I GPP 15/26

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi M. S. na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie o sygn. akt VIII SAB/Wa 76/25 ze skargi M. S. na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie egzekucji dotyczącej opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy OC postanawia: odrzucić skargę na przewlekłość postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 18 listopada 2025 r. , I GPP 11/25 odrzucił skargę M. S. (dalej: "skarżący") na przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie VIII SAB/Wa 76/25 ze skargi M. S. na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie egzekucji dotyczącej opłaty za niespełnienie obowiązku zawarcia umowy OC. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu podniósł, że stosownie do art. 17 ust. 1 ustawy z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz.U. z 2023 r., poz. 1725; dalej: "ustawa o skardze na przewlekłość postępowania"), w brzmieniu obowiązującym od 6 stycznia 2017 r., skarga na przewlekłość postępowania podlega stałej opłacie w wysokości 200 złotych. Wobec tego, że skarżący nie uiścił opłaty wraz z wniesieniem skargi na przewlekłość postępowania, Przewodniczący Wydziału I Izby Gospodarczej NSA prawidłowo wezwał skarżącego do uiszczenia należnej opłaty w wysokości 200 złotych, w terminie 7 dni od dnia odebrania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi na przewlekłość postępowania. Pomimo upływu zakreślonego terminu opłata ta nie została uiszczona. Z uwagi a powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi na przewlekłość. Skarżący pismem z 23 czerwca 2025 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Zarządu Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie "wyjaśnienia, o co prosił lub wycofania się z egzekucji, ponieważ jak wynika z postanowienia OPL/2022/188762 z 26 maja 2025r. Rady Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego treści tam zawarte mają charakter dyskryminowania skarżącego sprzecznościami, a nawet oznaki przekroczenia uprawnień". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 16 stycznia 2026 r., VIII SAB/Wa 76/25 odrzucił skargę skarżącego na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo, jako niedopuszczalną. Odpis przedmiotowego rozstrzygnięcia wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu 17 lutego 2026 r. Skarżący został pouczony o sposobie, trybie i terminie do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu. Skarżący pismem z 23 lutego 2026r., nazwanym "zażalenie", wywiódł osobiście sporządzoną skargę kasacyjną od tegoż rozstrzygnięcia sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 9 marca 2026 r., VIII SAB/Wa 76/25 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Skarżącego od postanowienia tego Sądu z 16 stycznia 2026 r., VIII SAB/Wa 76/25 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego w przedmiocie udzielenia odpowiedzi na pismo odrzucił skargę kasacyjną. Sąd I instancji podniósł, że skarga kasacyjna w rozpoznawanej sprawie została sporządzona osobiście przez skarżącego. Tym samym Sąd stwierdził, że skargę kasacyjną wniesiono z naruszeniem wymogu jej sporządzenia przez profesjonalnego pełnomocnika, co powoduje jej niedopuszczalność. Pismem z 2 kwietnia 2026 r. (2 kwietnia 2026 r. - data prezentaty WSA w Warszawie, złożone osobiście), skarżący wniósł kolejną skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w sprawie VIII SAB/Wa 76/25. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga powyższa nie mogła być podstawą merytorycznego rozstrzygnięcia przewidzianego w ustawie z 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. nr 179, poz. 1843). Zgodnie z jej art. 6 skarga powinna czynić zadość wymaganiom przewidzianym dla pisma procesowego, a także zgodnie z jego ust. 2 pkt 1) powinna zawierać żądanie stwierdzenia przewlekłości postępowania w sprawie, której skarga dotyczy; 2) przytoczenie okoliczności uzasadniających żądanie. Art. 9 ust. 1 ustawy stanowi, że skargę niespełniającą wymagań przewidzianych w art. 6 ust. 2 sąd właściwy do jej rozpoznania odrzuca bez wzywania do uzupełnienia braków. Rozpoznawana skarga wskazanych wyżej wymagań nie spełnia. W skardze nie sprecyzowano jakie czynności nie zostały wykonane we właściwym terminie. Nie przytoczono także żadnych okoliczności uzasadniających żądanie stwierdzenia przewlekłości. Skarga z tego powodu nie spełnia żadnego z wymagań jakie przewiduje art. 6 ust. 2 ustawy. Wskazać należy, że postępowanie przewidziane ustawą z 17 czerwca 2004 r. dotyczy eliminowania sytuacji gdy w konkretnej sprawie sądowej nastąpiło naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki. Pismo skarżącego z 2 kwietnia 2026 r. nie zawiera wskazanych wyżej elementów, zatem nie spełnia warunków formalnych skargi na przewlekłość postępowania. Pismo to stanowi w istocie polemikę z postanowieniami Sądu wydanymi w sprawie. Mając powyższe na uwadze skargę, jako niezasadną, należało odrzucić na podstawie przepisu art. 9 ust. 1 cytowanej ustawy z 17 czerwca 2004 r.