I FZ 56/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2025 r. sygn. akt I SA/GI 1698/23 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu od skargi w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 października 2023 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług miesiące od października do grudnia 2014 r. postanawia: oddalić zażalenie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, postanowieniem z 18 marca 2024 r. (sygn. akt I SA/GI 1698/23), w oparciu o przepis art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.), odrzucił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: skarżąca) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 17 października 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług miesiące od października do grudnia 2014 r. Skarżąca złożyła wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Spółka we wniosku argumentowała, że informację o nieodebraniu przesyłki poleconej zawierającej wezwanie o wpis powzięła z postanowienia o odrzuceniu skargi. Podkreśliła, że doręczycielem tej przesyłki była osoba pracująca w zastępstwie stałego listonosza. Zaakcentowała jednocześnie, że brak jest możliwości, aby w dniach doręczenia przesyłki nie było nikogo pod adresem siedziby skarżącej. Zdaniem spółki, brak było też awiza pierwszego jak i powtórnego. Skarżąca wyraziła przypuszczenie, że awizo zostało umieszczone przy bramie wjazdowej do huty, na terenie której ma ona siedzibę. Wskazała jednocześnie, że w sprawie została zgłoszona u operatora pocztowego skarga. Zaskarżonym postanowieniem z 7 stycznia 2025 r., sygn. akt I SA/GI 1698/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu stwierdził, że skarżąca zgodnie z treścią art. 86 § 1 P.p.s.a. nie uprawdopodobniła braku swojej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Brak było podstaw do kwestionowania zastępczego doręczenia przesyłki zawierającej wezwanie do uiszczenia wpisu. Jednocześnie Sąd pierwszej zobowiązał skarżącą do niezwłocznego poinformowania o wyniku postępowania reklamacyjnego dotyczącego spornej przesyłki pocztowej. Skarżąca ze zobowiązania tego nie wywiązała się. Sąd pierwszej instancji ustalił u operatora pocztowego, że postępowanie dotyczące doręczenia spornej przesyłki zostało zakończone na skutek wycofania skargi przez klienta, tj. skarżącą. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca spółka. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 powołanej wyżej ustawy). Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 powołanej wyżej ustawy). Zaznaczyć także należy, że z uwagi na treść art. 86 § 1 P.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu, na podstawie podniesionych w nim okoliczności faktycznych ocenia czy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy. Tym samym to do podmiotu wnioskującego o przywrócenie terminu należy takie uzasadnienie wniosku i ewentualnie dodatkowe poparcie swoich twierdzeń niezbędną dokumentacją, aby uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zażalenie nie jest uzasadnione, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. W rozpatrywanej sprawie przesyłka zawierająca wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, skierowana do spółki, była po raz pierwszy awizowana w dniu 6 lutego 2024 r. a następnie powtórnie w dniu 14 lutego 2024 r. Ponieważ przesyłki nie podjęto w terminie, została zwrócona nadawcy a zgodnie z art. 73 P.p.s.a. uznaje się ją za doręczoną z dniem 20 lutego 2024 r., tj. z upływem 14 dni od pierwszego awizowania przesyłki. Zatem 7-dniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął skarżącej bezskutecznie z dniem 27 lutego 2024 r. W okolicznościach niniejszej sprawy, prawidłowo Sąd pierwszej instancji przyjął, że okolicznością uzasadniającą przywrócenie uchybionego terminu nie mogło być wszczęte przez skarżącą postępowanie reklamacyjne z 9 kwietnia 2024 r. Sąd pierwszej instancji pomimo, że zobowiązał skarżącą do niezwłocznego poinformowania o jego wyniku, nie uzyskał takiej informacji od skarżącej. Natomiast, zarządzeniem z 19 lipca 2024 r. Sąd zwrócił się do N. o podanie w możliwie najkrótszym terminie, czy zakończyło się postępowanie reklamacyjne, wszczęte przez skarżącą pismem z 9 kwietnia 2024 r. dotyczące przesyłki poleconej o nr R: [...] W piśmie z 31 lipca 2024 r. P. S.A. poinformowała, że w dniu 15 kwietnia 2024 r. do Urzędu wpłynęło pismo skarżącej spółki, które zostało przekazane i zarejestrowane w trybie skargowym, a następnie zostało wycofane przez R. D. (prezesa zarządu skarżącej). W tych okolicznościach nie sposób uznać, że skarżąca uprawdopodobniła, że niedochowanie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi było przez nią niezawinione. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.