I FZ 549/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, po rozpoznaniu w dniu 2 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 21 września 2015 r., sygn. akt I SA/Bd 615/15 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 20 kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od października do grudnia 2009 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 21 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w sprawie o sygn. akt I SA/Bd 615/15, oddalił wniosek A. S. – nazywanego dalej "Skarżącym", o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach Skarżący podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną, córką oraz pasierbem. Jako majątek wskazał dom o powierzchni 190 m2, dwie kamienice, mieszkanie o powierzchni 67 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni 10 hektarów. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, Skarżący nie spełnia przesłanek przyznania prawa pomocy opisanych w art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r., poz. 1311, z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.". Przede wszystkim Skarżący posiada znaczny majątek, ponadto w innych sprawach wskazał, że wraz z żoną osiągnął w 2013 r. dochód w wysokości 980.000 zł. Nawet jeżeli obecnie ponosi straty, dysponuje majątkiem pozwalającym na poniesienie kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania koniecznego siebie i swojej rodziny. W zażaleniu pełnomocnik strony ograniczył się do stwierdzenia, że postanowienie to "zostało wydane w wyniku błędnych ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd Administracyjny, w wyniku których przyjął, iż skarżący posiada środki finansowe wystarczające do uiszczenia opłaty sądowej od skargi". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie jest oczywiście bezzasadne. Zgodnie z art. 194 § 3 P.p.s.a., zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Tymczasem pełnomocnik Skarżącego ograniczył się do ogólnego stwierdzenia, że nie zgadza się z ustaleniami stanu faktycznego, nie odnosząc się w żadnym stopniu do oceny jego sytuacji majątkowej, przedstawionej przez Sąd pierwszej instancji. Biorąc pod uwagę osiągane przez Skarżącego i jego żonę przychody, jak również ilość będących jego własnością nieruchomości, należy zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że nie spełnia on kryteriów przedstawionych w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z przedstawionych powyżej względów, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.