I FZ 448/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia W. sp. z o.o. w upadłości układowej z/s w K. (dawniej: B. "K." sp. z o.o. w K.) na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 19/14 oddalające wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. "K." sp. z o.o. w K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 21 października 2013 r. nr ... w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. postanawia umorzyć postępowanie zażaleniowe.

Postanowieniem z dnia 6 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Kr 19/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "Ppsa", oddalił wniosek W. sp. z o.o. w upadłości układowej z/s w K. (dawniej: B. "K." sp. z o.o. w K.) o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na powyższe orzeczenie skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na podstawie art. 61 § 3 Ppsa, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Stosownie natomiast do treści art. 61 § 6 Ppsa, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego. Postanowienie uwzględniające wniosek o wstrzymanie zaskarżonego aktu pozostaje zatem w mocy jedynie do czasu wydania wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Jak wynika z akt sprawy, na mocy zarządzenia z dnia 30 stycznia 2014 r. Przewodniczący skierował skargę na posiedzenie jawne wyznaczone na dzień 13 marca 2014 r. Zażalenie na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu wpłynęło natomiast do Sądu w dniu 28 lutego 2014 r. Sąd pierwszej instancji mógł zatem podjąć czynności w celu nadania mu biegu. Mógł również w pierwszej kolejności rozpoznać skargę, co w kontekście art. 61 § 6 Ppsa czyniłoby zażalenie bezprzedmiotowym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w zaistniałej sytuacji procesowej, Sąd pierwszej instancji słusznie zdecydował o rozpoznaniu skargi. Należy bowiem podkreślić, że instytucja wstrzymania wykonania decyzji służy zapewnieniu ochrony przed określonymi w art. 61 § 3 Ppsa skutkami wykonania zaskarżonego aktu, lecz jedynie do czasu wydania orzeczenia kończącego. Mając w perspektywie fakt, że rozprawa miała się odbyć 2 tygodnie po otrzymaniu zażalenia, Sąd pierwszej instancji w sposób prawidłowy ocenił, że nie można nadać zażaleniu biegu, gdyż spowoduje to odłożenie w czasie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów nie budzi kontrowersji, że w sposób priorytetowy Sąd potraktował rozpoznanie skargi w wyznaczonym terminie. Na marginesie należy zauważyć, że od wyroku oddalającego skargę w niniejszej sprawie skarżąca wniosła skargę kasacyjną wraz z kolejnym wnioskiem o wstrzymanie zaskarżonej decyzji. Wniosek ten będzie podlegał rozpoznaniu przez Naczelny Sąd Administracyjny jednakże dopiero po zakończeniu prowadzonych przez Sąd pierwszej instancji czynności zmierzających do uzupełnienia braków wymienionego środka odwoławczego. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny umorzył postępowanie zażaleniowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w zw. z art. 193 w zw. z art. 197 § 2 Ppsa.