I FZ 92/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Danuta Oleś, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 12 grudnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 382/18 odrzucające skargę kasacyjną L.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 sierpnia 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 328/18 w sprawie ze skargi L.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 16 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 grudnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 382/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił skargę kasacyjną L.S. od wyroku tego Sądu z 28 sierpnia 2018 r., sygn. akt III SA/Gl 382/18 oddalającego jego skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 16 lutego 2018 r. w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że wniesiona skarga kasacyjna nie spełnia wymogów z art. 176 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej: "P.p.s.a.") i braki te nie podlegają uzupełnieniu w trybie art. 177a P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego wniósł o jego uchylenie w całości i skierowanie kasacji na drogę postępowania sądowego oraz zasądzenie wszystkich kosztów sądowych. W uzasadnieniu podkreślił, że skarga kasacyjna została sporządzona w oparciu o wyrok wydany w trybie uproszczonym dlatego też jest taka krótka, a Sąd nie dopełnił przyjętych na siebie wymogów w obrębie zarówno prawa materialnego, jak tez procesowego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Stosownie do art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 176 P.p.s.a. wprowadził dwa rodzaje wymagań, jakie winna spełniać skarga kasacyjna. Po pierwsze, stosownie do art. 46 i 47 wymienionej wyżej ustawy, winna ona czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, wskazanie, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia wraz z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany, a także zawierać wniosek o jej rozpoznanie na rozprawie albo oświadczenie o zrzeczeniu się rozprawy. Autor skargi winien wskazać na konkretne naruszone przez Sąd, skarżonym orzeczeniem, przepisy prawa materialnego wskazując na czym polegała ich błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być, zdaniem skarżącego, wykładnia prawidłowa bądź właściwe zastosowanie. Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa naruszone przez Sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należy podkreślić, iż naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy jako podstawa kasacji dotyczy postępowania sądowo-administracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna nie zawiera przytoczenia podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia. Ustanowiony w sprawie pełnomocnik skarżącego w złożonej skardze kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i zasądzenie kosztów sądowych. W uzasadnieniu powołał się natomiast na naruszenie "praw materialnych" skarżącego a także "prawa procesowego co do istoty zapadłego a zaskarżonego wyroku Sądowego". W dalszej części podniósł, że Sąd cytując przepisy art. 239b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj. Dz. UI. Z 2017 r.; poz. 201 ze zm.) zawęził swoje stanowisko do jego treści wprost nie wgłębiając się w indywidualną sytuację strony skarżącej. Wspomniał o prowadzonych względem skarżącego czynnościach egzekucyjnych oraz zarzucił Sądowi, że wydając wyrok w trybie uproszczonym pozbawił stronę możliwości choćby wyartykułowania swoich twierdzeń. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach kasacji. Władny jest zatem badać sprawę tylko z punktu widzenia podstawy kasacyjnej. Z powyższego wynika, że brak elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej uniemożliwia jej rozpoznanie. Sąd nie może domyślać się intencji autora skargi kasacyjnej, ani wnioskować czego strona skarżąca oczekuje, żądając rozstrzygnięcia. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych gdyż nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków. Z tych też względów należy uznać, że skarga kasacyjna wniesiona przez stronę skarżącą w przedmiotowej sprawie nie spełnia przesłanek określonych w P.p.s.a. i Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach prawidłowo ją odrzucił. Wskazując na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji. Odnosząc się do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania zażaleniowego, stwierdzić należy, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem art. 203 i art. 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.