I FZ 381/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek po rozpoznaniu w dniu 20 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia K. M. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1008/17 w zakresie wezwania do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W . z dnia 10 lipca 2017 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za I, II, III i IV kwartał 2012 r. oraz podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z dnia 20 października 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 1008/17 Przewodniczący Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, na podstawie art. 220 § 1 i 3 w zw. z art. 218 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm., dalej w skrócie: "P.p.s.a.") ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie na kwotę 1.259.417,00 zł i stosownie do § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej w skrócie "rozporządzenie RM") wezwał, zastępującego skarżącego radcę prawnego, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 12.595,00 zł. W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik strony wnosił o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, jak również o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił przy tym WSA naruszenie art. 215 § 1, art. 216, art. 220 § 1 i § 4 oraz art. 230, 231 P.p.s.a. w związku z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, poprzez błędną wykładnię skutkującą określeniem kwoty wpisu stosunkowego obliczonego w oparciu sumę zawyżonego podatku naliczonego w kwocie 629.611,00 zł oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm., obecnie Dz. U. z 2017 r. poz. 1221, ze zm., dalej w skrócie "u.p.t.u.") w kwocie 629.806,00 zł, podczas gdy wartościami spornymi między stronami jest wynikająca z decyzji różnica między wysokością zobowiązania podatkowego za I-IV kw. 2012 r., zadeklarowana przez skarżącego, a wysokością zobowiązania podatkowego za I-IV kw. 2012 r. określona w decyzji, tj. kwota 29.122,00 zł oraz kwota podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w kwocie 629.806,00 zł, co za tym idzie wpis sądowy od skargi winien wynosić 1% od sumy ww. wartości (kwoty 658.928,00 zł), tj. 6589,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Stosownie do art. 230 § 1 P.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne, a w innych sprawach pobiera się wpis stały (art. 231 P.p.s.a). W orzecznictwie przyjmuje się, iż przez "sprawy, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne" należy rozumieć te, w których przedmiotem zaskarżenia są akty lub czynności kreujące określoną należność pieniężną bądź stwierdzające jej istnienie (por. postanowienie NSA z 23 czerwca 2008 r., II FZ 227/08 opubl.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast jeżeli przedmiotem zaskarżenia nie jest akt kreujący (albo stwierdzający istnienie) należności pieniężnej, to stosownie do art. 231 P.p.s.a. należny jest w niej wpis stały. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem wniesionej do WSA we Wrocławiu skargi strony była decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia 10 lipca 2017 r., utrzymująca w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia 10 lutego 2016 r., mocą której określono skarżącemu za poszczególne kwartały 2012 r. zobowiązania podatkowe w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez stronę, jak również podatek do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. W sprawie nie było sporne, że od skargi na powyższą decyzję organu odwoławczego należny był wpis stosunkowy. Zdaniem jednak strony skarżącej w zaskarżonym zarządzeniu WSA nieprawidłowo określił na podstawie art. 218 P.p.s.a. wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę 1.259.417,00 zł (obliczoną w oparciu o sumę zawyżonego podatku naliczonego w kwocie 629.611,00 zł oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w kwocie 629.806,00 zł), zamiast 658.928,00 zł (liczoną jako wysokość wynikającej z decyzji zaległości, w wysokości 29.122,00 zł oraz kwoty określonego w decyzji, na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., podatku w kwocie 629.806,00 zł). Zdaniem autora zażalenia skoro przedmiotem zaskarżenia jest tylko wysokość wynikającej z decyzji zaległości, czyli kwota 29.122,00 zł oraz kwota określonego na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. podatku w kwocie 629.806,00 zł, to łączna wartość przedmiotu sporu stanowi kwotę 658.928,00 zł. W sprawie natomiast nie było podstaw, aby uznać, iż przedmiotem zaskarżenia jest podatek naliczony. Zdaniem jednak Naczelnego Sądu Administracyjnego WSA we Wrocławiu prawidłowo w zaskarżonym zarządzeniu wartość przedmiotu zaskarżenia w sprawie ustalił na kwotę 1.259.417,00 zł (obliczoną w oparciu o sumę zawyżonego podatku naliczonego w kwocie 629.611,00 zł oraz podatku do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. w kwocie 629.806,00 zł) i wezwał skarżącego, zgodnie z § 1 pkt 4 rozporządzenia RM, do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 12.595,00 zł. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z dnia 28 stycznia 2008 r., sygn. akt I FPS 7/07 (publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przyjął, że wartość przedmiotu zaskarżenia stanowi tylko ta część należności pieniężnej, która została zakwestionowana w skardze. Strona we wniesionej skardze decyzję organu odwoławczego zakwestionowała w całości, i w ramach tej skargi za niezasadne uznała kwestionowanie przez organ prawa do odliczenia podatku naliczonego, jak i obowiązek zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u. Wartością przedmiotu zaskarżenia była więc cała kwota podatku od towarów i usług naliczonego wynikająca z zakwestionowanych faktur oraz kwota podatku do zapłaty w trybie art. 108 ust. 1 u.p.t.u., określona w tej decyzji. Nie jest natomiast miarodajne w przypadku podatku od towarów i usług ustalanie wartości przedmiotu zaskarżenia przy uwzględnieniu zobowiązania określonego przez organ w danym okresie rozliczeniowym i zobowiązania zadeklarowanego w tym okresie przez podatnika. Specyfika bowiem rozliczenia podatku od towarów i usług polega na tym, że w danym okresie rozliczeniowym może wystąpić zobowiązanie podatkowe do zapłaty lub nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do zwrotu lub przeniesienia na kolejny okres rozliczeniowy. Nadwyżka podatku naliczonego z poprzedniego okresu rozliczeniowego, czy też okresów rozliczeniowych, może więc wpływać na rozliczenie miesiąca, w którym nie wystąpiło zdarzenie tę nadwyżkę generujące (zakup przez podatnika towarów lub usług związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą), którego wynikiem może być zobowiązanie podatkowe do zapłaty lub nadwyżka podatku naliczonego do zwrotu lub do przeniesienia. Wynik więc rozliczenia danego okresu rozliczeniowego nie zależy zatem w każdym wypadku, tylko i wyłącznie od kwestionowanych przez stronę w skardze elementów składowych deklaracji dla podatku od towarów i usług. W konsekwencji ustalenie wartości przedmiotu zaskarżenia w oparciu o różnicę między rozliczeniem tego okresu przez podatnika, a rozliczeniem przez organ nie zawsze pokrywałoby się z należnością pieniężną kwestionowaną w skardze. Powyższe oznacza, że zaskarżone zarządzenie Przewodniczącego Wydziału odpowiada prawu i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.