I FZ 362/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Artur Mudrecki, , , po rozpoznaniu w dniu 6 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 593/14, w sprawie ze skargi D. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 4 grudnia 2013 r., Nr [...], w przedmiocie określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oraz do zwrotu na rachunek bankowy w podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2008r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 593/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012r. poz. 270 ze zm., dalej zwana: u.p.p.s.a.). Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Natomiast w niniejszej sprawie skarżąca nie odniosła się do wniosku o wstrzymanie decyzji w żaden sposób. Sąd wskazał również, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności nie dokonuje się oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 u.p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi. Stąd argumenty skarżącej podniesione w skardze nie mogły stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2. Na powyższe postanowienie skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W zażaleniu skarżąca stwierdziła, że jest małą firmą i boryka się z wieloma trudnościami natury ekonomicznej. Odmowa wstrzymania wykonania decyzji spowoduje likwidację firmy. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W zaskarżonym orzeczeniu Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został w żaden sposób uzasadniony. Z kolei podniesiona przez stronę argumentacja popierająca skargę nie mogła stanowić podstawy do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Z takim stanowiskiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego należało się zgodzić. Z art. 63 § 1 3 u.p.p.s.a. wynika bowiem, że wnioskodawca powinien uprawdopodobnić istnienie przesłanek w nim określonych. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04, dostępne w internetowej bazie CBOIS). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188). W sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie można przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (por postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2014 r., sygn. akt II FZ 649/14, dostępne w bazie internetowej CBOIS). W zażaleniu strona wskazuje, że odmowa wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje likwidację firmy. Jednak i tu w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zabrakło argumentacji uzasadniającej takie twierdzenie. Żalący nie przedstawił informacji, które w sposób przekonywujący wskazywałyby, że wykonanie decyzji wiąże się z likwidacją firmy. Do wniosku nie zostały załączone dokumenty źródłowe, które mogłoby przesądzać o racji strony. To z kolei spowodowało, że Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości wyrażenia innej oceny od tej dokonanej w zaskarżonym postanowieniu. W tym stanie rzeczy należało orzec jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 u.p.p.s.a.