I FZ 50/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Zirk-Sadowski, po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 12 grudnia 2016 r. sygn. akt I SA/Wr 293/16 odrzucające skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia 14 stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2013 r. postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 12 grudnia 2016 r., I SA/Wr 293/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę M. K., z powodu nieuiszczenia wpisu. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący domagał się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, zarzucając naruszenie art. 45 ust. 1 w zw. z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP oraz art. 6 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez niewłaściwe zastosowanie tych przepisów i pozbawienie skarżącego prawa do sprawiedliwego i jawnego rozpoznania przedmiotowej sprawy przez niezawisły sąd w związku z brakiem wpisu stosunkowego od złożonej skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Okoliczność nieuiszczenia wpisu od skargi nie jest przez skarżącego kwestionowana i wynika też z akt sprawy. Tym samym prawidłowo Sąd zastosował art. 220 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Ppsa), gdyż przepis ten nakazuje odrzucić skargę, "od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis." Natomiast argumenty strony odnośnie do jej możliwości płatniczych (że skarżący wykazał brak środków na pokrycie opłaty sądowej) zostały ocenione prawomocnie w postępowaniu wpadkowym dotyczącym prawa pomocy, zakończonym postanowieniem Sądu pierwszej instancji z 18 lipca 2016 r. Zarówno wnioski, jak i twierdzenia skarżącego w tym zakresie nie podlegają badaniu w ramach zgłoszonego obecnie środka zaskarżenia, którego przedmiotem nie jest ww. (niezaskarżalne) postanowienie Sądu wojewódzkiego w przedmiocie prawa pomocy (art. 260 § 2 Ppsa). Na marginesie zauważyć należy, że skarżący nie przedstawił, jak wynika z treści ww. postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, rzetelnej informacji pozwalającej na miarodajną ocenę jego możliwości płatniczych. Również z tego względu nie sposób przyjąć jako kryterium oceny poprawności zastosowania wskazanych w zażaleniu zasad prawa o randze konstytucyjnej powołanej okoliczności braku środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi. Z tych powodów należało oddalić zażalenie, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.