I FZ 377/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 26 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. C. na zarządzenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 września 2016 r., sygn. akt I SA/Łd 416/16 pozostawiające bez rozpoznania pismo M. C., z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie ze skargi M. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 26 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług oraz nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od listopada 2012 r. do lutego 2014 r. postanawia oddalić zażalenie.

Będącym przedmiotem zażalenia zarządzeniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, na podstawie art. 49 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), pozostawił bez rozpoznania pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2016 r. Przedstawiając motywy podjętego rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, że strona nie uzupełniła w terminie 7 dni pisma z dnia 27 czerwca 2016 r., poprzez sprecyzowanie czy jest ono jest zażaleniem na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 8 czerwca 2016 r. (odrzucające skargę strony – przyp. NSA), czy też jest wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków skargi. Pismo z dnia 18 lipca 2016 r. zawierające żądane, przez Sąd, wyjaśnienia, nadane bowiem zostało na adres WSA 21 lipca 2016 r., a więc dzień po upływie siedmiodniowego terminu zakreślonego przez ustawodawcę w art. 49 § 1 P.p.s.a. W wywiedzionym od powyższego zarządzenia Sądu pierwszej instancji zażaleniu, skarżący wnosząc o jego uchylenie, podał, że w całości nie zgadza się z decyzją Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi. Jego zdaniem pozostawienie bez rozpatrzenia pisma z dnia 27 czerwca 2016 roku, to pozbawienie go prawa do obrony, przed decyzją wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w L. Za niesłuszne również skarżący uznał zarzuty postawione przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasadne nie jest. Zgodnie z art. 46 § 1 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników. W myśl natomiast art. 49 P.p.s.a.: § 1 Jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. § 2. Jeżeli strona nie uzupełniła lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Na zarządzenie przysługuje zażalenie. Jak dowodzi analiza akt sprawy pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2016 r. (k. 19 akt WSA) nie zawierało oznaczenia rodzaju pisma, tj. tego czy jest ono zażaleniem na postanowienie WSA w Łodzi o odrzuceniu skargi, czy też wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Spowodowało, to brak możliwości nadania pismu dalszego biegu, już tylko z tego względu, że pisma te różnią się wymogami formalnymi do ich wniesienia. Prawidłowo zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji wezwał skarżącego do sprecyzowania charakteru pisma z dnia 27 czerwca 2016 r. Skarżący jednak, mimo stosownego rygoru (pozostawienie pisma bez rozpoznania) nie zmieścił się w wyznaczonym terminie 7 dni do uzupełnienia pisma. W konsekwencji słusznie pozostawiono pismo skarżącego z dnia 27 czerwca 2016 r. bez rozpoznania (art. 49 § 2 P.p.s.a.). W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny uznał wniesione zażalenie za niezasadne i na podstawie art. 184 § 1 w zw. z art. 198 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.