I FZ 63/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 649/22 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 6 października 2022 r., nr 308000-COP.4103.14.2022.17 w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Lu 649/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odrzucił skargę A. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. (dalej: spółka) na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 6 października 2022 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług. Z uzasadnienia przedmiotowego rozstrzygnięcia wynika, że powodem odrzucenia skargi, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej: Ppsa), było nieopłacenie w terminie należnego wpisu sądowego. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że pełnomocnik spółki otrzymał wezwanie do uiszczenia przedmiotowej opłaty na ręce upoważnionego pracownika w dniu 20 grudnia 2022 r., jednak wyznaczony w wezwaniu termin upłynął bezskutecznie. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie w całości i przyjęcie daty 19 stycznia 2023 r. jako daty skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu od skargi, alternatywnie doręczenie zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie: 1) art. 220 § 1 Ppsa poprzez przyjęcie jako stanu faktycznego sprawy, iż strona została prawidłowo wezwana do uiszczenia wpisu od skargi, podczas gdy zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi nie zostało doręczone. Prawdopodobnie nie zostało włożone do koperty i wyekspediowane; 2) art. 220 § 3 Ppsa poprzez jego zastosowanie w sprawie, podczas gdy termin do dokonania wpisu nie rozpoczął swojego biegu; 3) art. 45 ust. 1 Konstytucji RP w związku z naruszeniem art. 220 § 1 i § 3 Ppsa poprzez nieuzasadnione ograniczenie konstytucyjnego prawa do sądu wskutek odrzucenia skargi, w sytuacji, gdy nie zaszły wskazane w przepisach Ppsa przesłanki do odrzucenia skargi, tj. nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawał fakt nieuiszczenia przez spółkę należnego wpisu od skargi w terminie wskazanym w wezwaniu. W zażaleniu strona kwestionowała bowiem prawidłowość doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do wniesienia opłaty, utrzymując, że korespondencja nadesłana przez Sąd nie zawierała tego rodzaju żądania, a jedynie wezwanie do usunięcia braków formalnych poprzez złożenie pełnomocnictwa i odpisu KRS spółki (czemu uczyniono zadość przedkładając wymagane dokumenty w dniu 23 grudnia 2022 r.). Skarżąca wyjaśniła, że pracownik kancelarii podatkowo-rachunkowej odbierający korespondencję z sądu, rutynowo złożył podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru i nie weryfikował zawartości koperty, przekazując następnie przesyłkę doradcy podatkowemu reprezentującemu spółkę. Pełnomocnik natomiast po otwarciu przesyłki - poza wezwaniem do przedłożenia odpisu pełnomocnictwa i odpisu KRS - nie znalazł wezwania do uiszczenia wpisu od skargi. Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia. Z akt niniejszego postępowania wynika, że korespondencja zawierająca odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu (podobnie jak wezwanie do złożenia stosownego pełnomocnictwa procesowego i dokumentu potwierdzającego umocowanie do reprezentacji spółki) została przekazana przez starszego sekretarza sądowego do biura podawczego do doręczenia w dniu 14 grudnia 2022 r. (zob. k. 46 akt sąd.). Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika zaś, że przesyłka zawierająca "Wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi + odpis zarządzenia o wpisie + pouczenia" została odebrana przez pracownika kancelarii prowadzonej przez pełnomocnika spółki w dniu 20 grudnia 2022 r. (zob. k. 47 akt sąd.). Zasadnie tym samym przyjęto w zaskarżonym postanowieniu, że wezwanie do uiszczenia wpisu od skargi zostało we wskazanej dacie doręczone pełnomocnikowi skarżącej. Brak było bowiem jakichkolwiek przesłanek, by podważyć prawidłowość doręczenia przesyłki sądowej w niniejszym postępowaniu. Za niewystarczającą należało w tym względzie uznać argumentację zażalenia co do braku odpisu zarządzenia dotyczącego wpisu, w sytuacji, gdy osoba upoważniona do przyjmowania korespondencji poświadczyła w kancelarii odbiór przesyłki o określonej zawartości. Do obalenia wniosków wynikających z akt sprawy (w tym zwrotnego potwierdzenia odbioru) nie mogło prowadzić wyłączne stwierdzenie pełnomocnika, że wezwania do uiszczenia wpisu nie załączono do korespondencji, zaś złożenie podpisu potwierdzającego jego otrzymanie było jedynie efektem rutynowej czynności i braku weryfikacji rzeczywistej zawartości koperty z informacją o zawartości przesyłki na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W świetle powyższych okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów autora zażalenia o naruszeniu art. 220 § 1 i 3 Ppsa oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, bowiem Sąd pierwszej instancji był zobligowany do odrzucenia skargi w myśl powołanego art. 220 § 3 Ppsa wobec nieuiszczenia należnej opłaty sądowej w wyznaczonym do tego terminie. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 Ppsa.