I FZ 92/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K.B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 marca 2017 r. sygn. akt I SA/Łd 841/16 odmawiające wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia 19 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z faktur wystawionych w miesiącach: marzec, maj, czerwiec oraz od sierpnia do października 2009 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 8 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 841/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił K.B. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z 19 lipca 2016 r. w przedmiocie orzeczenia obowiązku zapłaty podatku od towarów i usług z faktur VAT wystawionych w marcu, maju, czerwcu, sierpniu, wrześniu oraz październiku 2009 r. Uzasadniając motywy swojego rozstrzygnięcia WSA w Łodzi przywołał treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a.") i stwierdził, że warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest uprawdopodobnienie istnienia przesłanek określonych w tym przepisie. W ocenie WSA w Łodzi strona skarżąca nie uzasadniając wniosku, nie wykazała okoliczności wskazujących na niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W złożonym w imieniu skarżącego zażaleniu jego pełnomocnik wyjaśnił, że wysokość kwoty wynikającej z decyzji może spowodować, że jej wykonanie skutkować może tym, że ucierpi nie tylko podatnik, ale także i jego rodzina. Tego rodzaju szkoda nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot wyegzekwowanych środków, ani też nie będzie możliwe przywrócenie stanu poprzedniego. Ponadto strona wskazała, że wstrzymanie wykonania decyzji nie kłóci się z interesem publicznym, gdyż kwota wynikająca z zakwestionowanych decyzji została zabezpieczona przez organ podatkowy poprzez ustanowienie hipoteki na nieruchomości podatnika. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści powołanych na wstępie przepisów wynika, że uruchomienie postępowania wpadkowego w tym przedmiocie następuje dopiero po zasygnalizowaniu we wniosku, składanym przez stronę, wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro zaś to strona jest inicjatorem postępowania w tym przedmiocie, to na niej spoczywa obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione. Twierdzenia te powinny zaś zostać poparte stosownymi dokumentami. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawcy. W interesie strony leży zatem takie sformułowanie wniosku, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Istotne jest więc aby okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zostały należycie uzasadnione i wykazane przez stronę, gdyż rola sądu sprowadza się jedynie do weryfikacji złożonych oświadczeń. Tymczasem we wniesionej skardze strona skarżąca poza sformułowaniem wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji nie przedstawiła żadnej argumentacji mającej uzasadniać sformułowany wniosek. Tak zredagowany wniosek nie pozwalał zatem na dokonanie jakichkolwiek ustaleń odnośnie możliwości finansowych strony, a w szczególności tego czy jest w stanie wygospodarować bądź pozyskać środki pieniężne na ewentualną spłatę wymaganych zobowiązań publicznoprawnych. Należy jednocześnie zaznaczyć, że zarówno konstrukcja przepisów dotyczących wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu bądź czynności, jak i treść pozostałych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości wezwania strony do usunięcia braków tak sporządzonego wniosku. Nie będzie bowiem możliwe wezwanie strony do uzupełnienia jej wniosku o dostarczenie informacji uzasadniających uwzględnienie wniosku w oparciu o art. 49 p.p.s.a. Przepis ten bowiem ma zastosowanie wyłącznie do pism strony, które nie mogą otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych. Natomiast wniosek strony skarżącej warunki formalne zachowuje i tym samym nie ma przeszkód do nadania mu dalszego biegu. Zważywszy na powyższe uznać należało, że Sąd pierwszej instancji zasadnie stwierdził, że strona nie wykazała istnienia okoliczności uzasadniających obawę wyrządzenia znacznej szkody bądź spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.