I GSK 1025/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku U. K. S. "D." w W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej U. K. S. "D." w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 grudnia 2025 r. sygn. akt V SA/Wa 368/25 w sprawie ze skargi U. K. S. "D." w W. na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia 13 listopada 2024 r. nr DT-WLRRT.0204.109.2023 w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 12 grudnia 2025 r., sygn. akt V SA/Wa 368/25, oddalił skargę U. K. S. "D." w W. (dalej jako "skarżąca") na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z 13 listopada 2024 r., nr DT-WLRRT.0204.109.2023 w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji celowej przypadającej do zwrotu. Skargę kasacyjną od wskazanego powyżej wyroku wniósł skarżący. W jej treści zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu wskazał, że U. K. S. nie jest podmiotem, który posiada znaczne środki finansowe i majątek. Wykonanie zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niepowetowaną stratą dla wnioskodawcy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej "p.p.s.a."), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zamknięty. Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi więc o taką szkodę, która nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Trudne do odwrócenia skutki, to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienia NSA: z dnia 30 kwietnia 2010 r., II FZ 110/10, z dnia 26 września 2013 r., II FZ 718/13). W świetle powyższych uwag należy stwierdzić, że użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia - znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki - wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z dnia 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z dnia 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z dnia 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z dnia 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Samo powołanie się przez stronę skarżącą na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia żądania wniosku. W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd. Zawarty w złożonej skardze kasacyjnej wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem skarżący K. S. nie wykazał istnienia przesłanek do udzielenia ochrony tymczasowej. Aby zbadać, czy rzeczywiście w stosunku do skarżącego zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, konieczne jest odniesienie wysokości zobowiązania K. do zwrotu środków dotacji do jego sytuacji finansowej. Bez porównania tych dwóch wartości nie jest możliwe zweryfikowanie twierdzeń strony skarżącej. Jak wynika ze statutu K. na jego majątek składają się nieruchomości, ruchomości oraz fundusze. Natomiast na fundusze K. składają się składki członkowskiego, darowizny i zapisy, spadki, dotacje, dochody z majątku, dochody z działalności statutowej, dobrowolne wpłaty rodziców i inne wpływy. Skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie wykazał swojej sytuacji finansowej, nie przedłożył żadnych dokumentów pozwalających Sądowi takiej oceny dokonać, a zatem dokonanie ustalenia jaki konkretnie wpływ mogłoby wywrzeć wykonanie zaskarżonej decyzji na stronę skarżącą okazał się niemożliwy. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla jednak, że zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności, wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a., sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Jeśli więc skarżąca uważa, że spełnia przesłanki do uzyskania ochrony tymczasowej, może przedstawić stosowną argumentację popartą konkretnymi dowodami wraz z nowym wnioskiem o wstrzymanie wykonania decyzji. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.