I GSK 1012/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia del. WSA Piotr Kraczowski (spr.) Protokolant asystent sędziego Izabela Kołodziejczyk po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 602/22 w sprawie ze skargi F. we W. na akt Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy z dnia 13 maja 2021 r. nr NS/AMS/3055/74/21 w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy na rzecz F. we W. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (dalej: WSA) wyrokiem z 25 maja 2023 r. sygn. akt III SA/Wr 602/22, po rozpoznaniu skargi F. we W. (dalej: F., skarżąca) na akt Dyrektora Dolnośląskiego Wojewódzkiego Urzędu Pracy (dalej: Dyrektor WUP, organ) z 13 maja 2021 r. nr NS/AMS/3055/74/21 w przedmiocie przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy – uchylił zaskarżony akt oraz zasądził od Dyrektora WUP na rzecz F. zwrot kosztów postępowania. Skargę kasacyjną od ww. wyroku złożył Dyrektor WUP skarżąc wyrok w całości. Zaskarżonemu wyrokowi – w oparciu o art. 173 § 1 i art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259; dalej: ppsa) – zarzucono błędne zastosowanie art. 147 § 1 ppsa i uwzględnienie przez WSA skargi F., który to wyrok został wydany z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj.: a) błędną wykładnię art. 15gga ust. 2, ust. 9 i ust. 11 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r. poz. 2095; dalej: ustawa: Covid-19) oraz § 1a ust. 1 i ust. 2 oraz § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 stycznia 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r. poz. 152; dalej: rozporządzenie Covid-19) w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż wynikający jedynie z wymogów statystycznych wpis kodu jako podstawowej działalności, nie obejmujący przeważającej działalności uzasadniającej wpis do rejestru przedsiębiorców, nie powinien determinować rozstrzygnięcia, a przyjęte rozwiązanie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP, tj. równego dostępu do pomocy podmiotów, które znajdują się w tej samej sytuacji, przy interpretacji której WSA m.in. pominął art. 15zze ustawy Covid-19, na podstawie którego fundacje mogą otrzymywać dofinansowanie wynagrodzeń osób zatrudnionych przez organizacje pozarządowe oraz inne podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego, czy też art. 15zzda ustawy Covid-19, na podstawie którego fundacje mogą otrzymywać pożyczkę bezzwrotną ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej lub statutowej organizacji pozarządowej lub podmiotowi prowadzącemu działalność pożytku publicznego) oraz innych, tj. faktu, iż organizacje pozarządowe mogą korzystać z innych instrumentów, przewidzianych ustawą Covid-19 (dedykowanych jedynie dla takich podmiotów), z których skorzystała skarżąca F.; co czyni zarzut znajdowania się w tej samej sytuacji fundacji (organizacji pozarządowych) prowadzących działalność gospodarczą co przedsiębiorcy pozbawieni takiego statusu bezzasadnym, a w konsekwencji naruszenia konstrukcją art. 15gga ustawy Covid-19 art. 32 Konstytucji RP bezzasadnym; b) błędne przyjęcie, że Dyrektor WUP odmawiając przyznania świadczenia (dofinansowania/wsparcia), rażąco naruszył przepisy prawa materialnego, a to: - art. 15gga ustawy Covid-19 albo aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15ggb ust. 1 ustawy Covid-19 (a więc w zw. z § 1a ust. 1 i ust. 2 oraz § 2 i § 3 pkt 2 rozporządzenia Covid-19 poprzez przyjęcie, iż skarżącej nie przysługuje świadczenie na podstawie art. 15gga ustawy Covid-19, gdyż ten nie jest przedsiębiorcą o zakresie działalności głównej PKD opisanej w § 1a ust. 1 rozporządzenia Covid-19, podczas gdy spełniono wszystkie wymogi uzyskania wsparcia finansowego określonego w ww. przepisach; - podczas gdy F. nie spełniła warunków uzyskania świadczenia (dofinasowania/wsparcia), bowiem na dzień 31 marca 2021 r., nie spełniła warunku opisanego w art. 15gga ustawy Covid 19 i § 1a ust. 1 i ust. 2 oraz § 2 i § 3 pkt 2 rozporządzenia Covid-19, tj. nie prowadziła działalności gospodarczej, oznaczonej według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności kodami opisanymi w ustawie i rozporządzeniu Covid-19; c) przyjęcie jako podstawy orzekania Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, w szczególności jego art. 16, skutkujące uznaniem, iż w sprawie doszło do naruszenia ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: kpa), w tym zakresie, w jakim odnoszą się do ogólnych zasad należytego wykonywania administracji, tj.: art. 7, art. 9, art. 10 i art. 11 kpa, podczas gdy przepisy Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, mocą Decyzji w sprawie Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej (Wprowadzenie) (211/C 285/03), (Dz. U. UE C z dnia 29 września 2011r.), wiążą (skierowane są do) instytucje i organy Unii Europejskiej, ich służby administracyjne i urzędników w kontaktach z indywidualnymi osobami, w systemie którym Dyrektor WUP nie funkcjonuje, co sprawia, iż przepisy Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej nie mogły stanowić podstawy orzekania; d) przyjęcie jako podstawy orzekania Karty Praw Podstawowych, w szczególności jego art. 41, skutkujące uznaniem, że w sprawie doszło do naruszenia ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, w tym zakresie, w jakim odnoszą się do ogólnych zasad należytego wykonywania administracji, tj.: art. 7, art. 9, art. 10 i art. 11 kpa, podczas gdy przepisy Karty Praw Podstawowych wiążą (skierowane są do) instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii (art. 41 ust. 1), do których Dyrektor WUP nie należy, co sprawia, iż przepisy Karty Praw Podstawowych nie mogły stanowić podstawy orzekania. Mając na uwadze powyższe zarzuty, Dyrektor WUP wniósł o: uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi F. i zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W odpowiedzi na skargę kasacyjną F. – reprezentowana przez radcę prawnego – wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu jej na rzecz zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym zwrot kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. W myśl art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (podstaw kasacyjnych), chyba że zachodzą przesłanki nieważności postępowania sądowego wymienione w § 2 powołanego artykułu. Takich jednak przesłanek w niniejszej sprawie z urzędu nie odnotowano. Jak wynika z art. 193 ppsa (zdanie drugie), uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. Przepis ten wyznacza granice, w jakich NSA uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej. Wskazana regulacja – będąca przepisem szczególnym – modyfikuje normę zawartą w art. 141 § 4 ppsa, stosowanym odpowiednio w związku z art. 193 (zdanie pierwsze) ppsa, w ten sposób, że pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ograniczyć się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, umożliwiając tym samym pominięcie tych elementów uzasadnienia wyroku, które nie są niezbędne dla wyjaśnienia istoty rozstrzygnięcia NSA. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w rozpoznawanej sprawie przesłanka ta została spełniona. Istota sporu dotyczy zasadności odmowy udzielenia F. przyznania świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Dyrektor WUP pismem z 13 maja 2021 r. rozpatrzył wniosek F. negatywnie, powołując się na brak spełnienia przez nią "warunku" posiadania statusu przedsiębiorcy w rejestrze REGON. Uwzględniając skargę WSA wskazał, że wprowadzony jako jedyny sposób spełnienia spornego warunku – wpis w rejestrze REGON – nie znajduje uzasadnienia jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do wsparcia podmiotów nieuprawnionych. Tak przyjęty sposób weryfikacji spełnienia warunku jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. Weryfikacja warunku nie powinna w skutkach prowadzić do wykluczenia z pomocy podmiotów, które w rzeczywistości warunek ubiegania się o pomoc spełniają, co mogą wykazać w inny sposób. Pomoc, o której mowa w ustawie i rozporządzeniu Covid-19 kierowana jest bowiem do podmiotów faktycznie prowadzących wskazane w nich rodzaje działalności, zaś ich ustalenie w oparciu o zapisy rejestru REGON ma na celu jedynie uproszczenie postępowania w tym przedmiocie, same zaś dane kodów PKD nie mają charakteru bezwzględnie wiążącego. Uproszczenie procedur nie może powodować, że wnioskodawcy nie będą mieli jednakowej możliwości skorzystania ze wsparcia. WSA podkreślił, że przyjęte rozwiązanie, prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP. Dodatkowo WSA wskazał, że F. w trakcie postępowania podnosiła, że jej jednostka lokalna miała wpisaną w rejestrze REGON na 31 marca 2021 r. jako przeważającą działalność wg PKD 79.12.Z, który to kod uprawniał do uzyskania świadczenia. Organ zakwestionował możliwość przyznania pomocy, jeżeli to nie podmiot główny – F. – ma wskazane PKD z § 1a rozporządzenia Covid-19, a jej jednostka lokalna. WSA stwierdził, że w okolicznościach sprawy nie budzi wątpliwości to, że F. jest podmiotem posiadającym osobowość prawną, który jest wpisany do rejestru przedsiębiorców i prowadzi działalność gospodarczą. W tym znaczeniu F. jest przedsiębiorcą. Ponadto F. prowadzi działalność gospodarczą również poprzez swoją jednostkę lokalną. Niezależnie od tego, czy taka jednostka lokalna jest przedsiębiorcą, czy też nie, wniosek złożyła F., która jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą i z tego tytułu mogła ubiegać się o uzyskanie pomocy. Ponadto F. prowadzi działalność gospodarczą za pośrednictwem utworzonej jednostki lokalnej, a więc także na tej podstawie mogła ubiegać się o uzyskanie pomocy. W rezultacie WSA wskazał, aby ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor WUP wziął pod uwagę to, że F. poza prowadzeniem podstawowej działalności statutowej, jest również uczestnikiem obrotu gospodarczego – przedsiębiorcą wpisanym do rejestru przedsiębiorców KRS i ma prawo wykazać prowadzenie przeważającej działalności gospodarczej PKD, za pomocą innych dowodów niż wpis w REGON, a także miał na uwadze fakt prowadzenia działalności gospodarczej przez jednostkę lokalną F. Dyrektor WUP nie zgadzając się z powyższym stanowiskiem WSA, zarzucił błędną wykładnię art. 15gga ust. 2, ust. 9 i ust. 11 ustawy Covid-19 oraz § 1a ust. 1 i ust. 2 oraz § 2 rozporządzenia Covid-19 w zw. z art. 32 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, iż wynikający jedynie z wymogów statystycznych wpis kodu jako podstawowej działalności, nie obejmujący przeważającej działalności uzasadniającej wpis do rejestru przedsiębiorców, nie powinien determinować rozstrzygnięcia, a przyjęte rozwiązanie prowadzi do naruszenia zasady równości wobec prawa z art. 32 Konstytucji RP. Ponadto WSA m.in. pominął art. 15zze i art. 15zzda ustawy Covid-19, na podstawie którego fundacje mogą otrzymywać dofinansowanie wynagrodzeń osób zatrudnionych przez organizacje pozarządowe oraz inne podmioty prowadzące działalność pożytku publicznego, a także mogą otrzymywać pożyczkę bezzwrotną ze środków Funduszu Pracy na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej lub statutowej organizacji pozarządowej lub podmiotowi prowadzącemu działalność pożytku publicznego) oraz innych, tj. faktu, iż organizacje pozarządowe mogą korzystać z innych instrumentów, przewidzianych ustawą Covid-19 (dedykowanych jedynie dla takich podmiotów), z których skorzystała skarżąca F. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie są to zarzuty usprawiedliwione. Przede wszystkim wskazać należy, co trafnie F. wyjaśnia w odpowiedzi na skargę kasacyjną, że nie ma żadnego przepisu prawa, który wyłączałby przyznanie pomocy F. na podstawie art. 15gga ustawy Covid-19 z tego powodu, że ta skorzystała z pomocy na podstawie innych przepisów tej ustawy. Wykładnia przepisów dokonana przez Dyrektora WUP jest w tym zakresie sprzeczna z ustawą. Przepis art. 15gga ustawy Covid-19 wskazuje jedynie, że dofinansowanie ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wynagrodzeń pracowników przysługuje przedsiębiorcy w rozumieniu art. 4 ust. 1 lub 2 ustawy Prawo przedsiębiorców, w przypadku znacznego obniżenia przychodu. Ponadto przepisy ustawy Covid-19, na które powołuje się Dyrektor WUP, tj. art. 15zze i art. 15zzda, mają zupełnie inny zakres zastosowania od przepisu art. 15gga ustawy Covid-19. Przepis art. 15zze ustawy Covid-19 dotyczy bowiem spadku przychodów z działalności statutowej w następstwie wystąpienia Covid-19. Natomiast skarżąca F., zgodnie z zapisami ustawy i rozporządzenia Covid-19 dochodziła pomocy w związku z spadkiem przychodów z prowadzonej działalności gospodarczej (§ 1a ust. 1 rozporządzenia). Działalność gospodarcza ma charakter pomocniczy i nie jest tożsama z działalnością statutową. Podkreślić należy, że ustawodawca umożliwił otrzymanie pomocy fundacjom które nie prowadzą działalności gospodarczej (art. 15zze ustawy Covid-19) jak również dodatkową pomoc fundacjom, które jednocześnie prowadzą działalność gospodarczą (są przedsiębiorcami). Ustawa wprowadza wyraźne rozróżnienie na spadek przychodów z działalności statutowej i/lub z działalności gospodarczej. Żaden przepis o randze ustawowej nie wyklucza otrzymania pomocy w wyniku spadku przychodów z działalności statutowej i/lub gospodarczej fundacji. Zatem Dyrektor WUP jedynie przypuszcza, co nie ma jednak żadnego odzwierciedlenia w treści omawianego aktu prawnego i dodatkowo jest sprzeczne z wykładnią literalną i celowościową ustawy Covid-19. Fakt, że wysokość pomocy jaką mogłaby otrzymać fundacja nieprowadząca działalności gospodarczej na podstawie art. 15zze ustawy Covid-19 jest inna niż pomoc jaką mogą uzyskać przedsiębiorcy, w tym fundacje prowadzące działalność gospodarczą, potwierdza tylko, że przepisy art. 15zze i art. 15gga ustawy Covid-19 mają inny zakres zastosowania, inny krąg adresatów. Jednak skorzystanie przez F. z pomocy na podstawie art. 15zze nie pozbawia jej prawa do pomocy na podstawie art. 15gga ustawy Covid-19 i wydanych do niej aktów wykonawczych. Według literalnego brzmienia art. 15zze ustawy Covid-19 dotyczy dofinansowania części kosztów wynagrodzeń, natomiast art. 15gga ustawy Covid-19 dofinansowania wynagrodzenia pracowników na rzecz ochrony miejsc pracy. Są to dwie różne formy pomocy, przyznawane w innej wysokości. Skoro mówimy o różnych formach pomocy, mając na uwadze wykładnię celowościową ustawy, podmiot spełniający kryteria otrzymania każdej z dwóch różnych form pomocy, powinien otrzymać każdą z dwóch możliwych form pomocy. Przepis art. 15zzda ustawy Covid-19 dotyczy pożyczki na pokrycie bieżących kosztów prowadzenia działalności gospodarczej lub statutowej. Tymczasem skarżąca F. zgodnie z dyspozycją § 1a ust. 1 rozporządzenia Covid-19 wystąpiła o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy. Przepis art. 15g ustawy Covid-19 dotyczy świadczeń na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników objętych przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy. Tymczasem pracownicy zatrudnieni przez F. nie byli objęci przestojem bądź obniżonym wymiarem czasu pracy. Z kolei art. 15gg ustawy Covid-19 dotyczył podmiotów, u których wystąpił spadek obrotów gospodarczych w rozumieniu art. 15g ust. 9. U skarżącej nie wystąpił spadek obrotów w rozumieniu przedmiotowego przepisu. F. wystąpił z wnioskiem o pomoc na podstawie rozporządzenia i art. 15gga ustawy Covid-19 w związku z tym, że w marcu 2021 r. osiągnęła spadek przychodów z działalności gospodarczej, w zakresie konkretnego PKD wskazanego w treści rozporządzenia, na poziomie co najmniej 40% w stosunku do miesiąca września 2020 r. Zatem F. skorzystała z prawa do otrzymania pomocy i wystąpiła z wnioskiem o otrzymanie pomocy w oparciu o art. 15gga ustawy Covid-19, który daje możliwość pomocy każdemu przedsiębiorcy, a więc także fundacji. Przepis nie zawiera żadnych wyłączeń w tym zakresie. Ponadto ustawa Covid-19 nie zabraniała skorzystania z pomocy z tego powodu, że skarżąca skorzystała z pomocy na podstawie innych przepisów tej ustawy. Ustawa Covid-19 nie stanowi, że fundacja prowadząca działalność gospodarczą może wnioskować o pomoc tylko i wyłącznie w związku z jej działalnością statutową, wykluczona jest natomiast pomoc w zakresie działalności gospodarczej prowadzonej przez f. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że celem ustawy Covid-19 było udzielenie pomocy podmiotom, w tym fundacjom prowadzącym działalność gospodarczą, które znalazły się trudnej sytuacji w związku z wystąpienie pandemii COVID-19. Wykładnia ustawy zaprezentowana przez organ jest sprzeczna z wykładnią celowościową ustawy Covid-19. W zakresie kolejnych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących twierdzenie jakoby F. nie spełniła wymagania w zakresie wpisania do rejestru REGON kodu PKD uprawniającego do otrzymania pomocy są niezgodne w rzeczywistością. Jak zostało wykazane F. dotyczy kod PKD 55.10Z (Hotele i podobne obiekty zakwaterowania) oraz kod 79.12.Z (Organizowanie imprez turystycznych), a więc w dwóch z ww. pozycji PKD, kwalifikujących się do dofinansowania. Pozycja 79.12.Z była wskazana 31 marca 2021 r. jako przeważająca w wyszukiwarce GUS w jednostce lokalnej, czyli tam gdzie F. jest opisana jako przedsiębiorca. Niezależnie od tego F. na dzień 31 marca 2021 r. prowadziła działalność przeważającą w podklasie 55.10.Z, co było uwidocznione w KRS wpisem od 22 grudnia 2020 r. i zostało zgłoszone do GUS do rejestru REGON 14 maja 2021 r. Niezależenie od powyższego pamiętać należy, co wynika z obszernego orzecznictwa w tym zakresie, że wprowadzony jako jedyny sposób (dowód) spełnienia spornego warunku – wpis w rejestrze REGON – nie znajduje uzasadnienia ani jako pełniący funkcję zabezpieczenia przed dostępem do wsparcia podmiotów nieuprawnionych, ani jako uproszczenie procedur, a takie zdaje się być jego zamierzenie. Tak przyjęty sposób weryfikacji spełnienia warunku jest nieproporcjonalny do skutków, jakie wywołuje. Obalenie domniemania polega na wykazaniu, że rzeczywisty stan faktyczny jest inny, niż wynikający z danych pozyskanych przez organ z rejestru podmiotów REGON. Ocena, czy działalność gospodarcza określonego rodzaju jest rzeczywiście wykonywana i w jakich rozmiarach, należy do sfery ustaleń faktycznych. Nie zależy od wpisu do rejestru, choć wpis taki potraktowany został przez ustawodawcę jako domniemanie prawne, mające na celu uproszczenie postępowania o dofinansowanie. Naczelny Sąd Administracyjny za niezasadne uznaje, jako niemające istotnego wpływu na poprawność wydania zaskarżonego wyroku, zarzuty naruszenia przepisów postępowania (zawarte w pkt c oraz d petitum skargi kasacyjnej). Za powyższym wnioskiem przemawia to, że z zasady demokratycznego państwa prawnego wynika zasada zaufania obywateli do państwa. Jej konsekwencją musi być przyjęcie, że działanie organu władzy publicznej, mieszczące się w prawem przyznanym obszarze kompetencji, ale noszące znamiona arbitralności i niepodlegające kontroli oraz nadzorowi, czy też nieuwzględniające podstawowych standardów postępowania (np. audiatur et altera pars) nie może być uznane za zgodne z prawem. Natomiast z art. 41 ust. 2 lit. a Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej wynika prawo każdego do bycia wysłuchanym, zanim zostaną podjęte indywidualne środki mogące negatywnie wpłynąć na jego sytuację. Formalnie uznaje prawo do dobrej administracji za jedno z praw podstawowych obywateli. Stanowi także odzwierciedlenie art. 16 ust. 1 i 2 Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej z którego wynika zapewnienia przestrzegania prawa do obrony na każdym etapie postępowania zmierzającego do podjęcia decyzji, zapewnienie stronom przez organy możliwości czynnego udziału w postępowaniu, prawo każdej osoby do przedstawienia wyjaśnień i wysłuchania przed wydaniem decyzji, która dotyczy jej praw lub interesów co stanowi utrwalony w orzecznictwie pogląd (por. m.in. wyroki NSA z: 8 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 494/20; 6 marca 2025 r., sygn. akt II GSK 28/22; 11 lutego 2025 r., sygn. akt II OSK 2166/24; 17 stycznia 2024 r., I OSK 349/22; 17 stycznia 2023 r., sygn. akt. II GSK 873/22; dostępne na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że Dyrektor WUP nie ma prawnego obowiązku stosować Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej i Karty Praw Podstawowych, przy wydawaniu rozstrzygnięć administracyjnych. Jednak przywołane przepisy mogą stanowić pomocniczy wzorzec interpretacyjny stanowiący standard dobrej administracji. Ich zasady w dużej mierze pokrywają się bowiem z Kodeksem postępowania administracyjnego i art. 2 Konstytucji RP (zasada państwa prawnego). Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Na podstawie art. 209, art. 204 pkt 1 oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 ppsa oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od Dyrektora WUP na rzecz F. 360 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego radcy prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną, jako pełnomocnik umocowany do działania w postępowaniu przez sądami obu instancji.