I FZ 43/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2823/16, o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie skargi K. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 26 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowienie Sądu pierwszej instancji K. O. (dalej: Strona lub Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2823/16. Postanowieniem tym Sąd negatywnie rozpoznał jego wniosek i odmówił wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. (dalej: Dyrektor IS) z dnia 26 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2011 r. 2. Stan sprawy przedstawiony w postanowieniu Sądu pierwszej instancji 2.1. Pismem z dnia 12 października 2016 r. Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora IS. Uzasadniając wniosek podał, że: - prowadzi działalność gospodarczą świadcząc usługi transportowe, przy pomocy 14 naczep (w tym 8 leasingowanych), 14 ciągników siodłowych (w tym 5 leasingowanych) oraz 2 samochodów ciężarowych; - łączne miesięczne koszty stałe prowadzonej działalności wynoszą 235.300 zł i 3.840 EUR (w tym około 85.000 zł samych rat leasingowych); - w czerwcu 2016 r. osiągnął zysk w wysokości 16.476,38 zł, zaś jego dochód za 2015 r. wyniósł 32.101,87 zł; - rozpoczęcie dochodzenia należności wynikających z zaskarżonej decyzji wymagałoby od Strony sprzedaży środków trwałych, których aktualna wartość wynosi 1.303.979,84 zł; - łączna jego zaległość podatkowa wraz z odsetkami na dzień 22 lipca 2016 r. wynosi 304.877,90 zł i kwotę tę zamierzał przeznaczyć na uregulowanie raty leasingowej; - bezpośrednią konsekwencją wykonania decyzji będzie utrata płynności finansowej, co z kolei wywoła skutek w postaci wypowiedzenia umów leasingowych, rozwiązania umów z kontrahentami, a w konsekwencji utratą ciągników i naczep, w dalszej zaś perspektywie doprowadzi do ogłoszenia upadłości firmy. Do wniosku Skarżący załączył faktury VAT, umowę pożyczki, rachunek zysków i strat oraz bilans sporządzony na dzień 30 czerwca 2016 r., a także zeznanie podatkowe PIT-36L. 3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji 3.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.). 3.2. W motywach swojej oceny Sąd stwierdził, że: - przedstawiona sytuacja finansowa Skarżącego nie wystarczyła do przyjęcia oceny zgodnej z jego wnioskiem; - z analizy nadesłanych dokumentów wynikało, że prowadzi on działalność gospodarczą znacznych rozmiarów; - dla oceny zdolności płatniczych osoby prowadzącej działalność gospodarczą istotny był osiągany przychód, nie zaś dochód; - powstanie straty lub uzyskanie tylko niewielkiego dochodu, nie przesądza bowiem o trudnej sytuacji danego przedsiębiorstwa, gdyż istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak aby w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować; - w przypadku Skarżącego, koszty te zapewne stanowiły m.in. spłata rat leasingowych za naczepy i ciągniki siodłowe; - tym samym Strona nie uprawdopodobniła, iż wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do trudnych do odwrócenia skutków lub wyrządzić znaczną szkodę. 4. Zażalenie 4.1. Strona zaskarżyła postanowienie w całości, wnosząc o jego uchylenie i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Sądowi pierwszej instancji zarzuciła naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. przez jego błędną wykładnię. 4.2. W uzasadnieniu zażalenia Skarżący odwołał się do okoliczności podanych już we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że: - Sąd pominął, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. rozpoczął już egzekucję należnych kwot; - dalsze prowadzenie egzekucji będzie miało wpływ na zdolności płatnicze Strony; - Skarżący zostanie pozbawiony możliwości sfinansowania jednego miesiąca prowadzonej działalności; - ocena jego realnej zdolności płatniczej powinna być dokonana z uwzględnieniem równoległego ponoszenia bieżących kosztów utrzymania. 5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 5.1. Zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw podlegało oddaleniu. 5.2. W niniejszej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdzała stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Złożony wniosek nie zawierał argumentów, które mogłyby przemawiać za koniecznością przyznania Skarżącemu ochrony tymczasowej. Odnosząc się do zarzutów zażalenia stwierdzić należało, że Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący nie wykazał bowiem, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo którejkolwiek z przesłanek, wymienionych w powołanym przepisie. Sąd pierwszej instancji właściwie zwrócił uwagę na osiągane przez Skarżącego wysokie przychody. Wyniosły one, jak wynika z akt sprawy, 7.155.762,48 zł za 2015 r., a za okres styczeń - czerwiec 2016 r. - 3.104.593,81 zł. W świetle już tych danych nie sposób przyjąć, że ewentualna egzekucja kwoty 304.877,90 zł (którą podał Skarżący) doprowadzi do opisywanych przez niego skutków, czyli finalnie upadłości prowadzonego przedsiębiorstwa. Powoływane przez Stronę stałe miesięczne koszty działalności firmy, na które składają się również raty leasingowe, są naturalną konsekwencją jej prowadzenia. Zobrazowana kondycja finansowa Skarżącego nie uprawdopodabnia jednak, aby ewentualna egzekucja uniemożliwiła pozyskanie środków na dalsze jej prowadzenie. Osiąganie niskiego dochodu nie jest bowiem równoznaczne z brakiem potencjału płatniczego. Jak to trafnie wyjaśnił Sąd pierwszej instancji, miarodajna dla oceny zdolności płatniczej powinna być kategoria przychodu, a nie dochodu. Kategoria dochodu (straty) jest wynikiem różnicy pomiędzy przychodami a kosztami działalności, które zasadniczo są skutkiem decyzji gospodarczych podejmowanych przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą. 5.3. Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.