I FZ 467/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA: Roman Wiatrowski (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt VIII SA/Wa 827/14 w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych bez rozpoznania w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 3 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt: VIII SA/Wa 827/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawił wniosek A. K. (dalej: "strona", "skarżący") o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów bez rozpoznania. W pisemnych motywach orzeczenia Sąd pierwszej instancji wskazał, że skarżący w skardze na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie podatku od towarów i usług wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wezwaniem z dnia 25 sierpnia 2013 r. zobowiązano stronę do uzupełnienia braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez jego złożenie na urzędowym formularzu (załączonym do przedmiotowego wezwania) w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynikało, że ww. wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 2 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie mając na uwadze, że skarżący pomimo doręczenia urzędowego formularza celem jego wypełnienia nie uczynił zadość temu obowiązkowi, postanowił stosownie do art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") pozostawić go bez rozpoznania. W zażaleniu na powyższe postanowienie strona wniosła o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie art. 257 P.p.s.a., poprzez bezzasadne jego zastosowanie, gdyż stan faktyczny sprawy nie wypełnia przesłanek zakreślonych w treści tego przepisu, wobec czego nieuprawnionym było orzekanie na jego podstawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim podkreślić należy, że na podstawie art. 252 § 2 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Stosownie zaś do art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Warunkiem jednak zastosowania sankcji określonej w art. 257 P.p.s.a. jest uprzednie wezwanie strony do uzupełnienia braków wniosku, co wynika wprost z art. 257 P.p.s.a. Zgodnie natomiast z art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. W świetle powyższego stwierdzić należy, że rozstrzygnięcie merytoryczne w przedmiocie wniosku o przyznanie prawa pomocy każdorazowo musi być poprzedzone badaniem, czy wniosek ten spełnia wszystkie wymogi formalne. W niniejszej sprawie nie ulega natomiast wątpliwości, że skarżący, pomimo doręczenia jemu urzędowego formularza PPF wraz z zobowiązaniem do jego wypełnienia i złożenia w odpowiednim do tego terminie oraz pouczeniem o skutkach niedokonania tej czynności, nie nadesłał tego dokumentu. Bezspornym również jest, że strona przedmiotowe wezwanie otrzymała w dniu 2 września 2014 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (karta 20 akt sądowych). Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zasadnie Sąd pierwszej instancji pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 21 kwietnia 2008 r. (sygn. akt I OPS 1/08, publ. ONSAiWSA 2008, z. 5, poz. 74) niezachowanie określonego w art. 252 § 2 P.p.s.a., wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, jak to miało miejsce w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 w zw. z art. 257 tej ustawy, który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej. Nie ulega zatem wątpliwości, że mimo wezwania Sadu, skarżący nie uzupełnił braków wniosku o przyznanie prawa pomocy według wymogów ustawy. Postępowanie sądowe, w tym również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy, jest postępowaniem sformalizowanym, a ustawodawca uzależnił możliwość rozpoznania wniosku od sporządzenia go we wskazanej przepisami formie. W przypadku jej braku - wobec dyspozycji art. 257 P.p.s.a. - wniosek skarżącego podlega pozostawieniu bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.