I FZ 305/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 29/16, o odrzuceniu zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 29/16 o odrzuceniu skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r., nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 29/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę G. K. (dalej: Skarżący) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za grudzień 2011 r., z uwagi na nie uiszczenie wpisu sądowego od tej skargi. 2. Skarżący złożył zażalenie (data wpływu do Sądu pierwszej instancji: 24 marca 2017 r.) na powyższe postanowienie. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 24 marca 2017 r., wezwano Skarżącego do usunięcia braków formalnych przez podpisanie zażalenia i złożenie jego odpisu, a także do uiszczenia wpisu sądowego od tego zażalenia. 3. Zarządzenie wzywające do uiszczenia wpisu zostało jednak zaskarżone przez Skarżącego zażaleniem. To z kolei oddalił Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 13 lipca 2017 r. sygn. I FZ 178/17. 4. Skarżący mimo wezwania wystosowanego w ramach realizacji zarządzenia z dnia 24 marca 2017 r., w wyznaczonym terminie nie podpisał zażalenia i nie złożył wymaganego odpisu. Z tej przyczyny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie postanowieniem z dnia 25 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 29/16, odrzucił zażalenie. W tym zakresie odwołał się do art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 194 § 3, art. 47 § 1 oraz art. 178 i art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 5. G. K. zaskarżył postanowienie z dnia 25 lipca 2017 r., wnosząc o jego uchylenie. Motywując środek zaskarżenia podał, że: - w dniu 7 kwietnia 2017 r. otrzymał jedynie wezwanie do uiszczenia wpisu z dnia 24 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 29/16; - w przesyłce nie było wezwania do uzupełnienia jakichkolwiek braków formalnych zażalenia; - w dniu 24 kwietnia 2017 r. odebrał wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia z dnia 13 kwietnia 2017 r. i dopiero wtedy dowiedział się o zaistnieniu braków formalnych zażalenia; - braki formalne zażalenia zostały uzupełnione. 6. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Ze znajdującego się w aktach sprawy (k. 245) potwierdzenia odbioru czytanego łącznie z zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. (k. 230) wynika, że w sprawie o sygn. akt I SA/Rz 29/16 w dniu 7 kwietnia 2017 r. Skarżącemu doręczono przesyłkę zawierającą: wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia wraz z pouczeniem oraz wezwanie o wpis 100 zł wraz z pouczeniem. Wezwania doręczono pod adresem podanym przez Skarżącego jako jego adres do doręczeń (ul. I., R.), co też potwierdzał podpis Skarżącego umiejscowiony w polu przewidzianym dla odbiorcy pisma oraz podpis doręczającego umiejscowiony w polu przewidzianym dla wydającego przesyłkę. W świetle przedstawionych okoliczności zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że wezwanie Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez podpisanie pisma oraz nadesłanie jego odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem jego odrzucenia, doręczono Skarżącemu osobiście w dniu 7 kwietnia 2017 r. Gołosłowne były motywy Skarżącego, że Skarżący nie otrzymał wezwania do uzupełnienia braków zażalenia na postanowienie Sądu pierwszej instancji z dnia 13 marca 2017 r. Skarżący pokwitował bowiem w dniu 7 kwietnia 2017 r. odbiór przesyłki w której - wedle podpisanego przez niego potwierdzenia odbioru - było również wezwanie do usunięcia rzeczonych braków zażalenia. Zupełnym nieporozumieniem były motywy Skarżącego odnoszące się do braków formalnych zażalenia z dnia 13 kwietnia 2017 r. oraz wskazujące na uzupełnienie braków formalnych tego zażalenia. W realiach sprawy Sąd pierwszej instancji odrzucił zażalenie z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia opatrzonego datą 17 marca 2017 r., a nie 13 kwietnia 2017 r. Z kolei akta sprawy nie potwierdzają, aby Skarżący uzupełnił rzeczone braki. W świetle powyższych uwag Sąd pierwszej instancji stwierdzając nieuzupełnienie przez Skarżącego braków formalnych zażalenia w wyznaczonym do tego terminie, zasadnie ten środek zaskarżenia odrzucił, do czego uprawniał art. 49 § 1 w związku z art. 178 i art. 197 § 1 P.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.