I FZ 384/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Przewodniczący: Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), po rozpoznaniu w dniu 15 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia E.O. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 6 lipca 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 327/15 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 15 kwietnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011r. postanawia oddalić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 6 lipca 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Ol 327/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie odmówił E. O. (dalej: "Skarżąca") wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w O. z dnia 15 kwietnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lutego do grudnia 2011 r. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2012r. poz.270 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") i podniósł, że Skarżąca we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podniosła, że nie dysponuje środkami pieniężnymi, które pozwoliłyby na jednorazową wpłatę podatku, a prowadzenie egzekucji znacząco odbije się na funkcjonowaniu firmy, spowoduje problemy związane z płynnością finansową a w konsekwencji prowadzić będzie do upadku firmy. W ocenie Sądu powyższe uzasadnienie nie wypełnia jednak wynikających z art. 61 § 3 P.p.s.a., przesłanek mających znaczenie dla pozytywnego załatwienia wniosku. Dla oceny, czy w sprawie rzeczywiście istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków Skarżąca powinna przedstawić wszystkie okoliczności uzasadniające realne wystąpienie takiego skutku. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca, działając przez pełnomocnika, zaskarżyła powyższe postanowienie w całości i wniosła o jego uchylenie oraz orzeczenie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powtórzono przyczyny uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i stwierdzono, że uzasadniały one uwzględnienie wniosku Skarżącej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś Sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w bazie internetowej CBOIS: z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04,). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji. W rozpoznawanej sprawie przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. w żaden sposób nie zostały uprawdopodobnione przez Skarżącą. Nie wykazała ona, że wyegzekwowanie spornej należności spowoduje trudne do odwrócenia skutki, czy też wyrządzi znaczną szkodę, nie zobrazowała też swojej sytuacji materiałem dowodowym, co spowodowało, że jej twierdzenia pozostały gołosłowne. Taką samą retorykę zaprezentowała Skarżąca w zażaleniu. Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji