I FZ 44/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. J. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 stycznia 2023 r., sygn. akt I SA/Łd 4/23 w przedmiocie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi R.J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 20 października 2022 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy 2016 r. postanawia oddalić zażalenie

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Łodzi z 5 stycznia 2023 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 4/23, pełnomocnik skarżącego R. J. (dalej: Strona lub Skarżący) został wezwany - na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: P.p.s.a.) - do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 20 października 2022 r. w kwocie 1.177 zł, stosownie do § 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej: rozporządzenie). Wskazując jednocześnie, że zarządzeniem z 4 stycznia 2023 r. wydanym na podstawie art. 218 P.p.s.a. ustalono wartość przedmiotu zaskarżenia w niniejszej sprawie na kwotę 39.208 zł, która stanowi różnicę w kwocie nadwyżki podatku należnego nad naliczonym do wparty pomiędzy deklaracją podatnika i decyzją organu podatkowego. Na powyższe zarządzenie Skarżący wniósł zażalenie, wnosząc o jego uchylenie w całości. Zarzucając naruszenie § 1 pkt 1 rozporządzenia poprzez jego niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia poprzez jego pominięcie i niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy dotyczy ona zobowiązań podatkowych. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W opinii NSA od skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego należny jest wpis stosunkowy, a nie stały, jak twierdzi Skarżący. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do sądu skargi była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 20 października 2022 r. uchylająca w całości decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w T. z 19 stycznia 2022 r. w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe 2016 r. oraz określająca na nowo wysokość zobowiązań podatkowych za poszczególne kwartały, wydana na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Sąd pierwszej instancji prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu, obliczając wysokość wpisu sądowego od skargi, uwzględnił wartość przedmiotu zaskarżenia w kwocie 39.208 zł, która wynikała z różnicy pomiędzy wykazanymi w deklaracjach VAT-7 wielkościami zobowiązań podatkowych za poszczególne okresy rozliczeniowe od I-IV kwartału 2016 r. (396.918 zł) a wielkościami zobowiązania podatkowego za te okresy określone w decyzji przez organ (357.709,82 zł). W konsekwencji należy uznać, że Przewodniczący Wydziału prawidłowo ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia. Zgodnie z przepisami prawa obliczona też została na kwotę 1.177 zł wysokość wpisu należnego od skargi, zgodnie bowiem z § 1 pkt 2 rozporządzenia RM przy należności pieniężnej przekraczającej do 50.000 zł wpis stosunkowy wynosi 3% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej niż 400 zł. Podkreślenia wymaga, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Tymczasem skarżąca we wniesionej skardze decyzję organu odwoławczego zakwestionowała w całości, co wynika wprost zarówno ze sformułowanych zarzutów, jak i z treści uzasadnienia skargi, czy zawartego w skardze wniosku o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości. Wobec takiego stanu rzeczy nie można zgodzić się z argumentacją zażalenia, że wyliczona kwota 39.2018 zł nie jest rzeczywistą sporną kwotą. W świetle przedstawionych uwag zaskarżone zarządzenie należało uznać za odpowiadające prawu. Określało ono prawidłowo kwotę należnego wpisu od skargi, precyzowało podstawę prawną żądania, zakreślało termin do uiszczenia opłaty sądowej i wskazywało rygor niezastosowania się przez stronę do wezwania. Brak jest zatem jakichkolwiek podstaw do uchylenia kwestionowanego w zażaleniu zarządzenia. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 i art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.