I FZ 92/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. K. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 468/13 o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi W. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 stycznia 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2007 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 11 lutego 2014 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał W. K., na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej również jako "P.p.s.a.") w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej również jako "rozporządzenie"), do uiszczenia wpisu sądowego od skargi strony na wskazaną w sentencji mniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 stycznia 2013 r., w kwocie 4926 zł. Na powyższe zarządzenie skarżący pismem z dnia 24 lutego 2014 r. wniósł zażalenie, w którym argumentował, iż nie jest w stanie uiścić wpisu z powodu trudnej sytuacji materialnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jeśli natomiast przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem, wniesionej przez podatnika do WSA w Gdańsku skargi, była decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 stycznia 2013 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w G. z dnia 29 października 2012 r. W ostatnio wymienionym rozstrzygnięciu organ pierwszej instancji określił skarżącemu za lipiec 2007 r. zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług w wysokości 6.380,00 zł. Ponadto na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 mara 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej również jako: "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u.") Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił skarżącemu za wszystkie miesiące 2007 r. kwoty podatku VAT do zapłaty w łącznej wysokości 486.211,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Strona, we wniesionej w sprawie skardze, decyzję organu odwoławczego z dnia 28 stycznia 2013 r. zakwestionowała w całości. Wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku VAT do zapłaty, określona w tej decyzji na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., jak i kwota zobowiązania w VAT za lipiec 2007 r. – w sumie 492.591,00 zł Zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia w sprawie wpisu wpis stosunkowy w sprawach w których wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi ponad 100.000,00 zł ustala się w wysokości 1% w.p.z. nie większej jednak niż 100.000,00 zł. Ze względu na powyższe wpis stosunkowy od skargi w rozpoznawanej sprawie, po zaokrągleniu do pełnych złotych (zob. art. 219 § 2 zdanie drugie P.p.s.a.) wynosił 4926,00 zł. O taką też kwotę został wezwany skarżący w kwestionowanym zarządzeniu. W świetle zatem wartości przedmiotu zaskarżenia, przytoczonych przepisów, faktu, iż mimo wniosku skarżącego nie zostało mu przyznane prawo pomocy (zob. postanowienie WSA w Gdańsku z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 468/13 i postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt I FZ 8/14, publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl), jak i tego, że skarżący nie jest jednym z podmiotów wymienionych w art. 239 P.p.s.a., które nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych, należy stwierdzić, że zaskarżone zażaleniem zarządzenie odpowiada prawu. Powyższej oceny nie zmieniają przytoczone w zażaleniu argumenty o trudnej sytuacji materialnej skarżącego. W przedmiotowej sprawie bowiem przedmiotem oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego nie były możliwości skarżącego odnośnie uiszczenia wpisu od skargi, ale legalność wydanego zarządzenia. Argumenty odnośnie trudnej sytuacji materialnej skarżący powinien był, co jak wynika z akt sprawy czynił, przedstawiać w ramach wniosku o przyznanie prawa pomocy. Jednak takie prawo nie zostało skarżącemu przyznane. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 i 198 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.