I FZ 75/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Marek Kołaczek, , , po rozpoznaniu w dniu 11 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 lipca 2018 r. sygn. akt I SA/Gd 784/17 odrzucające zażalenie T.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 4 kwietnia 2018 r. w przedmiocie prawa pomocy w sprawach ze skarg Firmy Handlowej D. s.c., D.S. i T.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 21 lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego spółki cywilnej w podatku od towarów i usług za I kwartał 2011 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej wspólników tej spółki i spółki za jej zaległości podatkowe w podatku od towarów i usług za IV kwartał 2010 r. i I kwartał 2011 r. wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 2 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 784/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie T.S. (zwanego dalej: "skarżącym" lub "stroną skarżącą") na postanowienie WSA w Gdańsku z 4 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 15 lutego 2018 r. pozostawiające wniosek strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Uzasadniając przyczyny odrzucenia zażalenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z art. 260 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej –"p.p.s.a.") wynika wprost, iż od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od zarządzenia bądź postanowienia referendarza sądowego nie przysługuje żaden środek zaskarżenia. W złożonym zażaleniu skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i rozpoznanie sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 260 § 1 p.p.s.a. sąd, rozpoznając sprzeciw od zarządzenia lub postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie zmienia lub utrzymuje w mocy. W tych sprawach sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Z powyższych regulacji wynika, że postanowienie sądu I instancji o utrzymaniu w mocy zaskarżonego postanowienia referendarza sądowego jest ostateczne i nie przysługuje od niego zażalenie. W związku z tym zaskarżenie postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego utrzymującego w mocy zarządzenie referendarza sądowego pozostawiające wniosek strony o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania będzie skutkowało odrzuceniem wniesionego zażalenia z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Sąd pierwszej instancji, stosując odpowiednio art. 178 p.p.s.a., który stanowi, że "Wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę kasacyjną, której braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie", działając jako sąd II instancji, zobligowany był zatem do odrzucenia zażalenia wniesionego na postanowienie WSA w Gdańsku z 4 kwietnia 2018 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z 15 lutego 2018 r. Oznacza to jednocześnie, że na obecnym etapie postępowania nie ma podstaw aby dokonywać kontroli oceny wydanej w zakresie przyznania prawa pomocy. Z wymienionych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zaskarżone postanowienie Sądu I instancji za prawidłowe i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie.