I FZ 332/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 10 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 18 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Po 943/15 w sprawie ze skargi P. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 marca 2015 r., Nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu za zaległości spółki w podatku od towarów i usług za miesiące: czerwiec, lipiec, październik, listopad, grudzień 2009r. wraz z odsetkami za zwłokę i koszami postępowania egzekucyjnego postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 18 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Po 943/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił P. M. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 25 marca 2015 r. W ocenie Sądu I instancji skarżący nie wykazał możliwości zajścia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący nie wskazał jakichkolwiek dokumentów źródłowych odzwierciedlających jego sytuację - nie podał aktualnych dochodów, ich źródła, ani stanu majątkowego. Na Sądzie nie spoczywał obowiązek wyręczania skarżącego w kwestii podania przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, uprawdopodobnienia wniosku, jak i zbierania dokumentów, z których wynikałoby jaka jest sytuacja finansowa i majątkowa wnioskodawcy. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Wskazano, że skarżący ma do zapłaty comiesięczne raty kredytu hipotecznego i jest zobowiązany do ponoszenia świadczeń związanych z utrzymaniem swojej małoletniej córki. Umożliwienie egzekucji spowoduje, że nie będzie on mógł spełnić swoich podstawowych potrzeb życiowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że wniosek skarżącego o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania nie może on być uwzględniony, bowiem art. 203 i 204 P.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji. Należy przede wszystkim podkreślić, że wniesienie skargi, zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze m.) dalej: P.p.s.a., nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji, zasadą jest zatem wykonalność decyzji ostatecznej, mimo jej zaskarżenia. Sąd administracyjny może jednak, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, przy spełnieniu przesłanek z tego przepisu, tj. zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Decyzja o skorzystaniu z możliwości ubiegania się o udzielenie ochrony tymczasowej należy do strony postępowania, która powinna mieć świadomość, że uprawnienie to wiąże się z obowiązkiem uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji (por. np. postanowienie NSA z dnia 26 listopada 2007 r., II FZ 338/07). Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków stanowi przesłankę umożliwiającą skorzystanie z instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Strona co prawda na wystąpienie tych przesłanek się powołuje, jednak nie sposób nie zauważyć, że posługuje się w tym zakresie przede wszystkim nieweryfikowalnymi ogólnikami, niemożliwymi do oceny pod względem merytorycznym. Warto podkreślić, że ustawodawca zdecydował się na uzależnienie udzielenia ochrony tymczasowej od sądowej oceny okoliczności poszczególnych przypadków, ocena ta wymaga natomiast dla swej miarodajności dysponowania przez sąd konkretnymi i aktualnymi danymi dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy, dopiero bowiem ich konfrontacja np. z wysokością określonego zaskarżoną decyzją zobowiązania podatkowego może prowadzić do stwierdzenia wystąpienia przesłanki zajścia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W przedmiotowej sprawie strona w żaden sposób nie wskazała, że w istocie wykonanie zaskarżonej decyzji może doprowadzić do tak dalece idących skutków, aby można było stwierdzić spełnienie wymogów z art. 61 § 3 P.p.s.a. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. oddalił zażalenie.