I FZ 74/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T. S.A. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 692/23 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2023 r., nr 0601-IOV-2.4103.4.2023.15 w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec i sierpień 2021 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 692/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę T. S.A. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 31 sierpnia 2023 r. w przedmiocie dodatkowego zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za miesiące lipiec i sierpień 2021 r. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd wskazał, że w wykonaniu zarządzenia z dnia 17 listopada 2023 r. spółka została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez: a) podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz b) złożenie dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej (odpis KRS) - w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia do usunięcia braków formalnych skargi został doręczony stronie w dniu 24 listopada 2023 r. na adres podany w skardze. Przesyłkę odebrała B. K., pełnomocnik pocztowy, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Ponieważ, mimo upływu terminu, skarżąca nie uzupełniła wskazanych braków skargi, Sąd zobligowany był do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 58 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej - "p.p.s.a."). Na powyższe postanowienie spółka wniosła zażalenie. W uzasadnieniu zażalenia skarżąca wskazała, że p.p.s.a. nie określa, w jaki sposób organ podmiotu - w tym przypadku Zarząd Spółki - dokumentuje umocowanie do działania. Ustawa ta nie zawiera również wyliczenia enumeratywnego ani chociażby przykładowego wskazującego na rodzaj dokumentów, jakie uwierzytelniają spółkę do działania (art. 29 p.p.s.a.). Wobec tak ukształtowanego stanu prawnego - mając na uwadze fakt, że organem spółki jest jednoosobowy Zarząd Spółki - oświadczenie woli/wiedzy złożone przez jednoosobowy Zarząd Spółki ma przymiot dokumentu, który potwierdza legitymację do działania - o ile zostało ono złożone w sposób prawidłowy. Ponadto skarżąca podniosła, że korespondencja przesłana przez Sąd na wskazany adres spółki została odebrana przez osobę nieuprawnioną, a następnie nie została przekazana do Zarządu Spółki. Skarżąca zaznaczyła, że spółka obecnie znajduje się w postępowaniu restrukturyzacyjnym i na chwilę obecną nie zatrudnia żadnych osób. W czasie, w którym Sąd skierował pismo do spółki, na wskazany adres przychodziła bardzo duża ilości korespondencji związanej z restrukturyzacją spółki (ponad 4 tysiące kart do głosowania) - stąd też korespondencja z Sądu została omyłkowo przyjęta jako korespondencja związana z trwającym postępowaniem restrukturyzacyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Stosownie zaś do art. 29 tej ustawy, przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Brak dokumentu stwierdzającego umocowanie do reprezentacji strony stanowi brak formalny, podlegający usunięciu w trybie art. 49 § 1 p.p.s.a. Niewykonanie w terminie nałożonego przez sąd obowiązku przedstawienia dokumentu powoduje odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Skargę w imieniu T. S.A. z siedzibą w L. wniósł P. B. Do skargi nie dołączono dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie tej osoby do reprezentowania spółki. Zasadnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że skarga obarczona jest brakiem formalnym i zarządzeniem z dnia 17 listopada 2023 r. wezwał spółkę do jego usunięcia, poprzez przedłożenie odpisu KRS. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że w odniesieniu do spółek kapitałowych wykazanie umocowania do reprezentacji strony, o którym mowa w art. 29 p.p.s.a., polega na przedstawieniu aktualnego odpisu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Nie ma racji skarżąca, wskazując, że dla spełnienia tego obowiązku wystarczające jest złożenie oświadczenia przez jednoosobowy zarząd. Zresztą, w niniejszej sprawie takie oświadczenie - z którym skarżąca łączy istotne dla siebie skutki prawne - nie zostało złożone. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że wbrew temu, co zasugerowano w zażaleniu, brak przedstawienia przez skarżącą w terminie zakreślonym przez Sąd dokumentu, z którego wynikałoby uprawnienie P. B. do reprezentacji spółki, nie było wyłączoną przyczyną odrzucenia skargi. Skarga obarczona była jeszcze jednym brakiem formalnym, a mianowicie nie wskazano w niej wartości przedmiotu zaskarżenia. Powyższy brak formalny, pomimo wezwania, również nie został przez stronę uzupełniony. Także zarzuty dotyczące prawidłowości doręczenia wezwania do uzupełnienia braków formalnych skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. Skarżąca nie wykazała, by pismo to zostało odebrane przez osobę nieuprawnioną. Poza sporem pozostaje, że wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wysłano na prawidłowy adres spółki, wskazany w skardze i ujawniony w Krajowym Rejestrze Sądowym. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach sprawy (k. 27), przesyłka została osoba odebrana przez B. K. - pełnomocnika pocztowego. Zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który - jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone. W okolicznościach niniejszej sprawy strona nie zdołała podważyć prawdziwości dokumentu w postaci zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki doręczonej jej w dniu 24 listopada 2023 r. Skarżąca w żaden sposób nie obaliła domniemania, że B. K. - osoba odbierająca pismo skierowane do spółki - była uprawniona do dokonania tej czynności. Co więcej, z analizy akt sprawy wynika, że w toku postępowania B. K. kilkukrotnie odbierała korespondencję sądową kierowaną do strony, w tym także przesyłkę zawierającą odpis zaskarżonego postanowienia. W przypadku pozostałych doręczeń skarżąca nie kwestionowała ich skuteczności. Na marginesie Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że twierdzenia skarżącej, iż doszło do pomyłki w zakresie zaszeregowania korespondencji, tj. że została ona omyłkowo przyjęta jako korespondencja związana z trwającym postępowaniem restrukturyzacyjnym, pozostają bez wpływu na ocenę prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie odrzucenia skargi, mogą natomiast podlegać badaniu w ramach postępowania wywołanego wnioskiem o przywrócenie terminu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.