I FZ 34/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Marciniak, po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia Q. sp. z o.o. w W. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 listopada 2024 r. sygn. akt I SA/Lu 574/24 o wezwaniu do uiszczenia wpis sądowego od skargi w sprawie ze skargi Q. sp. z o.o. w W. na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 15 lipca 2024 r. nr 308000-COP.4103.22.2021.46 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od maja 2017 r. do października 2018 r. postanawia oddalić zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA

W zarządzeniu wydanym w dniu 27 listopada 2024 r., sygn. akt I SA/Lu 574/24, Przewodniczący Wydziału w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Lublinie, działając na podstawie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) w zw. z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2021 r., poz. 535, dalej: rozporządzenie), wezwał Q. sp. z o.o. w W. (dalej: skarżąca lub spółka) do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 28 439 zł od skargi na decyzję Naczelnika Lubelskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Białej Podlaskiej z dnia 15 lipca 2024 r. W zażaleniu na powyższe zarządzenie pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie zarządzenia, wskazując, że skarżąca nie ma środków finansowych na uiszczenie wpisu od skargi. Razem z zażaleniem spółka wniosła (po raz drugi) o przyznanie prawa pomocy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Należy przede wszystkim wskazać, że skarżąca w żaden sposób nie kwestionuje prawidłowości kwoty określonej w zarządzeniu jako wpis należny od skargi. Nie jest też podważana podstawa prawna tegoż wpisu. Wywód zażalenia bazuje wyłącznie na argumentacji dotyczącej stanu majątkowego spółki (i jej Prezesa) oraz tego, że nie ma ona środków finansowych na uiszczenie opłaty wynikającej z zarządzenia. Kwestia ta pozostaje poza granicami obecnego postępowania zażaleniowego, postępowanie w przedmiocie prawa pomocy jest bowiem odrębne od postępowania w zakresie zasadności określonej przez Przewodniczącego wysokości wpisu. Należy podkreślić, że wysokość należnej opłaty sądowej wynika z przepisów prawa i jest niezależna od tego, czy strona posiada środki na jej uiszczenie, czy też nie. Stąd tylko na marginesie można nadmienić, że w postanowieniu z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt I SPP/Lu 151/24, sąd pierwszej instancji utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego odmawiające zmiany pierwotnego postanowienia (z dnia 11 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Lu 122/24) odmawiającego przyznania prawa pomocy. Zgodnie z art. 199 p.p.s.a. strony zobowiązane są do ponoszenia kosztów postępowania związanych ze swoim udziałem w sprawie. W przypadku skargi, jako pisma wszczynającego postępowanie sądowoadministracyjne, na stronie wnoszącej ciąży obowiązek uiszczenia wpisu (por. art. 230 § 1 i 2 p.p.s.a.). Wpis może być stosunkowy albo stały. Stosownie do art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. Z takim też przypadkiem mamy do czynienia w badanej sprawie, przy czym wymaga podkreślenia, że spółka, organ podatkowy i sąd pierwszej instancji są zgodne co do wartości przedmiotu zaskarżenia w sprawie, podając, że jest to kwota 2 843 856 zł. W takim przypadku niewątpliwie znajdzie zastosowanie § 1 pkt 4 rozporządzenia, przepis ten bowiem dotyczy wszystkich spraw, w których wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 100 000 zł. Prawodawca przewidział, że w tych sprawach należny wpis od skargi wynosi 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2 000 zł i nie więcej niż 100 000 zł. Prosta kalkulacja potwierdza, że w badanej sprawie wpis od skargi powinien być określony na kwotę 28 439 zł (zgodnie z art. 219 § 2 p.p.s.a. końcówkę opłaty zaokrągla się wzwyż do pełnych złotych). Do uiszczenia takiej też kwoty wezwana została skarżąca na podstawie zaskarżonego zarządzenia. Brak jest w związku z tym przesłanek do stwierdzenia, że zaskarżone zarządzenie narusza prawo w stopniu wymagającym jego uchylenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie. Sylwester Marciniak Sędzia NSA ----------------------- 2