I FZ 84/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 24 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 24/24 odrzucające skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 października 2023 r. nr 1401-IOV-5.4103.47.2023.PN w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Zaskarżonym postanowieniem z 15 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 24/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: spółka, skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 20 października 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2018 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd I instancji wyjaśnił, że nieprzedstawienie przy składaniu skargi dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji strony skarżącej w dacie jego udzielenia stanowi brak formalny skargi, który może być uzupełniony w terminie 7 dni od daty otrzymania stosownego wezwania sądu. Sąd umożliwił uzupełnienie braku formalnego skargi, wskazując pełnomocnikowi skarżącej właściwy sposób postępowania, wyznaczając 7-dniowy termin na jego uzupełnienie (liczony od dnia doręczenia wezwania) oraz pouczając o rygorze niezastosowania się do ww. wezwania, tj. o odrzuceniu skargi. Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej 16 stycznia 2024 r., a zatem termin siedmiodniowy do jego usunięcia rozpoczął bieg 17 stycznia 2024 r. i upłynął 23 stycznia 2024 r., zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianymi w art. 83 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.) – dalej: P.p.s.a. Oznacza to, że do 23 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącej powinien usunąć brak formalny skargi. Pełnomocnik skarżącej, pomimo prawidłowo doręczonego wezwania, nie usunął braku formalnego skargi poprzez złożenie oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osoby, która udzieliła pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia, co spowodowało konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 58 § 3 P.p.s.a. 2. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, spółka wniosła zażalenie, zarzucając Sądowi I instancji naruszenie: 1. przepisów prawa procesowego, tj. art. 58 § 1 ust. (nie podano – uwaga NSA) P.p.s.a. polegający na przyjęciu, iż do dnia wydania rozstrzygnięcia nie został uzupełniony brak formalny skargi w postaci przedłożenia oryginału lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu, z którego wynikałoby umocowanie osób, które udzieliły pełnomocnictwa do reprezentacji spółki w dacie jego udzielenia, kiedy to w dniu 23 stycznia 2024 r. pełnomocnik skarżącej w odpowiedzi na zobowiązanie do uzupełnienia braków formalnych, nadesłał pełnomocnictwo wraz z odpisem ww. dokumentu i potwierdzeniem uiszczenia opłaty, tym samym uzupełniając braki formalne skargi, wobec czego skarga winna zostać przyjęta do rozpoznania, zaś powyższe doprowadziło do niejasnego odrzucenia skargi i zwrotu uiszczonej opłaty; 2. przepisów prawa administracyjnego, tj. art. 77 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy umocowanie Prezesa Zarządu M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. jest informacją wynikającą z ogólnodostępnego Krajowego Rejestru Sądowego, a więc jako fakt powszechnie znany oraz fakt znany organowi z urzędu - nie wymaga dowodu. Pełnomocnik załączył odpis z KRS spółki i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, przyjęcie skargi do rozpoznania oraz niezwracanie opłaty uiszczonej tytułem wpisu sądowego od skargi. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 3.1. Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. 3.2. Nie polega na prawdzie stwierdzenie pełnomocnika spółki zawarte w zażaleniu, jakoby w wyznaczonym terminie uzupełnił brak formalny, tak jak tego żądał WSA. Niewątpliwie w wykonaniu wezwania Sądu przedłożył on pełnomocnictwo (k. 49 akt sądowych) wraz z odpisem oraz potwierdzenie dokonania opłaty (k. 50). Potwierdza to podpisane przez pełnomocnika pismo przewodnie wraz z listą załączników (k. 48). Na piśmie tym znajduje się też zarządzenie Sądu, z którego jasno wynika brak KRS. W zażaleniu nie wykazano odmiennych okoliczności, ograniczając się do gołosłownego stwierdzenia, że brak uzupełniono. 3.3. Odnosząc się do drugiego z zarzutów zażalenia, należy zauważyć, że w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych nie znajdują zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, tylko Ordynacji podatkowej, co wynika wprost z art. 3 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) oraz art. 2 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383). Sąd nie mógł zatem naruszyć art. 77 § 4 K.p.a. 3.4. Wypada w tym miejscu przypomnieć, że jeśli strona nie uzupełni w terminie braków formalnych skargi, mimo prawidłowego wezwania, sąd zobowiązany jest do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Powyższej wykładni wskazanych przepisów w odniesieniu do dokumentu mającego wykazać umocowanie do działania w imieniu podmiotu wpisanego do Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie zmienia również treść art. 4 ust. 4aa ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. z 2023 r., poz. 685). Możliwość samodzielnego pobrania przez Sąd wydruku komputerowego aktualnych informacji o podmiotach wpisanych do Rejestru nie czyni wezwania do uzupełnienia braku w postaci odpisu z KRS zbędnym. Podkreślić bowiem należy, że to na stronie, stosownie do treści art. 29 P.p.s.a., spoczywa obowiązek wykazania umocowania do działania w jej imieniu. To spółka powinna we właściwym czasie podjąć działania mające na celu zabezpieczenie jej interesów (tak też NSA w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2023 r., sygn. akt II FZ 29/23, dostępnym w internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, CBOSA). W aktach sądowych rozpoznawanej sprawy na moment wydania zarządzenia o wezwaniu spółki do uzupełnienia braków formalnych skargi nie znajdował się odpis KRS. Tym samym, skoro nie budzi wątpliwości, że spółka została prawidłowo wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi i pouczona o skutkach niedochowania terminu, niewykonanie wezwania w terminie 7-dniowym prawidłowo spowodowało odrzucenie jej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. 3.5. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione. Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA