I FZ 61/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz, , , po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A.L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 stycznia 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 1108/14 odmawiające przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi A.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 19 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2016 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1108/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił A. L. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Sąd pierwszej instancji wskazał, że powoływane przez stronę skarżącą we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności wskazujące na brak wiedzy strony o terminie rozprawy, na której zapadł wyrok nie znajdują potwierdzenia w aktach sprawy. Stwierdził bowiem, że zawiadomienie o terminie rozprawy skarżąca odebrała osobiście w dniu 23 października 2015 r. W treści zawiadomienia znajdowało się pouczenie o sposobie i terminie złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Stąd też, zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do sporządzenia uzasadnienia wyroku wyjaśnienie, że skarżąca nie została powiadomiona o terminie rozprawy Sąd uznał za niezasadne. W złożonym zażaleniu strona skarżącą podniosła, że nie została w sposób prawidłowy poinformowana o terminie rozprawy. Wyjaśniła bowiem, że przesyłkę zawierającą zawiadomienie o terminie rozprawy odebrała jej dwunastoletnia córka, tj. A.A. L. Wskazała również, że w tym okresie realizowała zlecenie wynajmu ciągnika rolniczego i przebywała poza miejscem zamieszkania. Nie mogła zatem odebrać zawiadomienia. Na poparcie powyższej argumentacji przedłożyła kserokopię paszportu swojej córki, jak również kserokopię umowy zlecenia wynajmu ciągnika rolniczego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega oddaleniu. Zarzuty zawarte w zażaleniu sprowadzają się przede wszystkim do podważenia okoliczności doręczenia stronie skarżącej pisma zawierającego informację o terminie rozprawy. Należy zatem stwierdzić, że jedynym dokumentem potwierdzającym okoliczność otrzymania przez stronę skarżącą zawiadomienia o terminie rozprawy jest potwierdzenie odbioru tegoż pisma (k. 67 akt sądowych). Z jego analizy wynika, że przesyłka zawierająca: informację o terminie rozprawy, pouczenie o treści przepisów oraz odpis odpowiedzi na skargę została doręczona stronie skarżącej w dniu 23 października 2015 r. Poza podpisem strony, świadczyć ma o tym również adnotacja osoby doręczającej, która wskazuje, że przesyłka została doręczona bezpośrednio do rąk adresata. Dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego, należy mieć na względzie, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Z całą pewnością obalenie domniemania nie może nastąpić jedynie w oparciu o oświadczenie strony, że to jej niepełnoletnia córka odebrała korespondencję. O niemożliwości osobistego odbioru przez stronę zawiadomienia o terminie rozprawy nie świadczy również treść kserokopii umowy zlecenia nadesłanej w złożonym zażaleniu (k. 94 akt sądowych). Z pisma tego nie wynika, że skarżąca w okresie doręczenia przedmiotowego zawiadomienia przebywała poza miejscem zamieszkania. Nadmienić na marginesie można, że wskazany w przedstawionej przez stronę umowie termin realizacji robót nie pokrywa się z terminem doręczenia wezwania. Należy również wskazać, że strona skarżąca nawet nie wszczęła odpowiedniej procedury reklamacyjnej w placówce pocztowej w celu wyjaśnienia powstałych w jej ocenie nieprawidłowości związanych z doręczeniem sądowego wezwania. A zatem zarzut strony dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), uznać należy za niezasadny. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie Sądu I instancji odpowiada prawu i w oparciu o art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ww. ustawy orzekł jak w sentencji.