I FZ 72/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. i G. G. na zarządzenie Przewodniczącego I Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 stycznia 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 2002/13 w przedmiocie ustalenia wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie ze skargi L. i G. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 22 sierpnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące lat 2009 i 2010 oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe za ww. okresy postanawia oddalić zażalenie.

W piśmie z dnia 10 października 2013 L. i G. G. (dalej: "skarżący" lub "strona") wnieśli skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. w przedmiocie rozliczeń w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 i 2010 r. oraz orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe za ww. okresy. W skardze strona określiła wartość przedmiotu sporu na 282 898 zł. W odpowiedzi na wniesioną skargę organ wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia wynosi 4 268 468 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zarządzeniem z 18 listopada 2013 r. wezwał skarżących do wyjaśnienia rozbieżności występujących w ww. kwotach. W piśmie z 19 grudnia 2013 r. skarżący podtrzymali swoje stanowisko odnośnie wartość przedmiotu zaskarżenia wskazanego w skardze, jednocześnie informując, że kwota 3 986 069 zł nie jest sporna i została im zwrócona. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił się do Dyrektora Izby Skarbowej o wskazanie sposobu wyliczenia wartości przedmiotu sporu w niniejszej sprawie. W odpowiedzi organ ponownie określił wartość przedmiotu zaskarżenia na 4 268 468 zł, która to wartość, zdaniem organu, odpowiada łącznej kwocie podatku naliczonego z faktur, dokumentujących rzeczywisty, lecz zawyżony zakup usług budowlanych. Organ wyjaśnił, że ponieważ w zakwestionowanych przez niego fakturach wykazano wartość sprzedaży w jednej pozycji, w świetle przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2004 r. nr 54, poz. 535 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") brak było podstaw do wydzielenia rzeczywistego zakupu, w stosunku do którego przysługiwałoby prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z tym faktury te nie dają podstawy do obniżenia podatku naliczonego w całości. Zarządzeniem z 21 stycznia 2014 r., I SA/Wr 2002/13, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 4 268 468 zł i wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w kwocie 42 685 zł, stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: "rozporządzenie"). Na powyższe zarządzenie skarżący złożyli zażalenie podnosząc zarzuty naruszenia art. 215, art. 216 i art. 218 p.p.s.a., poprzez nieprawidłowe ustalenie wysokości przedmiotu sporu i tym samym nieprawidłowe ustalenie wysokości wpisu od skargi. Wnieśli o uchylenie zaskarżonego zarządzenia w całości, ewentualnie o jego zmianę i określenie wpisu od skargi przypadającego od wartości przedmiotu sporu w wysokości 282 898 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 215 § 1 p.p.s.a. w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Stosownie do art. 216 p.p.s.a., gdy przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, to stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia. W uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, I FPS 7/07, z 28 stycznia 2008 r. stwierdzono, że wartością przedmiotu zaskarżenia jest ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W razie wątpliwości przewodniczący wydziału może sprawdzić wartość oznaczoną w piśmie (tutaj: w skardze) i zarządzić dochodzenie w trybie art. 218 p.p.s.a. Procedura sprawdzenia wartości przedmiotu zaskarżenia z art. 218 p.p.s.a. może być zastosowana dopiero wtedy, gdy przewodniczący dysponuje wartością przedmiotu zaskarżenia podaną przez stronę i wartość ta budzi jego wątpliwości (por. postanowienia NSA z 10 lutego 2011 r., II FZ 32/11 oraz z 7 lipca 2011 r., II FZ 306/11). Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje, że wniesiona przez stronę skarga dotyczy decyzji Dyrektora Izby Skarbowej (1) uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w zakresie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2010 r. i w tym zakresie umarzającej postępowanie, (2) utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie w zakresie określenia zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. i 2010 r. (z wyłączeniem lutego 2010 r.) oraz określenia za luty 2010 r. kwoty różnicy podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, (3) orzekającej o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2009 r. i 2010 r. także z tytułu wystawienia faktur z wykazanym podatkiem od towarów i usług i (4) za odsetki od zaległości podatkowych za w/w okresy rozliczeniowe. Skarga na ww. decyzję została wniesiona "w części dotyczącej nie uznania za prawnie skuteczne złożenie deklaracji VAT-7 w części dotyczącej podatku naliczonego VAT i uznanie ich za złożone zgodnie z prawem." W skardze tej strona kwestionuje zastosowanie przepisów art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. b ustawy o VAT, stając na stanowisku, że faktura posiadająca tylko jedną pozycję, która zawiera usługi faktycznie wykonane i niewykonane nie przesądza o pozbawieniu skarżących prawa do korekty i tym samym odliczenia kwoty podatku naliczonego odpowiedniej części faktycznie zrealizowanej. Organ natomiast argumentuje, że złożone korekty deklaracji VAT-7, wbrew twierdzeniom strony, nie uwzględniają ustaleń kontroli (z wyjątkiem korekty za listopad 2010 r.). Ponadto, przyjęcie rozliczeń części podatku naliczonego odpowiadającej rzeczywistej wartości wykonanych usług jest niedopuszczalne, ponieważ brak jest podstaw do wydzielenia rzeczywistego zakupu, w stosunku do którego przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego. W związku z tym faktury te nie dają podstaw do obniżenia podatku naliczonego w całości. Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że w niniejszym postępowaniu nie jest jego rolą odniesienie się do pytania, czy organy podatkowe powinny wydzielić część czynności z faktur dokumentujących w części czynności niedokonane w sytuacji, gdy czynności te zostały ujęte w jednej pozycji na fakturze. Naczelny Sąd Administracyjny po dokonaniu analizy wartości przedmiotu zaskarżenia stwierdził, że z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż spór koncentruje się wokół podatku naliczonego. Co za tym idzie, strona kwestionuje konkretną należność pieniężną, wynikającą z zaskarżonej decyzji. Zatem zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjęcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że we wniesionej do sądu sprawie wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi kwota 4 268 468 zł jest zasadne, ponieważ dopiero ewentualne rozstrzygnięcie na korzyść skarżących podniesionych w skardze zarzutów może spowodować zmianę decyzji i obniżenie kwoty podatku naliczonego. Konkludując, Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu prawidłowo przeprowadził postępowanie dochodzeniowe w trybie art. 218 p.p.s.a, ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na podstawie art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a. i wezwał skarżących do uiszczenia wpisu sądowego od skargi stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów. Z przytoczonych powyżej powodów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, mając na uwadze art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.