I FZ 40/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 13 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Łd 1079/16 odrzucające skargę M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 7 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia własnej decyzji w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 13 stycznia 2017 r., I SA/Łd 1079/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę strony na wskazaną w sentencji niniejszego postanowienia, decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z 7 września 2016 r. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podkreślił, że określony w art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a.") termin rozpoczął bieg od chwili doręczenia pełnomocnikowi skarżącego decyzji Dyrektora Izby Skarbowej. Jak wynika z akt administracyjnych, doręczenie takie w rozpatrywanej sprawie nastąpiło 22 września 2016 r., a więc 30-dniowy termin na złożenie skargi upływał zatem 24 października 2016 r. Skarga została złożona przez podatnika 7 listopada 2016 r., a więc po upływie ww. terminu, i w konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i 3 P.p.s.a. W zażaleniu na postanowienie Sądu pierwszej instancji skarżący zarzucił jego wydanie z naruszeniem przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. w zw. z art. 53 § 1, art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a., poprzez bezpodstawne zastosowanie tego przepisu i uznanie, że termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 54 § 1 w związku z art. 53 § 1 P.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Natomiast stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Niewątpliwie w niniejszej sprawie skarżący uchybił terminowi do wniesienia skargi, albowiem jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy Urzędowego Potwierdzenia Doręczenia zaskarżona decyzja DIS została skarżącemu doręczona na skrzynkę pocztową 22 września 2016 r. (co zresztą potwierdza sam skarżący w zażaleniu), a zatem trzydziestodniowy termin upływał 24 października 2016 r. Tymczasem skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję dopiero 7 listopada 2016 r., a więc z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 53 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie należy podkreślić, że pomimo podnoszonych przez skarżącego trudności z odbiorem decyzji za pomocą systemu e-puap skarżący nie podjął żadnych działań mających na celu zweryfikowanie prawidłowości przesłanego dokumentu lub też powiadomienia organu o istniejących wadliwościach w funkcjonowaniu systemu e-puap. Argumentacja skarżącego sprowadza się do polemiki z ustaleniami organów podatkowych oraz Sądu pierwszej instancji, a dodatkowo skarżący nie przedstawił żadnych dowodów pozwalających zakwestionować stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie. W świetle powyższego, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy za prawidłowe należało uznać zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. i odrzucenie skargi jako wniesionej po upływie terminu. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.