I FZ 69/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. sp. z o.o. w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 608/20 o odrzuceniu skargi A. sp. z o.o. w L. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 14 października 2020 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2015 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2021 r., sygn. akt I SA/Łd 608/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę A. w L. (dalej: Spółka lub Skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi (dalej: Dyrektor IAS) z dnia 14 października 2020 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za II i IV kwartał 2015 r. 2. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że: - zarządzeniem (a precyzyjnie w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I - przyp. NSA) z dnia 18 grudnia 2020 r. wezwano Spółkę do uzupełnienia braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi; - przesyłka listowa zawierająca wezwanie została uznana za doręczoną w dniu 11 stycznia 2021 r. (przy zastosowaniu tzw. fikcji prawnej doręczenia z uwagi na brak podjęcia przesyłki z placówki pocztowej - przyp. NSA); - mimo wezwania Spółka nie podała wartości przedmiotu zaskarżenia. W takich okolicznościach Sąd pierwszej instancji stwierdził, że Skarżąca, nie uzupełniła braku formalnego skargi i z tego powodu ją odrzucił na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 3. Na powyższe postanowienie Skarżąca wniosła zażalenie wywodząc, że: - nie miała wiedzy o tym, iż należy uzupełnić skargę, gdyż nie pozostawiono jej awiz o nadejściu przesyłki sądowej; - osoba uprawniona do odbioru przesyłek odbierała w placówce pocztowej w dniu 28 grudnia 2020 r. korespondencję w innych sprawach, a nie wydano jej przesyłki sądowej zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku skargi w tej sprawie; - w związku z brakiem awizacji przesyłka ta została przez Skarżącą zareklamowana; - z tych względów termin na uzupełnienie braków skargi nie rozpoczął biegu, a Sąd powinien prawidłowo doręczyć odpis pisma z wezwaniem do ich uzupełnienia. W oparciu o przedstawione motywy Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i doręczenie jej pisma z wezwaniem do uzupełnienia braków formalnych skargi. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 4.1. Zażalenie jako niezasadne podlegało oddaleniu. 4.2. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego doręczenie Skarżącej zawiadomienia o przesyłce sądowej (zawierającej wezwanie do podania wartości przedmiotu zaskarżenia) nastąpiło - w warunkach fikcji prawnej - w dniu 11 stycznia 2021 r. W aktach sprawy znajduje się niedoręczona Stronie - w sensie fizycznym - przesyłka oraz towarzyszące tej przesyłce "Potwierdzenie odbioru". Adnotacja o jej awizowaniu w dniu 28 grudnia 2020 r. została umieszczona zarówno na stronie adresowej niedoręczonej przesyłki (kopercie), jak i na "Potwierdzeniu odbioru". Zapisy o powtórnym awizowaniu (mającym miejsce w dniu 5 stycznia 2021 r.) również zamieszczono na niedoręczonej przesyłce oraz zawiadomieniu. Te znajdujące się na stronie adresowej przesyłki (kopercie) opatrzono podpisem doręczającego. Na kopercie umieszczono także stosowne odciski datowników oraz odcisk stempla "Zwrot nie podjęto w terminie" ze wskazaniem daty: 13 stycznia 2020 r. Z treści "Potwierdzenia odbioru" jednoznacznie przy tym wynika, w jakim miejscu zostało pozostawione zawiadomienie o przesyłce (tzw. awizo) oraz gdzie istniała możliwość odebrania korespondencji. Doręczyciel pocztowy oznaczył bowiem czytelnie, że zawiadomienie takie umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej, z równoczesnym wskazaniem, że przesyłkę pozostawiono do dyspozycji adresata w placówce pocztowej "X." przy ulicy "Y.". Wszystkie te adnotacje/zapisy były nanoszone, co warte podkreślenia, w momencie ziszczenia się zdarzeń nimi objętych, czyli na bieżąco i w czasie dla nich właściwym, w sposób trwale dokumentujący daty tych czynności. W przedstawionych okolicznościach faktycznych dopełniły się zatem prawne wymogi niezbędne do przyjęcia fikcji prawnej o doręczeniu Spółce przedmiotowej korespondencji (wezwania do usunięcia braku skargi). Prawidłowo więc - bo zgodnie z art. 73 § 4 P.p.s.a. - Sąd pierwszej instancji uznał przesyłkę za doręczoną z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu przechowywania przesyłki w placówce pocztowej, czyli w dniu 11 stycznia 2021 r. Natomiast Skarżąca nie udowodniła, aby nie zostały podjęte przez operatora pocztowego (doręczyciela) wymagane prawem czynności, które w założeniu mają na celu doprowadzenie do zawiadomienia odbiorcy o nadejściu przesyłki sądowej i możliwości jej odbioru w określonym miejscu i czasie. Spółka powołała się na fakt zareklamowania przez nią procesu awizacji przesyłki sądowej. Złożenie reklamacji jest jednak tylko wyrazem subiektywnego przekonania Skarżącej o wadliwych czynnościach doręczyciela, mających polegać - według twierdzeń zażalenia - na braku pozostawienia jej zawiadomień (awiz) o nadejściu przesyłki. Z samego faktu złożenia reklamacji nie można zatem wywieść przeciwstawnych ustaleń niż wynikające z omówionych zapisów na przesyłce oraz na "Potwierdzeniu odbioru". Dopiero zatem gdyby doszło do uznania reklamacji przez podmiot realizujący czynności doręczenia, czyli Pocztę Polskiej S.A., wzruszona zostałaby prawdziwość dokonanych adnotacji i tym samym odnotowanych czynności i na tej podstawie obalona fikcja prawna doręczenia korespondencji adresatowi - Spółce. Tymczasem w sprawie tej, mimo powołania się w zażaleniu z dnia 12 lutego 2021 r. na okoliczność złożenia reklamacji, to jednak do momentu wydania niniejszego postanowienia nie nadesłano do akt sądowych odpowiedzi Poczty Polskiej S.A., ani innej informacji w tym obszarze, chociaż upłynęły już blisko cztery miesiące. W konsekwencji nie zostało dowodowo wykazane, aby fakty wynikające z "Potwierdzenia odbioru" i koperty przesyłki sądowej były nieprawdziwe i tym samym nie mogły stanowić o ziszczeniu się przesłanek statuujących fikcję prawną doręczenia pisma. 4.3. Mając zatem na uwadze nie usunięcie przez Skarżącą braku formalnego skargi przez podanie wartości przedmiotu zaskarżenia, przy dowodowym wykazaniu fikcji prawnej doręczenia wezwania w tym przedmiocie, zasadnie Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. 4.4. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. 4.5. Sentencja niniejszego postanowienia oraz jego uzasadnienie zostały utrwalone w systemie teleinformatycznym Naczelnego Sądu Administracyjnego i opatrzone kwalifikowanym podpisem elektronicznym sędziego tworzącego skład orzekający, zgodnie z możliwością przewidzianą w przepisach art. 137 § 5 i art. 143 § 2 P.p.s.a. dotyczących wyroków, ale stosowanych odpowiednio także do postanowień na mocy art. 166 tej ustawy, zaś w odniesieniu do orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego - znajdujących również odpowiednie zastosowanie z uwagi na art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a. Od chwili, w której - przy wykorzystaniu wskazanych tu warunków technicznych - wydane na posiedzeniu niejawnym postanowienie zostało podpisane wraz z uzasadnieniem, stało się ono wiążące, a to po myśli art. 164 ab initio w związku z art. 193 zdanie pierwsze ab initio P.p.s.a.