I FZ 418/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 2705/16 w zakresie wezwania do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi S. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 14 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 9 listopada 2016 r. Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r. poz. 718, dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej również jako "rozporządzenie"), wezwał spółkę do uzupełnienia stosunkowego wpisu od skargi o kwotę 53.823,00 zł. Wysokość wpisu ustalono przy uwzględnieniu wartości przedmiotu zaskarżenia w wysokości 5.432.212,00 zł. Przed wezwaniem natomiast skarżąca uiściła wpis w wysokości 500 zł. W zażaleniu powyższemu zarządzeniu, spółka zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 1 pkt 4 oraz § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w związku z art. 231 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż skarga skarżącej podlega wpisowi stosunkowemu w wysokości 54.323 zł, a nie wpisowi stałemu w wysokości 500 zł. Wywiedziony środek zaskarżenia opierał się natomiast na założeniu, że skoro za poszczególne miesiące 2008 r. organ podatkowy nie określił skarżącej zobowiązania do zapłaty na konto właściwego urzędu skarbowego, a kwoty podatku do przeniesienia na kolejne okresy rozliczeniowe, to zaskarżona decyzja nie kreowała obowiązku zapłaty należności pieniężnej, zatem w sprawie od złożonej przez spółkę skargi należny był wpis stały, a nie stosunkowy. W zażaleniu wniesiono o uchylenie zaskarżonego zarządzenia i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest uzasadnione. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata (art. 220 § 1 P.p.s.a.), a przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W przypadku nieuiszczenia wpisu pomimo wezwania skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 P.p.s.a.). Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do WSA była decyzja organu w której zakwestionowano stronie prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur , które zdaniem organu nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Decyzja ta zatem stwierdzała istnienie określonej należności pieniężnej i nie chodzi tutaj o należność w postaci wyniku rozliczenia w VAT za konkretny okres rozliczeniowy, ta zależy bowiem od wielu zmiennych, a należność pieniężną w postaci podatku do odliczenia. Innymi słowy w spornej decyzji stwierdzono brak możliwości odliczenia podatku naliczonego z określonych faktur, a więc istnienia należności do odliczenia. W sprawie zatem należny był wpis stosunkowy, liczony od wartości przedmiotu sporu w wysokości podatku do odliczenia z zakwestionowanych faktur. Charakter wpisu nie zależy bowiem od sposobu rozstrzygnięcia sprawy, a od tego czego dotyczy ta sprawa. W rozpoznawanym przypadku, bez wątpienia były należności pieniężne. Ze wskazanych przyczyn, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 oraz art. 198 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie.