I FZ 311/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Sylwester Marciniak po rozpoznaniu w dniu 8 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 1529/14 w przedmiocie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 12 marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

1.1. Postanowieniem z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 1529/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: sąd pierwszej instancji) odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. S. (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. (organ odwoławczy) z dnia 12 marca 2014 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do listopada 2008 r. 1.2. W uzasadnieniu powyższego postanowienia wskazano, że skarżący wniósł skargę na wskazaną wyżej decyzję organu odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji, określającą skarżącemu zobowiązanie w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w łącznej kwocie 403.703,00 zł. Skarżący zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, w którym wskazał, że nie posiada wolnych środków w kwocie 403.703 zł. Natychmiastowe wykonanie decyzji mogłoby spowodować powstanie znaczącej szkody, a nawet uniemożliwić prowadzenie działalności gospodarczej. Natychmiastowe wykonanie decyzji może doprowadzić do powstania nieodwracalnych skutków bowiem celem jej wykonania skarżący byłby zmuszony do wyzbycia się składników majątkowych. Mogłoby to uniemożliwić realne prowadzenie działalności gospodarczej. Skarżący nadmienił, że zatrudnia prawie 40 osób, zatem zaprzestanie działalności gospodarczej miałoby skutki społeczne w postaci utraty pracy przez te osoby. 1.3. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia podniósł, że skarżący nie podał żadnych konkretnych wyliczeń, z których jednoznacznie wynikałoby, czy i w jakim ewentualnie stopniu kwota orzeczonych należności przekracza jego możliwości płatnicze. Wskazał tylko, że nie ma obecnie wolnych środków wysokości 403.703,00 zł. Skarżący swoich twierdzeń nie zobrazował również dokumentami źródłowymi. Takie dokumenty nie zostały dołączone do wniosku. W rezultacie ogólne stwierdzenie skarżącego o "uniemożliwieniu realnego prowadzenia działalności gospodarczej" nie może stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego, sąd pierwszej instancji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 2.1. Skarżący, reprezentowany przez adwokata. zaskarżył zażaleniem powyższe postanowienie sądu pierwszej instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, podatnik wskazał w sposób jednoznaczny, iż suma 403.703,00 zł jest sumą znaczącą, biorąc pod uwagę skalę prowadzonej przez niego działalności. Skarżący nie jest w stanie w chwili obecnej zapłacić całej sumy, ponieważ w celu zebrania tak znacznej kwoty musiałby podjąć działania zmierzające do ograniczenia prowadzonej działalności gospodarczej lub zawarcia umowy pożyczki, co spełnia przesłankę zagrożenia powstaniem znacznej szkody i uzasadnia wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonywalności decyzji. Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie jest konieczne przedstawienie przez podatnika szczegółowych wyliczeń obrazujących, że w przypadku konieczność zapłaty w chwili obecnej zobowiązania podatkowego w pełnej wysokości zajdzie niebezpieczeństwo, iż powstaną nieodwracalne dla podatnika, negatywne skutki. Wystarczy, iż podatnik uprawdopodobni, że jego sytuacja majątkowa nie pozwala w chwili obecnej na zapłatę całej kwoty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3. Zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. 4. Z art. 61 § 3 p.p.s.a. wynika, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek skarżącego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia przesłanek tam zawartych. Oznacza to, że skarżący we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu winien wskazać okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają wniosek, co do tego, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej. Materiał, do którego odnosi się sąd administracyjny, kontrolujący zasadność wniosku o wstrzymanie, może być, tak jak w tej sprawie, materiałem który został dołączony do wniosku o przyznanie prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 września 2010 r. II FZ 417/10). 5. W rozpoznawanej sprawie twierdzenia skarżącego, co do zasadności złożonego wniosku o wstrzymania zaskarżonej decyzji, nie mają odzwierciedlenia w materiałach źródłowych. Skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów, które pozwoliłyby ocenić jego sytuację majątkową i pozwalałyby stwierdzić, czy w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz rozpoznawane zażalenie ograniczają się jedynie do niepotwierdzonych żadnymi dokumentami źródłowymi twierdzeń pełnomocnika skarżącego. Nie może być zatem mowy o uprawdopodobnieniu wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., warunkujących przyznanie ochrony tymczasowej. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Oznacza tylko tyle, że okoliczność ta nie musi być udowodniona bez wątpliwości, lecz wystarczy takie jej potwierdzenie, które daje dużą dozę prawdopodobieństwa jej zaistnienia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 września 2014 r. II FZ 1342/14). Skarżący nie przedstawił jednak ani konkretnych danych uzasadniających swój wniosek, ani tym bardziej dokumentów na ich poparcie. Do wykazania bowiem, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jak już zostało wskazane wyżej, jego twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji majątkowej (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r. s. 206). Słusznie przy tym zauważył sąd pierwszej instancji, że sąd nie jest zobowiązany z urzędu ustalać, czy wynikająca z decyzji kwota jest wartością, której poniesienie mogłoby skutkować utratą płynności finansowej skarżącego. 6. Mając zatem na względzie, brak jakichkolwiek dokumentów źródłowych, umożliwiających zweryfikowanie twierdzeń pełnomocnika skarżącej, zasadnym było odmówienie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. 7. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. oddalił zażalenie skarżącego.