I FZ 38/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3064/16 odrzucające skargę H. P. na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 3 listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2006, 2007 i 2008 roku postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 14 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3064/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę strony na wskazaną w sentencji decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego. WSA zauważył bowiem, że w aktach znajduje się prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 lutego 2012 r. wydany w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 1416/11, którym Sąd oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2011 r., który uchylił (skarżoną w niniejszej sprawie) decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 3 listopada 2010 r., w części określającej zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r., i umorzył postępowanie podatkowe za ten miesiąc, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję z dnia 3 listopada 2010 r. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji uznał, że sprawa dotycząca decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2011 r., a co za tym idzie również decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 3 listopada 2010 r., została prawomocnie osądzona. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o jego zmianę i zwrot wyłudzonego podatku VAT. Zdaniem skarżącego sprawa nie została prawomocnie osądzona. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie mogło spowodować uchylenia zaskarżonego wyroku, gdyż orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 P.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona Jak przyznaje sam Sąd pierwszej instancji w ujęciu tego przepisu powaga rzeczy osądzonej zachodzi wówczas, gdy wystąpi tożsamość przedmiotowa (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotowa (tożsamość stron). W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi tożsamość podmiotowa stron, ponieważ wyrokiem z dnia 17 lutego 2012 r., sygn. akt III SA/Wa 1416/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 6 kwietnia 2011 r., po stronie organów podmioty nie były zatem tożsame. Skarga podatnika na decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego podlegała jednak odrzuceniu z innych przyczyn. Mianowicie zgodnie z art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 1 i 2 P.p.s.a.). Zgodnie z kolei z art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływana również jako: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie do organu wyższego stopnia. W rozpoznawanej sprawie skarżący nie mógł wnieść skargi od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu skarbowego, gdyż od takiej decyzji przysługiwało mu odwołanie do dyrektora izby skarbowej. Skargę na decyzję organu pierwszej instancji należało zatem odrzucić, jako niedopuszczalną stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.