I FZ 78/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 12 stycznia 2017 r. sygn. akt I SA/Po 1247/16 w zakresie odrzucenia sprzeciwu w sprawie ze skargi S. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 30 maja 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 stycznia 2017 r., I SA/Po 1247/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił sprzeciw S. K. od postanowienia referendarza tego Sądu w przedmiocie prawa pomocy, z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych ww. środka zaskarżenia W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 7, art. 11 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Kpa) i wniósł o uwzględnienie zażalenia oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W pierwszym rzędzie skład orzekający zwraca uwagę na dopuszczalność zażalenia na zaskarżone postanowienie w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu. Należy podzielić w tym kontekście zapatrywanie wyrażone w postanowieniu NSA z 10 listopada 2016 r., II OZ 1245/16 (CBOSA), zgodnie z którym znowelizowany (od 15 sierpnia 2015 r.) art. 260 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa) należy wykładać ściśle, jako przepis wprowadzający wyjątek od zasady że na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, w przypadkach przewidzianych w ustawie, przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z literalnego brzmienia ww. unormowania nie wynika zaś, by obejmowało ono postanowienie sądu o odrzuceniu sprzeciwu wydane na podstawie art. 259 § 2 Ppsa. Tym samym Sąd nie podzielił poglądu o niedopuszczalności zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji o ww. przedmiocie, wyrażonego m.in. w postanowieniu NSA z 27 marca 2017 r., I FZ 54/17 (CBOSA). Należy bowiem uznać, że również na tle obecnie obowiązujących przepisów zachowuje aktualność uchwała NSA z 30 listopada 2009 r., I GPS 1/09 (ONSAiWSA 2010/2/17), zgodnie z którą na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 Ppsa, o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, przysługuje zażalenie (tak również w literaturze – M. Niezgódka-Medek, Komentarz do art. 259 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Lex/el. 2016, pkt 6). Przechodząc zaś do oceny zaskarżonego postanowienia wskazać należy, że nie narusza ono ww. art. 259 § 2 Ppsa. Zgodnie z tym przepisem, sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione, sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Skarżący nie kwestionuje w zażaleniu, że nie wywiązał się z wezwania o podpisanie złożonego sprzeciwu (ewentualnie nadesłanie podpisanego jego odpisu). Okoliczność ta nie budzi zresztą w świetle akt sprawy wątpliwości. Zasadnie zatem odrzucono sprzeciw skarżącego. Sąd nie mógł przy tym naruszyć ww. działaniem wskazanych w zażaleniu przepisów Kpa, ponieważ nie znajdowały one zastosowania w niniejszym postępowaniu wpadkowym. Natomiast podnoszone w zażaleniu kwestie braku środków na opłacenie zawodowego pełnomocnika w sprawie pozostają poza zakresem kognicji Sądu odwoławczego, który oceniał w tej sprawie podstawy odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza, a nie przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.