I FZ 76/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 30 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B. sp. z o.o. z siedzibą w D. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Wr 207/20 odrzucające skargę B. sp. z o.o. z siedzibą w D. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2012 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 30 lipca 2020 r., sygn. akt I SA/Wr 207/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę B. Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej: spółka) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu z dnia 22 stycznia 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące styczeń, kwiecień, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2012 r. W uzasadnieniu sąd wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 lipca 2020 r. pełnomocnik strony skarżącej został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 3.866 zł, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie została doręczona pełnomocnikowi strony skarżącej w dniu 20 lipca 2020 r. Termin do dokonania powyżej czynności upłynął zatem w dniu 27 lipca 2020 r. (poniedziałek). Jak wynika z akt sprawy, wpis sądowy od skargi został uiszczony w dniu 28 lipca 2020 r. W wyznaczonym 7-dniowym terminie, mimo pouczenia, strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie uiściła należnego wpisu od skargi. Uiszczenie wpisu po terminie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.) oraz art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. skargę odrzucić. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, zarzucając mu naruszenie interesu strony poprzez odrzucenie skargi mimo uiszczenia wpisu (w formie przelewu). Wskazano, że przelew został zlecony w dniu 27 lipca, a na rachunek sądu wpłynął w dniu 28 lipca 2020 r. Strona nie miała możliwości technicznych wpływu na czas realizacji przelewu. W załączeniu przedłożono wydruk komunikatu bankowego o zabezpieczeniu środków w kwocie 3.866 zł. Bank obciążył stronę kosztami realizacji transakcji w kwocie 5 zł. Strona powołała się na postanowienie SN z 31 marca 2016 r., sygn. akt IV Cz 3/16 i wskazała, że dla dochowania terminu do uiszczenia opłaty sądowej w formie bezgotówkowej decydująca jest data złożenia polecenia przelewu w banku, a nie data uznania na rachunku bankowym sądu, o ile zlecony przelew miał dostateczne pokrycie pieniężne, a złożone polecenie zostało rzeczywiście dokonane. W dniu 21 sierpnia 2020 r. sąd wojewódzki wezwał pełnomocnika spółki do przedłożenia dokumentu potwierdzającego dokonanie dyspozycji w dniu 27 lipca 2020 r., spełniającego wymogi przewidziane w art. 7 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2357 ze zm.) lub w innej formie, który stanowiłby formalne potwierdzenie tej czynności przez bank. W odpowiedzi pełnomocnik złożył wniosek o przedłużenie mu terminu do przedłożenia ww. dokumentu. Następnie, w odpowiedzi z dnia 6 października 2020 r. pełnomocnik wyjaśnił, że system bankowości mobilnej obsługujący transakcje przelewów, za pomocą którego została dokonana opłata, nie uwzględnia w informacji potwierdzającej dokonanie przelewu momentu wydania dyspozycji. W celu uzyskania takiego dokumentu zwrócono się do banku [...] ze stosownym wnioskiem, jednak do dnia 6 października 2020 r. (termin wyznaczony przez sąd) bank nie nadesłał odpowiedzi. Na potwierdzenie okoliczności złożenia dyspozycji przelewu w dniu 27 lipca 2020 r. złożono w załączeniu stosowne oświadczenie Prezesa spółki (z podkreśleniem świadomości odpowiedzialności karnej na podstawie art. 233 § 1 Kodeksu karnego), zrzut z ekranu aplikacji mobilnej banku [...] S.A. (z informacją: "Data transakcji: 27 lipca 2020 r.") oraz pismo do banku z dnia 5 października 2020 r. z wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zarządzeniem z dnia 30 lipca 2021 r. wezwał pełnomocnika spółki do nadesłania dokumentów, o które wcześniej wzywał WSA. Pełnomocnik ponownie zwrócił się o przedłużenie wyznaczonego mu terminu (który wynosił 14 dni), uzasadniając prośbę oczekiwaniem na dokumenty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że nie zasługuje na uwzględnienie wniosek o kolejne przedłużenie terminu do nadesłania dokumentu z banku, złożony przez pełnomocnika strony. Niewątpliwie bowiem uzyskanie od banku potwierdzenia daty wydania dyspozycji przelewu w określonym dniu nie jest okolicznością tego typu, że wymaga wielomiesięcznego procedowania. Na dokument poświadczający twierdzenie strony o dochowaniu terminu sądy administracyjne czekają już ponad rok, co należy uznać za termin wystarczająco długi. Następnie NSA wskazuje, że okoliczności sprawy dowodzą, że zasadnie sąd I instancji odrzucił skargę, ze względu na to, że w wyznaczonym 7-dniowym terminie, mimo pouczenia, strona skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika nie uiściła należnego wpisu od skargi. Uiszczenie wpisu po terminie jest bezskuteczne i nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Sąd był zatem zobligowany, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 1 i 3 P.p.s.a. skargę odrzucić. Trudno przy tym za potwierdzający stanowisko strony odnośnie do dochowania terminu uznać znajdujący się na s. 119 i 133 akt sądowych zrzut z ekranu aplikacji mobilnej banku. Dokumentów, o które wzywał zarówno sąd wojewódzki, jak i NSA, mających potwierdzić zlecenie przelewu w dniu 27 lipca 2020 r., nie nadesłano przez ponad rok. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.