I FZ 37/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Marek Kołaczek po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3255/15 odrzucające skargę J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 18 września 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do maja 2012 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 5 grudnia 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 3255/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana również jako "P.p.s.a."), odrzucił skargę J. W. z uwagi na jej złożenie po terminie określonym w art. 53 § 1 P.p.s.a. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi, którą Sąd przyjął do rozpoznania i wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także ewentualnie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W zażaleniu skarżący nie kwestionuje okoliczności uchybienia terminowi do wniesienia skargi – ta niespornie wynika z akt sprawy, bowiem sporną decyzję doręczono 25 września 2015 r., zaś skargę wniesiono 27 października 2015 r., tj. dzień po upływie terminu określonego w art. 53 § 1 Ppsa, który skończył swój bieg 26 października 2015 r. Wbrew przekonaniu skarżącego jednakże, fakt że przed odrzuceniem skargi podjęto szereg – jak się okazało zbędnych – czynności procesowych nie uzasadnia poglądu, że skarga została "przyjęta do rozpoznania jako skutecznie wniesiona". Badanie warunków formalnych skargi odbywa się bowiem etapowo, co wynika zarówno z przepisów P.p.s.a. (por. art. 49 § 1, art. 220 § 1 oraz art. 58, art. 220 § 3 P.p.s.a.), jak i regulacji o charakterze wewnętrznym (zob. § 33 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 5 sierpnia 2015 r. Regulamin wewnętrznego urzędowania wojewódzkich sądów administracyjnych). Niestwierdzenie podczas wstępnego badania przez przewodniczącego wydziału braków formalnych skargi (w tym nieusuwalnych) nie stoi na przeszkodzie dostrzeżeniu takich braków w późniejszym czasie i nie stanowi wystarczającej przesłanki do rozpoznania ww. środka zaskarżenia co do istoty. Przeciwnie, ustalenie, że skarga podlega odrzuceniu, obliguje Sąd do wydania orzeczenia, o którym mowa w art. 58 § 1 P.p.s.a. Co więcej, taki obowiązek spoczywa również na NSA rozpoznającym ewentualną skargę kasacyjną od wyroku, który zapadł pomimo tego, że skarga podlegała odrzuceniu (por. art. 189 P.p.s.a.). Odnośnie do wniosku o przywrócenie terminu zawartego w treści zażalenia zauważyć należy, że jego ocena nie leży w zakresie kognicji Sądu odwoławczego, lecz Sądu pierwszej instancji. Z tych powodów należało orzec jak w sentencji postanowienia, stosownie do art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a.