I GSK 1004/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Wegner Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 maja 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 650/24 w sprawie ze skargi I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 14 lutego 2024 r. nr BP.ZP.550.1.2023 w przedmiocie negatywnej ocenie projektu 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od I. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrkiem z 14 maja 2024 r. sygn.. akt V SA/Wa 650/24 oddalił skargę I. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w L. (dalej określanej jako Skarżąca lub Spółka) na informację Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 14 lutego 2024 r. nr BP.ZP.550.1.2023 r. w przedmiocie negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka. Zaskarżając wyrok w całości zarzuciła: Na podstawie art. 174 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U.z 2023 r. poz. 1634 ze zm. Dalej określanej skrótem P.p.s.a.) w zw. z art. 76 ustawy z dnia 28 kwietnia 2022 r. o zasadach realizacji zadań finansowanych ze środków europejskich w perspektywie finansowej 2021-2027 (Dz. U. poz. 1079,dalej określanej skrótem u.z.r.z. zaskarżonemu wyrokowi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie zarzucam naruszenie: l. naruszenie przepisów postepowania tj. art. 3 § 1 i 2 pkt 4 P.p.s.a. w zw. z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 73 ust. 8 pkt 2 oraz art. 76 u.z.r.p. oraz naruszenie przepisów postepowania tj. art. 3 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 73 ust. 1 u.z.r.z. - polegające na zaniechaniu przez Sąd I instancji dokonania należytej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z 14 lutego 2024 roku, znak sprawy BP.ZP.550.1.2023, nieuwzględniającego protestu złożonego przez Skarżącą od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie, co wiązało się z bezkrytycznym przyjęciem twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, a w konsekwencji skutkowało bezpodstawnym uznaniem przez Sąd I instancji, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, pomimo przeprowadzenia oceny projektu w sposób naruszający prawo, w sytuacji gdy naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, co zobowiązywało Sąd I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 2. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 133 P.p.s.a. oraz art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. - poprzez nierozpoznanie sprawy w całości w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną, a w konsekwencji: a) wydanie wyroku bez zapoznania się i zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie, b) nieprzeprowadzenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostatecznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości z dnia 14 lutego 2024 roku, znak sprawy BP.ZP.550.l.2023, nieuwzględniającego protestu złożonego przez Skarżącą od negatywnej oceny wniosku o dofinansowanie, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy; 3. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. — poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w związku z nieuzasadnionym okolicznościami niniejszej sprawy, uznaniem przez Sąd I instancji, iż nie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji, gdy całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem wszystkich przepisów prawa wskazanych w zarzutach zawartych w skardze Skarżącej a stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynik oceny co zobowiązywało Sąd I instancji do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 4. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie protestu art. 63 w zw. z art. 45 ust. 1 u.z.r.z. - poprzez naruszenie przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w przeprowadzonym wyborze projektów do dofinansowania polegające na: a) nieprawidłowej ocenie przez Ekspertów z Komisji Oceny Projektów ("KOP"), a w konsekwencji przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości, Wniosku o dofinansowanie Skarżącej pod względem spełnienia obligatoryjnych kryteriów modułowych "Modułu B+R", "Modułu Wdrożenie Innowacji", obligatoryjnych kryteriów wspólnych dla projektu oraz nieotrzymania punktów w kryteriach rankingujących, na skutek błędnego i całkowicie bezzasadnego uznania, iż dokumentacja złożona w procesie aplikacyjnym przez Skarżącą nie pozwalała na przyjęcie przez KOP, iż przedstawione dokumenty świadczyły o spełnianiu przez Skarżącą w/w kryteriów, co miało istotny wpływ na wynik oceny, gdyż doprowadziło do negatywnej oceny merytorycznej Wniosku, pomimo iż prawidłowo dokonana ocena spełniania wyżej wskazanych kryteriów doprowadziłaby do sytuacji, w której Wniosek Skarżącej Spółki uzyskałby więcej punktów, co przesądziłoby o zakwalifikowaniu go do projektów objętych dofinansowaniem, b) uporczywe dążenie Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości do doprowadzenia do sytuacji, która będzie skutkować utratą przez Skarżącą dużej liczby punktów w ocenie merytorycznej w ramach kryteriów modułowych "Modułu B+R", "Modułu Wdrożenie Innowacji", obligatoryjnych kryteriów wspólnych dla projektu oraz w kryteriach rankingujących pomimo iż z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, że Skarżąca spełniła warunki w ramach wskazanych kryteriów, w związku z czym projekt winien uzyskać odpowiednio większą liczbę punktów, a w konsekwencji powinien zostać wybrany do dofinansowania, c) nie odniesieniu się rzeczowo do głównych argumentów merytorycznych przytoczonych przez Skarżącą w proteście w zakresie przesłanek pozwalających na pozytywną ocenę w ramach wymienionych powyżej kryteriów, co doprowadziło do bezzasadnego przyjęcia przez PARP, iż dokumentacja złożona w procesie aplikacyjnym przez Skarżącą nie pozwalała na przyjęcie przez KOP, iż przedstawione dokumenty świadczyły o spełnianiu kryteriów pozwalających na pozytywną ocenę projektu, bowiem z całokształtu zebranych dokumentów jednoznacznie wynika, że Skarżąca spełniła warunki w ramach badanych kryteriów, w związku z czym PARP powinien dokonać rewizji spełnianych kryteriów, konsekwencją czego powinno być wybranie projektu do dofinansowania. — które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy; 5. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygniecie protestu art. 45 ust. 1 u.z.r.z. poprzez naruszenie zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w odniesieniu do kryteriów wyboru projektów, stanowiących załącznik nr 3 do regulaminu wyboru projektów poprzez ustalenie nieprecyzyjnych i. niejednoznacznych kryteriów wyboru. które nie wyłączają dowolności organu przy dokonywaniu oceny wniosku (protestu), w kontekście spełnienia przez wnioskodawcę kryteriów do przyznania pomocy, jak również innych okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę, zaniechanie wyczerpującego i precyzyjnego uzasadnienia oceny wyboru projektów (rozstrzygnięcia protestu), zaniechania dokonania oceny wyboru projektu (rozstrzygnięcia protestu) przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez wnioskodawcę dokumentacji które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 6. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi. mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie protestu art. 45 ust. 1 u.z.r.z. - poprzez sprzeczność formułowanych ocen co do spełniania poszczególnych kryteriów co prowadzi do sytuacji, w której spełnienie podkryterium potencjału do realizacji modułu zostało uznane za spełnione w ramach kryterium modułowego "Moduł Wdrożenie Innowacji", a nie zostało uznane za spełnione w obligatoryjnym kryterium modułowym "B+R", w sytuacji gdy kryteria te w tym przypadku dotyczyły tożsamych okoliczności, co stanowi o naruszeniu zasady rzetelności - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 7. naruszenie przepisów postępowania tj. art. 151 P.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie protestu art. 69 ust. 2 pkt 1 u.z.r.z. - poprzez brak uwzględnienia protestu i brak odpowiedniego skierowania projektu do właściwego etapu oceny albo wybrania projektu do dofinansowania i dokonania aktualizacji informacji, o której mowa w art. 57 ust. I ustawy - które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy; 8. naruszenie przepisów postępowania tj.. art. 151 P.p.s.a. - w wyniku oddalenia skargi, mimo rażącego naruszenia przez zaskarżone rozstrzygnięcie protestu art. 68 u.z.r.p. - poprzez brak rozpoznania protestu w terminach prawem przewidzianych, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W oparciu o powyższe zarzuty wniosła: l. na podstawie 188 P.p.s.a. w zw. z art. art. 76 u.z.r.z. wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w całości oraz uwzględnienie skargi i tym samym: a) stwierdzenie przez Sąd, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, b) przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości. 2. w przypadku stwierdzenia przez Naczelny Sąd Administracyjny, iż istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona wniosła o uchylenie przez Naczelny Sąd Administracyjny zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, Ponadto wniosła o zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego oraz zrzekła się przeprowadzenia rozprawy. Argumenty na poparcie zarzutów przytoczono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości wniosła o jej oddalenie. Naczelny Sad Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wyjaśnić, że skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 182 § 2 i § 3 P.p.s.a., ponieważ skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a druga strona – Organ w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej nie zajął stanowiska w tej kwestii. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 P.p.s.a.. Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie P.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze P.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji. W orzecznictwie NSA prezentowany jest pogląd, że wynikającym z przepisu art. 176 P.p.s.a. obowiązkiem strony wnoszącej skargę kasacyjną jest nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych, lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Strona wnosząca skargę kasacyjną zobowiązana jest więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia w takim stopniu, że w sytuacji, gdyby do nich nie doszło, wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny (por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2019r., II GSK 850/17, Lex nr 2636756). Zawarty w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy", należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącej obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011r., sygn. akt II FSK 330/10, LEX nr 992297). Nie wystarczy w tym zakresie ogólne wskazanie w uzasadnieniu, że doszło do naruszenia przepisów procesowych i stwierdzenie, że miało ono wpływ na wynik sprawy. Wskazana wada zarzutów procesowych w postaci braku wykazania ich istotnego wpływu na wynik sprawy skutkuje stwierdzeniem o niezasadności w tym zakresie złożonej skargi kasacyjnej. W pkt. 1 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 P.p.s.a związku z art. 184 ust. 1 Konstytucji RP i w związku z art. 73 ust. 8 pkt 2 i 76 u.z.r.z., które to naruszenie miało polegać na zaniechaniu przez Sąd pierwszej instancji dokonania należytej kontroli rozstrzygnięcia przez PARP Protestu Skarżącej. Co było następstwem bezkrytycznego przyjęcia twierdzeń zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 3 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wskazana regulacja ma charakter ustrojowy i kompetencyjny, a zatem omawiany przepis mógłby być naruszony jedynie w sytuacji, w której sąd administracyjny nie rozpoznałby w ogóle skargi lub dokonał jej oceny według innych kryteriów niż kryterium legalności. Ze sformułowanych zarzutów nie wynika, aby tego rodzaju uchybienia podnosiła Skarżąca. Sąd pierwszej instancji nie naruszył omawianego przepisu, ponieważ skontrolował, czy PARP w toku rozpoznawania protestu nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy i władczo rozstrzygnął spór, co do prawidłowego procedowania wniosku Skarżącej, a tym samym wymierzył sprawiedliwość w zakresie wyznaczonym sądom administracyjnym. Za całkowicie pozbawiony podstaw i przede wszystkim nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. przywołany przepis wyznacza kognicję sądu administracyjnego. Do jego naruszenia mogłoby dojść, gdyby wojewódzki sad administracyjny rozpoznał sprawę nie należącą do jego kognicji lub rozpoznał sprawę, która do jego kognicji nie należy. Przepis ten nie miał zresztą zastosowania w sprawie. W rozpatrywanej sprawie kognicja sądu administracyjnego wynika z normy art. 73 ust. 1 u.z.r.z.. Do której zresztą odsyła art. 3 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sadową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach. Także zarzut o naruszeniu art. 184 ust. 1 Konstytucji RP jest niezrozumiały. Po pierwsze art. 184 Konstytucja ma tylko jedna jednostkę redakcyjna. Nie występują w nim ustępy. Po drugie art. 184 Konstytucji RP stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny oraz sądy administracyjne sprawują, w zakresie określonym w ustawie, kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje również orzekanie o zgodności z ustawami uchwał organów samorządu terytorialnego i aktów normatywnych terenowych organów administracji rządowej. Subiektywne poczucie niesprawiedliwości i krzywdy przez Skarżącą kasacyjnie nie świadczy o naruszeniu wskazanego przepisu ustawy zasadniczej. Dlatego zarzut naruszenia omawianych przepisów ustrojowych nie może być uznany za uzasadniony, a niezadowolenie Skarżącej z wyniku tej kontroli a na to wskazuje sposób sformułowania zarzutu, nie oznacza, że sąd naruszył wskazane wyżej przepisy. W pkt 2 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 133 P.p.s.a. oraz art. 134 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. - poprzez nierozpoznanie sprawy w całości w sytuacji, gdy Wojewódzki Sąd Administracyjny nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi i powołaną podstawą prawną. W konsekwencji wydanie wyroku bez zapoznania się i zebrania pełnego materiału dowodowego w sprawie i nieprzeprowadzenie przez Sąd pierwszej instancji dostatecznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia protestu Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów należy zauważyć, ze autor skargi kasacyjnej nie wyjaśnił bliżej w czym upatruje naruszenie każdego z tych przepisów, a przecież odnoszą się one do odmiennych kwestii prawnych. Zatem ocena tych zarzutów wymaga odniesienia się do każdego z tych przepisów. Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim wskazać należy, że autor skargi kasacyjnej, także i w tym przypadku połączył zarzuty naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 106 § 3 P.p.s.a., nie wyjaśniając bliżej w czym upatruje naruszenie każdego z tych przepisów, a przecież odnoszą się one do odmiennych kwestii prawnych. Zatem ocena tych zarzutów wymaga odniesienia się do każdego z tych przepisów. Zgodnie z art. 133 § 1 zd. pierwsze P..p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2. Otóż, orzekanie "na postawie akt sprawy", jak stanowi powołany wyżej przepis, oznacza, że sąd przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji bierze pod uwagę okoliczności, które z akt tych wynikają i które legły u postaw jego wydania. Naruszenie określonej w art. 133 § 1 P.p.s.a. zasady orzekania na podstawie akt sprawy mogłoby stanowić podstawę kasacyjną np. w sytuacji oddalenia skargi mimo niekompletnych akt sprawy, pominięcia istotnej części tych akt, przeprowadzenia postępowania dowodowego przez sąd z naruszeniem przesłanek zawartych w art. 106 § 3 P.p.s.a., czy oparcia orzeczenia na własnych ustaleniach sądu, tzn. dowodach lub faktach nie znajdujących odzwierciedlenia w aktach sprawy, o ile nie znajduje to umocowania w art. 106 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2010 r., sygn. akt I FSK 497/08, lex nr 594014). Natomiast pominięcie podczas kontroli sądowej niektórych dowodów z akt sprawy nie stanowi naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. lecz może stanowić naruszenie regulacji odnoszących się do gromadzenia i oceny dowodów w toku postępowania zarzut ten powinien być postawiony przez naruszenie stosownych przepisów postępowania regulującego kwestię oceny wniosków o udzielenie wsparcia finansowego ze środków unijnych w powiązaniu z odpowiednim przepisem wynikowym ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stasowanym przez sąd administracyjny. W ramach zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. nie można skutecznie kwestionować dokonanej przez Sąd pierwszej instancji oceny rozstrzygnięcia protestu. Z przepisu tego wynika tylko nakaz wyprowadzania oceny prawnej z faktów i dowodów znajdujących odzwierciedlenie w aktach sprawy. Przepis ten nie może natomiast służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny ustalonego w sprawie stanu faktycznego, do czego w istocie zmierza autor skargi kasacyjnej poprzez sformułowanie i uzasadnienie zarzutu naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a. Przy czym wskazanie jedynie, że Sąd nie przeprowadził dostatecznej kontroli zaskarżonego bez określenia, które przepisy procedury obowiązującej PARP zostały naruszone i dlaczego oraz jaki to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy jest niewystarczające. Podobnie jak stwierdzenie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, że Sąd pierwszej instancji oparł się na ustaleniach poczynionych przez PARP i ogólnikowo odniósł się do wszystkich zarzutów skargi. Zarzutu naruszenia art. 141 § 4 P.p.s..a. nie sformułowano. Z kolei normę art. 134 P.p.s.a. można naruszyć tylko wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy okoliczności i dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu, którego dotyczy skarga, popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, że bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca). Należy też wyjaśnić, że kwestionowanie wyniku sądowej kontroli ustaleń faktycznych sformułowanych przez organy nie jest dopuszczalne w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2016 r. sygn. akt II GSK 1236/15, LEX nr 2199000). Zgodnie z art. 106 § 3 P.p.s.a Sąd może z urzędu lub na wniosek strony przeprowadzić dowody z dokumentów jeśli jest to niezbędne dla usunięcia istotnych wątpliwości w sprawie i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sadowego. Zarówno z treści zarzutu jak i z uzasadnienia skargi kasacyjnej nie wynika, jakie dowód Skarżąca miała na myśli. Oprócz powołania przepisu nie wskazano żadnych okoliczności odnoszących się do jego treści. W pkt 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 151 P.p.s.a. poprzez bezpodstawne oddalenie skargi w związku z nieuzasadnionym okolicznościami niniejszej sprawy, uznaniem przez Sąd pierwszej instancji, iż nie zasługuje na uwzględnienie w sytuacji, gdy całokształt okoliczności przedmiotowej sprawy jednoznacznie wskazuje, iż ocena projektu została przeprowadzona z naruszeniem wszystkich przepisów prawa wskazanych w zarzutach zawartych w skardze Skarżącej a stwierdzone naruszenia miały istotny wpływ na wynik oceny. Artykuł 151 P.p.s.a mówiący o oddaleniu skargi jest to tzw. przepisem wynikowym. Co oznacza, że nie może stanowić samoistnej podstawy skargi kasacyjnej (v. wyroki NSA: z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2077/10 i z dnia 4 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2387/12). Przepis ten reguluje samo rozstrzygnięcie Sądu a nie proces dochodzenia do tego rozstrzygnięcia. Orzeczenie oddalające skargę na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, nie jest skutkiem zastosowania tylko art. 151 P.p.s.a. lecz jest następstwem ustaleń poprzedzających wydanie wyroku i zastosowania przepisów prawa nakazujących sądowi pierwszej instancji poczynienie takich ustaleń i ocen. Zarzut naruszenia art. 151 P.p.s.a. powinien więc zostać w skardze kasacyjnej powiązany ze wskazaniem innych przepisów proceduralnych lub materialnych regulujących rozstrzyganie sprawy, ustalanie jej stanu faktycznego i prawnego czy uzasadnianie rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt I OSK 3495/15 - CBOSA). Tymczasem w pkt. 3 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca tego nie uczyniła. Dlatego ten zarzut okazał się niezasadny. W kolejnych zarzutach z pkt 4-8 petitum skargi kasacyjnej Skarżąca naruszenie art. 151 P.p.s.a powiązała już z naruszeniami przepisów ustawy o zasadach realizacji zadań finansowanych (...). Mając na uwadze ich komplementarny charakter Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał je łącznie. Skarżący zarzucił naruszenia art. 63 w związku z art. 45 ust. 1 u.z.r.z. poprzez naruszenie zasady przejrzystości, rzetelności i bezstronności w przeprowadzonym wyborze projektów do dofinansowania oraz art. 69 ust. 2 pkt 1 u.z.r.z. poprzez nieuwzględnienie protestu oraz art. 68 u.z.r.z. poprzez rozpoznanie protestu po upływie terminu. W okolicznościach sprawy należy przywołać i podzielić zapatrywania Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawione w orzecznictwie powstałym na kanwie regulacji dotyczącym zasad, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 zwanej wdrożeniowej, Bowiem art. 45 ust. 1 uz.r.z. zawiera analogiczne zapisy. Zgodnie z nim właściwa instytucja przeprowadza postępowanie w zakresie wyboru projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Ponadto właściwa instytucja zapewnia równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania oraz równe traktowanie wnioskodawców – ust. 2 art. 45.. Wskazać zatem należy, że reguły zawarte w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, a obecnie w art. 45 ust. 1 u.z.r.z. znajdują zastosowanie do procedury oceny wniosku o dofinansowanie przez ekspertów oraz wyznaczają granicę kontroli oceny merytorycznej dokonanej przez członków KOP przez sąd administracyjny. NSA wskazuje, że sąd administracyjny uprawniony jest do kontroli sporządzonej oceny w kontekście przestrzegania zasad tej oceny wynikających z prawa unijnego takich jak: równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność. Podobnie sądowa ocena opinii eksperta polega na badaniu, czy jest ona spójna, wyczerpująca, logiczna i czy odpowiada na zasadnicze pytania. Treść merytoryczna oceny nie mieści się w granicach kontroli sądu administracyjnego, bowiem to oceniający jest ekspertem w danej dziedzinie (por. wyrok NSA z dnia 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt I GSK 1955/18, LEX nr 2531913). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że argumentacja ekspertów powinna być spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa i doświadczenia życiowego, a także pozostająca w związku z ustalonymi kryteriami (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 2019 r., sygn. akt I GSK 345/19, LEX nr 2677186). Stanowisko oceniających musi charakteryzować się brakiem błędów logicznych oraz spójnością, a przyznana punktacja musi być zawsze uzupełniona o szczegółowe wyjaśnienie zasad oceny, wskazanie przyczyn spełnienia bądź braku spełnienia kryteriów oceny, a także o jasne i logiczne uzasadnienie stanowiska członka KOP. Pamiętać także należy, że projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektu art. 54 ust. 1 u.z.r.z.. Zaś prawo wniesienia protestu ma na celu ponowne sprawdzenie złożonego wniosku w zakresie spełnienia kryteriów wyboru projektu w granicach objętych protestem (art. 68 u.z.r.z., a informacja o nieuwzględnieniu protestu wymaga uzasadnienia i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego (art. 69 ust. 1 u.z.r.z.). Rozpatrując skargę wniesioną na informację PARP o rozstrzygnięciu protestu, Sąd pierwszej instancji zbadał zasadność oceny projektu, sięgając do argumentacji, na podstawie której projekt został oceniony. Okoliczność, że odwołał się głównie do wyjaśnień stanowiska PARP opartego na wyjaśnieniach ekspertów, także eksperta powołanego w procedurze rozpatrywania protestu, nie oznacza wadliwości postępowania sądowoadministracyjnego. Należy zaznaczyć, że kontrola przeprowadzona w tym zakresie, wykazała, że ocena i argumentacja oceniających projekt nie była dowolna i mieściła się w granicach sprawy oraz dokonana była według kryteriów, wynikających ze szczegółowego opisu osi priorytetów. Rolą Sądu pierwszej instancji było zbadanie zgodności z prawem zaskarżonej informacji i w tym zakresie Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do weryfikacji merytorycznej oceny projektu, dokonanej przez ekspertów. Wobec powyższego nieuprawnione jest oczekiwanie Skarżącej kasacyjnie Spółki dokonywanie przez Sąd pierwszej instancji własnych ustaleń faktycznych, czy odmiennej oceny założeń projektu, bądź weryfikacji merytorycznej przyznania określonej liczby punktów ocenianemu projektowi. Wskazać także należy, że system kontroli sądowej nie wyłącza całkowicie spod tej kontroli oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu, a tym samym i działań ekspertów oraz dokonanych przez nich ocen. Nie sprowadza się do weryfikacji merytorycznej wniosku, a do zbadania czy przeprowadzona procedura konkursowa oraz dokonana w jej trakcie ocena projektu nie naruszają powyższych reguł. Zmierza w szczególności do oceny czy argumentacja oceniającego oraz Instytucji Zarządzającej lub Pośredniczącej nie jest dowolna, czy mieści się w granicach logicznego rozumowania, jest spójna, wyczerpująca, odpowiadająca generalnym standardom prawa, zasadom doświadczenia życiowego, pozostaje w związku z dokumentacją konkursową i ustalonymi kryteriami, w sposób jasny, nie budzący wątpliwości, prezentując przesłanki wyboru. Nie powinno też ulegać kwestii, że w ramach kontroli legalności oceny spełnienia kryteriów wyboru projektu mieści się badanie, czy oceny dokonano zgodnie z prawidłowo odczytaną treścią (wymogami) kryteriów" (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2018 r., sygn. akt I GSK 2803/18). Musi być musi być przejrzysta i rzetelna, co oznacza, że musi być czytelna logiczna i zrozumiała dla wnioskującego o dofinansowanie, jak i sądu, który będzie kontrolował zaskarżoną informację. Rzetelne uzasadnienie oceny powinno wyczerpująco przedstawiać stan faktyczny i prawny, wyjaśniać powody ewentualnego odjęcia punktów – tak, aby został zaprezentowany tok rozumowania organu w przedmiocie oceny konkretnego kryterium i przyznania konkretnej ilości punktów, aby można też było ustalić, dlaczego punktacja została obniżona. Odnosząc się do zarzutów naruszenia art. 151 P.p.s.a w związku z art. 45 ust. 1 u.z.r.z. zauważyć należy, że Skarżąca podnosząc nieprecyzyjność i niejednoznaczność kryteriów wyboru wniosków stanowiących załącznik nr 3 do Regulaminu konkursu nie wskazała, które kryteria, w jej ocenie, dotknięte były tymi wadami. W jaki sposób Sąd pierwszej instancji nie tyle naruszył te kryteria wyboru, co nie dostrzegł ich nieprecyzyjności prowadzącej do wadliwego, zdaniem Skarżącej, rozstrzygnięcia protestu i wadliwej oceny wniosku. Wskazać zatem należy, że zasada równego dostępu do pomocy nakłada na instytucje odpowiedzialne za realizację zadań polityki rozwoju obowiązek równego traktowania wszystkich beneficjentów pomocy oraz formułuje zakaz jakiegokolwiek faworyzowania lub dyskryminowania niektórych z nich. Zasada przejrzystości reguł oceny projektów ma charakter instrumentalny w stosunku do zasady równości, formułując wobec instytucji zarządzającej nakaz jasnego, precyzyjnego i dostępnego dla wszystkich wnioskodawców (beneficjentów) określenia kryteriów kwalifikowania projektów. Przejrzystość realizuje się przede wszystkim w obowiązku powszechnie dostępnej i pełnej informacji o trybie i warunkach wyboru projektów. Rzetelność związana jest z ustanowieniem jasnych i zrozumiałych dla wnioskodawców kryteriów wyboru projektów, zgodności postępowania właściwej instytucji z ustanowionymi w danym trybie regułami oraz wszechstronnym uzasadnieniem wyboru (por. wyrok NSA z dnia 22 marca 2017 r., sygn. akt II GSK 339/17, LEX nr 2269674). Zasada przejrzystości, rzetelności i bezstronności wyboru projektów oraz równości traktowania wnioskodawców w dostępie do informacji o zasadach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania dotyczy każdego etapu konkursu, począwszy od momentu przygotowywania regulaminu konkursu i formularza aplikacyjnego, aż po zakończenie samego tego postępowania konkursowego. Zasady te mają charakter normatywny i stanowią gwarancję równego traktowania wszystkich potencjalnych beneficjentów pomocy unijnej znajdując umocowanie w zasadzie równego dostępu do pomocy, wywodzącej się z traktatowej zasady równości (por. wyrok NSA z dnia 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1549/17, LEX nr 2313813). Uzasadnienie skargi kasacyjnej odnoszące się łącznie do wszystkich zarzutów skargi kasacyjnej i, w przeważającej części, powielające argumenty przytoczone w proteście i w skardze do Sądu pierwszej instancji lub odsyłające do zawartych w skardze do sądu pierwszej instancji stwierdzeń, co najistotniejsze, nie odnosi się do argumentacji Sądu pierwszej instancji przytoczonej w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Nie wskazuje, które kryteria załącznika nr 3 do Regulaminu konkursu były dla Skarżącej nieprecyzyjne. Jak to wpłynęło na wynik sprawy. Konsekwentnie podnosi, że ocena projektu jest dla niej krzywdząca i wynika z niezrozumienia projektu. Niedoniesienie się tak w zarzutach jak i w uzasadnieniu skargi kasacyjnej do argumentacji sądu pierwszej instancji poza ogólnym wnioskiem, że Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko PARP a powinien był uznać dokonaną przez KOP i PARP ocenę wniosku za dokonaną z niezgodnie z prawem, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy powoduje, że skarga kasacyjna nie zawiera wszystkich istotnych elementów pozwalających na zweryfikowanie, przez pryzmat zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej legalności wyroku Sądu pierwszej instancji. Tym bardziej, że Sąd pierwszej instancji zwięźle odniósł się do oceny poszczególnych modułów w kontekście podnoszonych przez Skarżącą zarzutów. Wskazał, dlaczego nie zgodził się z jej argumentacją. Odniósł się także do argumentu o sprzeczności ocen. Po drugie, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarte w załączniku nr 3 do Regulaminu opisy kryteriów oraz sposób ich punktacji sformułowane były jasno i czytelnie dla beneficjentów programu. Przy tym wszyscy wnioskodawcy mieli zapewniony równy dostęp do informacji związanych z przygotowaniem wniosków jak i związanych z przebiegiem wyboru projektów. Sposób zapewnienia tego dostępu poprzez zamieszczanie dokumentacji konkursowej na stronie internetowej instytucji przeprowadzającej konkurs nie budzi wątpliwości w kontekście zachowania zasady przejrzystości. Regulamin konkursu wraz z załącznikami był na tyle jasny i czytelny, że umożliwiał prawidłowe przygotowanie wniosku. Także instrukcja wypełniania wniosku nie budzi zastrzeżeń. Formułowane przez oceniających wniosek Skarżącej uwagi i zastrzeżenia, wbrew argumentacji Skarżącej pozwalały na prześledzenie toku rozumowania oceniających. Odmienne podejście do oceny kryterium przez oceniających i Skarżącą samo w sobie nie świadczy o wadliwości oceny. W wyniku oceny wniosku o dofinansowanie nr [...] w programie Fundusze Europejskie dla Nowoczesnej Gospodarki, działanie: Ścieżka SMART dokonanej w ramach konkursu stwierdzono, że projekt nie spełnił następujących kryteriów oceny: - obligatoryjne kryteria modułowe "Moduł B+R": 1.Istota modułu; 2. Potencjał do realizacji modułu; 3.Budżet modułu; 4. Wskaźniki modułu; 5. Potencjał do wdrożenia wyników modułu, - obligatoryjne kryteria modułowe "Moduł Wdrożenie Innowacji": 1. Istota modułu; 2.Potencjał do realizacji modułu; 3. Budżet modułu; 4. Wskaźniki modułu, - obligatoryjne kryteria wspólne dla projektu: 1.Spójność projektu; 2. Zdolność wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu; 3. Projekt spełnia zasadę zrównoważonego rozwoju; 4. Projekt obejmuje moduł obligatoryjny. Projekt nie otrzymał punktów w kryteriach rankingujących: 1. Innowacja w skali minimum krajowej jest efektem wyników prac B+R; 2. Potencjał innowacji do transformacji rynku; 3. Ekoinnowacja na poziomie kraju; 4. Innowacja cyfrowa na poziomie kraju; 5. Społeczne znaczenie innowacji. Powyższa ocena oznaczała ocenę negatywną. W wyniku rozpatrzenia protestu PARP zmienił ocenę dwóch kryteriów wspólnych a mianowicie: Zdolności wnioskodawcy do finansowej realizacji projektu i Projekt spełnia zasadę zrównoważonego rozwoju. Nie wpłynęło to jednak na końcową negatywną ocenę obu modułów. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przeprowadzona i opisana w zaskarżonym wyroku kontrola informacji o rozstrzygnięciu protestu a w konsekwencji oceny projektu Skarżącej w kontekście przestrzegania kryteriów tej oceny, takich jak równość, przejrzystość, bezstronność, niezmienność i rzetelność, wywodzonych z przepisów ustawy wdrożeniowej, nie budzi zastrzeżeń. W skardze kasacyjnej nie wykazano konkretnych uchybień organu, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby na brak przejrzystości i rzetelności oraz wątpliwości co do reguł bezstronności, równości dokonywanej oceny. W niniejszej sprawie nie ujawniono sytuacji, w której eksperci przypisaliby stwierdzonym w ramach danego kryterium merytorycznego uchybieniom błędną ocenę. Z karty oceny a także z informacji o rozstrzygnięciu protestu, z którymi w istocie polemizuje Skarżąca, wynika zarówno ocena kryterium w kontekście jego spełnienia bądź niespełnienia jak i powody, dla których przyjęto, z uwzględnieniem wyjaśnień Skarżącej, taka ocenę. W skardze kasacyjnej podejmując polemikę z elementami oceny ekspertów nie wykazano w sposób jednoznaczny naruszenia zasady przejrzystości i rzetelności oraz by ocena, wbrew twierdzeniu Skarżącej o uporczywym dążeniu PARP do zdyskwalifikowania jej projektu, była subiektywna, dowolna lub nie oparta na jasnych kryteriach merytorycznych. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że wszelkie błędy i wady dokumentacji obciążają wnioskodawcę i brak jest podstaw prawnych do żądania od instytucji zarządzających, czy pośredniczących aby interpretowały wątpliwości na korzyść wnioskodawcy. Wskazać przy tym należy, że korzystanie z dotacji unijnych nie jest obowiązkowe. Dlatego podmiot, który zamierza z dofinansowania skorzystać winien dostosować się do zasad udzielania pomocy i wypełnić wszystkie wymogi wynikające z dokumentacji konkursowej. Rola organu sprowadza się zaś do kompleksowej oceny wniosku i nie ma prawa wkraczać w meritum, zmieniać zapisów wniosku, modyfikować ich w sposób umożliwiający uzyskanie przez wnioskodawcę dofinansowania, domniemywać treści z wniosku nie wynikających - wbrew jego zapisom. Takie działanie organu naruszałoby bowiem zasady uczciwej konkurencji i dawałoby podstawę do postawienia zarzutu uchybienia obowiązkowi bezstronności (por. wyrok NSA z 14 września 2021 r., I GSK 285/21). Argumentacja Skarżącej wskazuje raczej na niepełne odczytanie ocen. Np. Skarżąca twierdzi, że niezasadnie uznano, iż nie wskazała kadry zarządzającej projektem. Tymczasem z rozstrzygnięciu protestu i karty oceny nic takiego wynika. "Na podstawie informacji na temat zrealizowanych projektów można uznać, że kierownik B+R, posiada adekwatne doświadczenie (wskazano informacje o zrealizowanych projektach B+R), a rola, zakres zadań i wymiar zaangażowania są optymalne (...). Wskazane doświadczenie zawodowe poszczególnych członków zespołu pozwala uznać, że posiadają wiedzę i doświadczenie adekwatne do zakresu i rodzaju zaplanowanych prac B+R.(..). Na podstawie wskazanego wykształcenia kierunkowego i doświadczenia zawodowego, nie można było potwierdzić kompetencji ww. osób we wskazanych dziedzinach. Ponadto, na podstawie informacji we wniosku, nie można potwierdzić, że przynajmniej jedna osoba w kluczowym zespole projektowym posiada doświadczenie we wdrażaniu wyników prac B+R w działalności gospodarczej. W wyjaśnieniach Wnioskodawcy wskazano tylko, że kierownik B-R ma doświadczenie w realizacji projektów badawczo-rozwojowych dla różnych przedsiębiorstw (wykazano doświadczenie w postaci 3 projektów: M., G., B.). Analiza opisów tych projektów wskazuje, że nie dotyczą one wdrażania prac B+R w działalności gospodarczej. Wnioskodawca nie zaplanował w zespole projektowym osób o odpowiednich kompetencjach do merytorycznego monitorowania postępu i zakresu prac podwykonawcy. W oparciu o złożone przez Skarżącą wyjaśnienia w zakresie uszczegółowienia, kto z zespołu projektowego ma wykształcenie, kompetencje doświadczanie w zakresie produkcji mebli, inżynierii materiałowej, technologii, drewna, projektowania materiałów PARP stwierdził, że nie wskazała osoby zarządzającej modułem badawczo-rozwojowym mającej doświadczenie w prowadzeniu prac badawczo-rozwojowych takich, jak opisane w projekcie. Z analizy wniosku i zapytania ofertowego wynika, ze przedmiot zamówienia skierowanego do Podwykonawcy dotyczy trzech obszarów badań zdefiniowanych w 15 hasłowych punktach np. "numeryczna optymalizacja harmonogramu produkcji z funkcjami celu: minimalizacji czasu wytwarzania wyrobów, maksymalizacji liczby nietypowych zamówień klientów realizowanych na jednej zmianie roboczej, minimalizacji czasu robocizny bezpośredniej pracowników", "separowalność materiałów po zakończeniu użytkowania mebli". Z analizy wniosku o dofinansowanie wynika, że Podwykonawca nie posiada wszystkich kluczowych zasobów technicznych koniecznych do realizacji prac B+R w ramach podwykonawstwa. Przy czym całość zleconych prac miała się odbywać na zapleczu U. P. W ramach modułu B+R Skarżąca zidentyfikowała siedem zadań. Jako ostatnie wskazała opracowanie i wdrożenie nowoczesnych metod zarządzania danymi. Oceniający uznali, że nie są to już prace badawczo-rozwojowe i zasugerowali umieszczenie ich w module "Wdrożenie innowacji". Skarżąca z tej sugestii nie skorzystała. Oceniając pasywność akustyczną mebli objętych projektem oceniający wskazali na nie wykazanie kluczowych zasobów dotyczących pomiarów akustycznych. Zasób ten jest konieczny do weryfikacji cechy wskazanej innowacji produktowej. Skarżąca skutecznie nie podważyła tych ustaleń konsekwentnie podtrzymując argumenty z protestu czy skargi. Sąd pierwszej instancji stwierdził także, ze uchybieniem Spółki było między innymi nie wystarczające określenie środków trwałych poprzez podanie jedynie ich ilości i ceny jednostkowej. Takiego wskazania nie można uznać za przeprowadzenie prawidłowego rozeznania rynkowego środków trwałych jakiego wymaga postępowanie konkursowe. Skarżąca nie podważyła tej oceny. Sąd wskazuje ponadto, na powtarzające się w różnych częściach informacji z dnia 14 lutego 2024 r., zasadne stwierdzenie organu o braku odniesienia podanych przez spółkę parametrów do danych najlepszych parametrów osiąganych przez producentów m. w Polsce. W obligatoryjnych kryteriach modułowych "Moduł B+R": istota modułu organ wyraźnie wskazał, że nie można potwierdzić, że prace B+R realizowane w ramach projektu przyczynią się w znaczący i bezpośredni sposób do powstania nowego rozwiązania, które lepiej zaspokoi potrzebę, ponieważ innowacja produktowa i innowacja w procesie biznesowym nie została opisana parametrami pozwalającymi zdefiniować jej funkcjonalność w stosunku do wyrobów konkurencji o najlepszych parametrach na rynku. Podobnie zaistniały też braki w opisie dysponowania prawem ochrony patentowej. Wskazać bowiem należy, że uregulowanie, a następnie prawidłowe opisanie stanu proponowanych rozwiązań na gruncie ustawy – Prawo własności przemysłowej, jest jedną z podstawowych kwestii dla pozytywnej oceny wniosku (potencjału do wdrożenia wyników modułu). PARP wskazał, że nie opisano we wniosku przedmiotów patentu. Wskazano jako właścicieli patentów osoby fizyczne, chociaż z danych rejestru wynika, że należą one do U. P. Skarżąca w skardze kasacyjnej skutecznie nie podważyła stanowiska Sądu pierwszej instancji . Brak jest także podstaw do twierdzenia, że formułowane oceny są sprzeczne. Odnosząc się do ostatniego zarzutu naruszenia art. 151 P.p.s.a poprzez oddalenie skargi pomimo rozpoznania protestu z przekroczeniem terminu o którym mowa w art. 68 u.z.r.z. stwierdzić należy, że zarzut ten jest niezasadny. Zgodnie z art. 68 u.z.r.z. właściwa instytucja, o której mowa w art. 66, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresach, o których mowa w art. 64 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 21 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 45 dni od dnia jego otrzymania. Z akt sprawy wynika, że w toku postępowania wywołanego wniesieniem przez Skarżącą protestu PARP skorzystała z pomocy dodatkowego eksperta. Co uzasadniało wydłużenie terminu do rozpoznani protestu do 45 dni. Protest wpłynął do Instytucji Pośredniczącej - PARP 12 grudnia 2023 r. zaś rozstrzygnięcie protestu zapadło 14 lutego 2024 r., a więc z przekroczeniem terminu. Skarżąca podnosząc powyższy zarzut przede wszystkim nie wykazała istotnego wpływu uchybienia na wynik sprawy. Nie uzasadniła zarzutu w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Dlatego zarzut ten nie mógł być przez Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniony. Wobec powyższego skargę kasacyjną, jako niezasadną, na podstawie art. 184 P.p.s.a. oddalono. O zasądzeniu kosztów postępowania Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 200, art. 204 pkt 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935.).