I FZ 6/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Łoboda po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 750/22 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi J. W. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2022 r. nr 3201-IEW.4253.16.2022.4 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zabezpieczającej postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 23 listopada 2022 r., sygn. akt I SA/Sz 750/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił wniosek J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 maja 2022 r., w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. i 2020 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika, który to wniosek zawarty został w skardze J. W. z dnia 30 września 2022 r. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 25 sierpnia 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24 czerwca 2022 r., w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania ww. decyzji zabezpieczającej. W uzasadnieniu powyższego orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym odmowy wstrzymania wykonania decyzji zabezpieczającej nie jest możliwe orzekanie o legalności decyzji o zabezpieczeniu i przybliżonej kwocie zobowiązania w podatku od towarów i usług, gdyż wykraczałby to poza granice sprawy. Nie zachodzi bowiem tożsamość przedmiotowa tych dwóch postępowań, a tym samym są to dwie różne sprawy w znaczeniu materialnym. Ponadto Sąd zauważył, nie ma również możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego w niniejszym postępowaniu postanowienia o odmowie wstrzymania decyzji zabezpieczającej, gdyż nie jest to akt, który nadawałby się do wykonania w rozumieniu art. 61 p.p.s.a. Postanowienie to wywołuje jedynie skutki procesowe, kończąc postępowanie wywołane wnioskiem zawartym w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 maja 2022 r. Sytuację materialnoprawną strony kształtuje natomiast ww. decyzja z 6 maja 2022 r., nie będąca przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej - "p.p.s.a."), poprzez jego błędne zastosowanie, polegające na oddaleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wniosku o wstrzymanie wykonalności ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2022 roku i poprzedzającej jej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 maja 2022 roku, podczas gdy zmaterializowały się podstawy do wstrzymania powyższej decyzji, z uwagi na zmaterializowanie się przesłanek wstrzymania decyzji zabezpieczającej z uwagi na sytuację skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Zarzuty podniesione w zażaleniu są nietrafione. Przyczyną oddalenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wniosku J. W. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Szczecinie z dnia 4 sierpnia 2022 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 6 maja 2022 r., w przedmiocie określenia przybliżonych kwot zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2019 r. i 2020 r. oraz zabezpieczenia na majątku podatnika, było stwierdzenie, że rozstrzygnięć tych nie można uznać za akty wydane w postępowaniu prowadzonym w granicach sprawy zainicjowanej skargą z dnia 30 września 2022 r. (w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia błędnie: skargą z dnia 20 kwietnia 2021 r.). Tymczasem w zażaleniu skarżący pomija powyższą kwestię, koncentrując się na swojej sytuacji finansowej i ewentualnych skutkach, jakie może w jego ocenie wywołać wykonanie decyzji zabezpieczającej. Taka argumentacja nie mogła doprowadzić do wzruszenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym zainicjowanym skargą na postanowienie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji zabezpieczającej nie można wstrzymać wykonania decyzji zabezpieczającej na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., gdyż wykraczałby to poza granice sprawy, w rozumieniu tego przepisu. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji zabezpieczającej w trybie art. 61 § 3 p.p.s.a. może natomiast zostać złożony przez stronę w toku postepowania sądowoadministracyjnego zainicjowanego skargą na tę decyzję. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, taki wniosek został przez stronę złożony i został on merytorycznie rozpoznany. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.