formy niejawnej winno następować z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Z perspektywy zachowania prawa do rzetelnego procesu sądowego najistotniejsze jest zachowanie uprawnienia przedstawienia przez stronę swojego stanowiska w sprawie (gwarancja prawa do obrony). Powyższe okoliczności uzasadniają w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjęcie, że skarżąca spółka została pozbawiona możliwości obrony swoich praw i w konsekwencji mamy do czynienia z nieważnością postępowania. Wobec przedstawionej argumentacji ocena pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej na tym etapie postępowania byłaby przedwczesna. Mając na uwadze stwierdzone uchybienie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.).