I FZ 47/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia "L." Sp. z o.o. w C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 2616/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "L." Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 24 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2011 r. postanawia zwrócić zażalenie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie w celu usunięcia dostrzeżonych braków.

W wyniku wstępnego badania złożonego przez "L." Sp. z o.o. w C. (dalej: skarżąca lub spółka) zażalenia na odmawiające wstrzymania zaskarżonej przez tę spółkę decyzji postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2616/16, Naczelny Sąd Administracyjny dostrzegł, że dołączony do zażalenia uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa (k. 67) nie może być uznany za upoważniający podpisanego pod zażaleniem pełnomocnika do wniesienia tego środka zaskarżenia w imieniu spółki. W tym dokumencie pełnomocnictwa jako mocodawca wskazana została spółka N., która nie jest stroną niniejszego postępowania ani podmiotem wnoszącym zażalenie. Za umocowujący do złożenia zażalenia nie może też być uznany dokument pełnomocnictwa dołączony do skargi (k. 14). Mimo wskazania w tym pełnomocnictwie prawidłowych danych mocodawcy, jak i – w części formularzowej – ogólnego wymienienia upoważnienia do występowania "przed sądami administracyjnymi w zakresie wszystkich sporów z organami podatkowymi, organami kontroli skarbowej i organami egzekucyjnymi oraz innymi organami administracji publicznej w sprawach obowiązków podatkowych na mocy art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowych", należy uznać, że ręczny dopisek w odrębnym punkcie o upoważnieniu do działania w sprawie skargi "do WSA w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 24.06.2016 r nr [...]" wskazuje na intencję ograniczenia upoważnienia "szablonowego" jedynie do tego, konkretnie określonego postępowania sądowego. Wniosek taki wspiera dołączenie do zażalenia odrębnego dokumentu pełnomocnictwa, sformułowanego na analogicznym wzorze (tj. również zawierającego ogólny zapis o upoważnieniu do występowania przed sądami administracyjnymi), gdzie odręcznie wskazano na upoważnienie do występowania w sprawie zażalenia "do NSA na postanowienie WSA w Warszawie z 15.11.2016 sygn. akt III SA/Wa 2616/16". Skoro z okoliczności sprawy wynika, że żadne ze znajdujących się w aktach sprawy pełnomocnictw nie ma być pełnomocnictwem ogólnym, o którym mowa w art. 36 pkt 1 p.p.s.a., tj. pełnomocnictwem do prowadzenia spraw przed sądami administracyjnymi, nie można wywodzić o umocowaniu do wniesienia w imieniu spółki zażalenia do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dokumentu dołączonego do skargi. Ze wskazanych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że wystąpił brak formalny uniemożliwiający nadanie zażaleniu biegu, tj. brak wykazania w sposób jednoznaczny, że podpisany pod zażaleniem pełnomocnik został umocowany do dokonania podjętej przez siebie czynności procesowej, tj. sporządzenia w imieniu spółki zażalenia. Wskazany brak zażalenia należy uzupełnić w trybie art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 37 § 1 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 180 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił zwrócić zażalenie sądowi pierwszej instancji w celu usunięcia dostrzeżonych braków.