I FZ 328/12

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 7 września 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 kwietnia 2012 r., sygn. akt III SA/Gl 36/12 odrzucające sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 24 października 2011 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach odrzucił sprzeciw J. K. od postanowienia Referendarza Sądowego z dnia 13 marca 2012 r. o odmowie przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazano, że odpis postanowienia z dnia 13 marca 2012 r. doręczono dnia 28 marca 2012 r., do rąk dorosłego domownika, co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy. Dnia 5 kwietnia 2012 r. skarżący nie zgadzając się z treścią zapadłego rozstrzygnięcia wniósł sprzeciw. Sąd I instancji wskazał, że skoro w rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie doręczono w sposób skuteczny dnia 28 marca 2012 r., a sprzeciw do Sądu, skarżący nadał za pośrednictwem urzędu pocztowego dopiero 5 kwietnia 2012 r., to tym samym uchybił przewidzianemu w art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. terminowi do jego wniesienia. Ten bowiem upłynął w dniu 4 kwietnia 2012 r. Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zaskarżając je w całości. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił dokonanie błędnych ustaleń faktycznych co do tego, że doręczenie postanowienia Referendarza Sądowego nastąpiło w dniu 28 marca 2012 r., a w rzeczywistości doręczenie w sposób prawidłowy nastąpiło w dniu 29 marca 2012 r. i od tego dnia należy liczyć termin do wniesienia sprzeciwu. W związku z powyższym nastąpiło niewłaściwe zastosowanie art. 67 § 1 oraz art. 72 P.p.s.a., a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i nadanie dalszego biegu pismu zawierającemu sprzeciw od postanowienia o odmowie przyznania prawa pomocy oraz o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego na okoliczności, że prawidłowe doręczenie postanowienia wydanego przez Referendarza Sądowego nastąpiło w dniu 29 marca 2012 r. Ponadto skarżący podkreślił, że przesyłka zawierająca postanowienie z dnia 13 marca 2012 r. nie została przekazana dorosłemu domownikowi, więc doręczenie było wadliwe. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej postanowienie Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 13 marca 2012 r. wynika, że zostało ono doręczone żonie skarżącego w dniu 28 marca 2012 r. Doręczenia dokonano zatem w sposób zastępczy, w trybie art. 72 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) dalej: P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że jeżeli doręczający nie zastanie adresata w mieszkaniu, może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było - administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania mu pisma. W zażaleniu skarżący zarzucił, że doręczenie to było wadliwe, bowiem przesyłka została doręczona osobie nie będącej dorosłym domownikiem, która przekazała mu przesyłkę dopiero w dniu 29 marca 2012 r. Należy podkreślić, że doręczenie zastępcze w trybie art. 72 § 1 P.p.s.a. opiera się na domniemaniu, że pismo dotarło do rąk adresata i że w ten sposób doręczenie zostało prawidłowo dokonane. Wprawdzie domniemanie to może zostać obalone, jednakże w zażaleniu skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że jego żona nie jest dorosłym domownikiem w rozumieniu art. 72 § 1 P.p.s.a. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji w oparciu o art. 259 § 2 P.p.s.a. prawidłowo odrzucił sprzeciw jako wniesiony po upływie terminu. Termin do wniesienia sprzeciwu upływał w dniu 4 kwietnia 2012 r., tymczasem skarżący nadał w urzędzie pocztowym sprzeciw w dniu 5 kwietnia 2012 r., zatem po upływie terminu. Zatem zarzuty podniesione przez stronę we wniesionym zażaleniu są bezzasadne. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.