I FZ 312/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA: Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), , , po rozpoznaniu w dniu 10 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lipca 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 1322/16 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 22 lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od marca do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2016 r. postanawia: 1) uchylić zaskarżone postanowienie, 2) wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 28 lipca 2016 r. w sprawie III SA/Wa 1322/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił J. W. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 22 lutego 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności osoby trzeciej wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do kwietnia oraz od czerwca do grudnia 2011 r. Uzasadniając przedmiotowe postanowienie Sąd pierwszej instancji wskazał, że Strona w skardze od opisanej wyżej decyzji zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania, jednakże w żaden sposób nie umotywowała swojego żądania. Z tego względu, mając na uwadze treść art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm., dalej: "P.p.s.a.") i wynikający z tego przepisu obowiązek uprawdopodobnienia przez wnioskodawcę zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, Sąd pierwszej instancji uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku Strony. Strona zaskarżyła postanowienie Sądu pierwszej instancji, zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji, mimo że okoliczności uzasadniające przyznanie jej ochrony tymczasowej wynikają z samej skargi. Strona wskazała, że wykonanie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej wywoła "ogromną szkodę biorąc pod uwagę kwotę zadłużenia". Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. przewiduje możliwość wstrzymania przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze treść cytowanego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Skarżący uprawdopodobnił, iż wykonanie kwestionowanej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia Skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W pierwszej kolejności Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, iż przed tutejszym Sądem prowadzone są trzy postępowania w przedmiocie zażaleń Skarżącego na postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie odmowy wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. w przedmiocie orzeczenia o jego solidarnej odpowiedzialności wraz ze spółką z o.o. "C." za zaległości podatkowe tej spółki w podatku od towarów i usług z odsetkami w łącznej kwocie około 500.000 zł. Ze znajdującej się w aktach sprawy dokumentacji nadesłanej przez Skarżącego do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika natomiast, że: Skarżący prowadzi samodzielnie gospodarstwo domowe, nie posiada majątku ani oszczędności, jest po rozwodzie, posiada dwoje dzieci mieszkających z ich matką, osiąga miesięczny dochód ze stosunku pracy w kwocie 1.750 zł, zaś jego miesięczne zobowiązania finansowe wynoszą – alimenty na dzieci 600 zł oraz koszty wynajmu pokoju i mediów 500 zł, do czego doliczyć trzeba bieżące koszty utrzymania. W tej sytuacji – mając na uwadze wysokość należności objętych decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej w W., w odniesieniu do sytuacji materialnej i rodzinnej Skarżącego, należy uznać, że wykonanie kwestionowanych decyzji w sposób znaczący utrudniłoby lub nawet uniemożliwiłoby mu zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny – na podstawie art. 188 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.