I FZ 299/19

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), , po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. sp. z o.o. z siedzibą w P. na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1852/17 w zakresie pozostawienia pisma z 14 grudnia 2018 r. bez rozpoznania w sprawie ze skargi H. sp. z o.o. z siedzibą w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 23 lutego 2017 r., nr 1401-SW-4.4303.56.2016.AW w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenie jej na majątku podatnika postanawia: oddalić zażalenie.

Zaskarżonym zarządzeniem z 6 marca 2019 r., sygn. akt III SA/Wa 1852/17 Przewodnicząca Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na podstawie art. 49 § 2 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: P.p.s.a.), pozostawiła bez rozpoznania pismo H. sp. z o.o. z siedzibą w P. (dalej: skarżąca/Spółka) z 14 grudnia 2018 r., z którego treści wynikało, że jest to "sprzeciw" od postanowienia tego Sądu z 19 listopada 2018 r. o sygn. akt III SA/Wa 1852/17. W uzasadnieniu wskazano, że pismem z 14 kwietnia 2017 r. Spółka wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 23 lutego 2017 r. w przedmiocie określenia przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne okresy rozliczeniowe 2015 r. i 2016 r. oraz zabezpieczenia jej na majątku podatnika. Postanowieniem z 11 października 2018 r. Sąd pierwszej instancji odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z 14 grudnia 2018 r. - zatytułowanym "Sprzeciw od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wydziału III Podatkowego (doręczonego z dn.: 07 - grudnia - 2018 r.), w sprawie pod sygn.: III SA/Wa 1852/17" (zob. k. 209) - Spółka zaskarżyła w całości "postanowienie z 19 listopada 2018 r.". Wniesione pismo nie zawierało podpisu, zaś tak oznaczone postanowienie nie zostało wydane. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 21 grudnia 2018 r. - pismem z 3 stycznia 2019 r. - Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych przedmiotowego pisma w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania; poprzez: (1) podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanej kopii rzeczonego pisma; (2) jak również wskazanie, czy wniesione pismo stanowi zażalenie na postanowienie z 11 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1852/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (zob. k. 211 i 212). Przedmiotowe wezwanie zostało w sposób prawidłowy doręczone Spółce 22 stycznia 2019 r. (zob. k. 213). Do dnia wydania zaskarżonego zarządzenia Spółka nie udzieliła odpowiedzi na wystosowane do niej wezwanie. Wobec powyższego oznaczonym na wstępie zarządzeniem z 6 marca 2019 r. przedmiotowe pismo pozostawiono bez rozpoznania. Pismem z 31 marca 2019 r. Spółka wniosła zażalenie na rzeczone zarządzenie. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 9 kwietnia 2019 r. Spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniesionego zażalenia w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia zażalenia, poprzez: (1) podpisanie nadesłanego zażalenia lub nadesłanie jego własnoręcznie podpisanego egzemplarza; (2) zawarcie wniosku o zmianę lub uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zwięzłego uzasadnienia zażalenia; (3) złożenie odpisu zażalenia dla strony przeciwnej (zob. k. 225 i 228). Pismem z 7 maja 2019 r. Spółka uzupełniła braki formalne zażalenia, podnosząc dodatkowo, że braki formalne pisma z 14 grudnia 2018 r. (stosownie do zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 21 grudnia 2018 r.) także zostały uzupełnione w terminie, która to okoliczność wynika z potwierdzenia nadania przesyłki wyekspediowanej 29 stycznia 2019 r. w Urzędzie Pocztowym w Z. W uzasadnieniu uzupełnionego zażalenia Spółka powołała się na dowód potwierdzenia nadania spornej przesyłki - dowód ten nie został jednak dołączony. Spółka nie sformułowała też innych zarzutów pod adresem zaskarżonego zarządzenia Przewodniczącej Wydziału (zob. k. 230 verte). W wykonaniu zarządzenia z 28 lutego 2020 r., sygn. akt I FZ 299/19 - Pismem z 2 marca 2020 r. - Spółka została wezwana do nadesłania w terminie 7 dniu dowodu w postaci kopii dokumentu potwierdzenia nadania przesyłki z 29 stycznia 2019 r., na który powołała się w rozpoznawanym środku prawnym (zob. k. 243 i 244). W odpowiedzi na wezwanie - pismem z 26 marca 2020 r. - Spółka powołując się na Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r. poz. 491) wniosła o przedłużenie ww. terminu w sposób, który "doprowadziłby do zamierzonego, opisanego celu, tj. umożliwienia załączenia wymaganej przez Sąd dokumentacji w terminie późniejszym, tj. takim gdzie będzie to możliwe". W uzasadnieniu - niebędący profesjonalnym pełnomocnikiem - prokurent Spółki podniósł, że "sam osobiście dokumenty o które Sąd wnosi, aby nadesłać widział oraz, że dokumenty te istnieją, jednakowoż z uwagi na nadzwyczajny okres wzmożonego reżimu sanitarnego, który pociąga ograniczenia wobec niektórych swobód obywatelskich, a także z uwagi na swoją osobistą sytuację w wyniku której przebywa on w innym województwie świadcząc opiekę nad swoim ojcem nie jest w stanie przynajmniej na obecną chwilę uczynić za dość zobowiązaniu w zakreślonym przez NSA terminie " (zob. k. 247). Po ustaniu ww. okoliczności, w wykonaniu zarządzenia z 7 sierpnia 2020 r. - Pismem z 17 sierpnia 2020 r. - Spółka została ponownie wezwana do nadesłania w terminie 7 dniu dowodu w postaci kopii dokumentu potwierdzenia nadania przesyłki z 29 stycznia 2019 r. pod rygorem uznania, że dowód na tę okoliczność nie został przedłożony (zob. k. 257 i 259). W odpowiedzi na wezwanie - pismem z 9 września 2020 r. - Spółka przesłała kopię dokumentu prywatnego, którego oryginał w ocenie prokurenta Spółki miał stanowić potwierdzenie nadania spornej przesyłki. Jednocześnie prokurent Spółki zobowiązał się do przedłożenia urzędowego odpisu nadesłanego dowodu (zob. k. 262). W tej samej dacie, w ślad za rzeczonym pismem, do akt sprawy wpłynęły trzy notarialne poświadczenia zgodności odpisów z okazanym dokumentem prywatnym sporządzone w przez Notariusza w Kancelarii Notarialnej w M. z 17 sierpnia 2020 r. (Repertorium A nr [...]) oraz przez Notariusza w Kancelarii Notarialnej w W. z 22 września 2020 r. (Repertorium A Nr [...]) - zob. k. 266, 269, 270. W wykonaniu zarządzenia z 20 listopada 2020 r., pismem z 7 grudnia 2020 r., z uwagi na okoliczność, że dokument prywatny (którego kopię i notarialnie poświadczone odpisy nadesłano do akt sprawy) nie zawierał wszystkich elementów niezbędnych do rozstrzygnięcia sprawy - Spółka została wezwana do nadesłania w terminie 7 dniu dowodu w postaci oryginału dokumentu potwierdzenia nadania przesyłki z 29 stycznia 2019 r. pod rygorem uznania, że dowód na tę okoliczność nie został przedłożony (zob. k. 271 i 272). W odpowiedzi na wezwanie - pismem z 29 grudnia 2020 r., powołując się na pisma skierowane do Spółki skarżącej, w imieniu której działał jej prokurent - Ł.N. oraz A.B. podnieśli, że działają oni łącznie w imieniu Stowarzyszenia M. w przekształceniu likwidacyjnym z siedzibą w W., którego jednostką organizacyjną jest Zespół Ekonomiczno-Administracyjny w K., wchodzący w pion organizacyjny Oddziału Z., stanowiąc samodzielnie funkcjonujące Centrum Usług Wspólnych, którego zadaniami jest prowadzenie rozliczeń o obsługi administracyjnej stowarzyszenia i podmiotów w nim zrzeszonych w oparciu o udzielone umocowania regulaminowe, co w przekonaniu ww. uprawniło ich do działania w imieniu skarżącej Spółki (zob. k. 274). Mając na uwadze powyższe wniesiono o przedłużenie o 14 dni terminu do złożenia dowodu w postaci oryginału dokumentu potwierdzenia nadania przesyłki z 29 stycznia 2019 r. podnosząc, że "wszelkie dokumenty (a w szczególności dokumenty z lat poprzednich) gromadzone są w Referacie archiwizacji danych i zarządzania prowadzonym przez Zespół Ekonomiczno - Administracyjny (organ statutowy Stowarzyszenia), któremu stosownie do umowy spółki oraz statutu tego podmiotu powierzono prowadzenie obsługi administracyjnej spółki H. Spółka z o.o. Niezwłocznie po otrzymaniu niniejszej korespondencji Stowarzyszenie M. ekspozytura w M., w której części znajduje się zorganizowany segment Zespołu, który to Zespół wystosował wniosek do archiwum we W. o udostępnienie żądanych dokumentów, jednakże z uwagi na wspomniany wcześniej okres świąteczny, wewnętrzny obieg dokumentów (umiejscowienie poszczególnych jednostek organizacyjnych w innych miastach i czas potrzeby na obieg korespondencji) oraz braki kadrowe związane ze skierowaniem na kwarantannę/izolację dużej części pracowników do chwili obecnej nie otrzymał fizycznie oryginału potwierdzenia nadania przesyłki [...]" - zob. k. 274 verte. W wykonaniu zarządzenia z 22 stycznia 2021 r. (Pismem z 1 lutego 2021 r.) Ł.N. oraz A.B. zostali wezwani do złożenia w terminie 7 dni dokumentu, z którego wynika upoważnienie do złożenia w imieniu skarżącej powyższego pisma pod rygorem uznania, że pismo to pochodzi od osób nieupoważnionych (zob. k. 277 i 278). Powyższe wezwanie pozostało bez odpowiedzi, zaś zawierająca je prawidłowo opisana przesyłka - wobec dwukrotnego jej awizowania i nie podjęcia w terminie - została zwrócona przez operatora pocztowego do tut. Sądu z dniem 1 marca 2021 r. i ze skutkiem doręczenia (który wystąpił 19 lutego 2021 r.) włączona do akt niniejszej sprawy (zob. k. 279). Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma uzasadnionych podstaw, dlatego podlegało oddaleniu. Na wstępie odnotowania wymaga, że ciąg sądowych czynności procesowych prowadzących do wezwania skarżącej do uzupełnienia braków formalnych pisma z 14 grudnia 2018 r., jak również prawidłowość i kompletność czynności materialno-technicznych składających się na adnotacje dokonane przez doręczyciela na zwrotnym potwierdzeniu odbioru wystawionym dla przesyłki zawierającej rzeczone wezwanie nie był kwestionowany. Ponieważ czynności te zostały poddane ocenie tut. Sądu kasacyjnego z urzędu i są prawidłowe, to nie ma podstaw do ich ponownego omawiana, szczególnie, że skarżąca rozpoznawanym zażaleniu podniosła jedynie, że wykonała wezwanie Sądu pierwszej instancji z 3 stycznia 2019 r. w terminie. Zdaniem skarżącej okoliczność powyższa wynika z potwierdzenia nadania spornej przesyłki poleconej zawierającej pismo z 27 stycznia, która została wyekspediowana 29 stycznia 2019 r. w Urzędzie Pocztowym w Z. (zob. k. 230 verte). Mając to na uwadze, w pierwszej kolejności należy stwierdzić, że zarówno potwierdzenie nadania przesyłki poleconej nadesłane przez prokurenta Spółki, jak również notarialne poświadczenia zgodności odpisów z okazanym dokumentem prywatnym w rozumieniu art. 96 pkt 2 ustawy z dnia 14 lutego 1991 r. prawo o notariacie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 1192 ze zm., dalej: u.p.n.) stanowią w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie kserokopię (odpis) tego samego dokumentu prywatnego. Spółka nie nadesłała bowiem oryginału rzeczonego dokumentu (do czego została wezwana pismem z 7 grudnia 2021 r.), który mógłby ewentualnie prowadzić do odmiennych wniosków. Kolejno odnotowania wymaga, że zgodnie z powołanym wyżej przepisem - notariusz poświadcza zgodność odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym dokumentem. Oznacza to, że poświadczenie przez notariusza zgodności odpisu, wyciągu lub kopii z okazanym mu dokumentem nie stwarza domniemania prawdziwości oryginału dokumentu, nie nadaje też okazanemu dokumentowi przymiotu autentyczności, jak również nie prowadzi do pozytywnej weryfikacji prawidłowości wydania tego dokumentu, czy jego zgodności z prawem, gdyż poświadczenie zgodności dokumentu poświadczanego odnosi się jedyne do treści dokumentu okazanego notariuszowi jako przedmiot poświadczenia (zob. uchwała SN w składzie siedmiu sędziów SN z 19 listopada 2010 r. w sprawie III CZP 82/10; zob. też wyrok SN z 5 kwietnia 2017 r. w sprawie II CSK 318/16). Notariusz nie ma bowiem obowiązku oceny, czy okazywany mu w celu poświadczenia dokument jest oryginałem, czy jego kopią, kserokopią, czy komputerowym skanem, jeśli jasno nie wynika to z treści czy formy dokumentu okazywanego. Notariusz nie kontroluje bowiem dokumentu poświadczanego, lecz bez względu na jego charakter stwierdza jego zgodność z dokumentem okazanym z czego wynika m.in. domniemanie, że dokument prywatny, w kształcie w jakim jego zgodność poświadczył notariusz istniał w dacie sporządzenia poświadczenia (zob. wyrok NSA z 30 września 2015 r., w sprawie I FSK 12/14 powołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: CBOSA, pod adresem: http://orzeczenia. nsa.gov.pl). Czynność notariusza, o której mowa w art. 96 pkt 2 u.p.n. polega zatem na urzędowym zaświadczeniu o identyczności treści i formy tego, co mu okazano, z tym, co jest poświadczane. Ewentualnym wątpliwościom co do treści lub formy poświadczanego dokumentu notariusz powinien dać wyraz w sposób przewidziany w art. 98 zd. drugie u.p.n., to jest poprzez dodatkowe stwierdzenie w treści poświadczenia, że okazany mu dokument zawiera cechy szczególne w postaci dopisków, uszkodzeń, poprawek, względnie innych, widocznych cech zewnętrznych tego rodzaju. Skoro zatem nadesłane dokumenty nie zawierają numeru przesyłki poleconej, to oceny tych dokumentów jako dowodów w sprawie nie zmienia fakt, że ich odpisy zostały poświadczone za zgodność z okazanym dokumentem prywatnym przez notariusza w rozumieniu art. 96 pkt 2 u.p.n. Dokumenty te ani nie stwarzają domniemania, że istnieje urzędowe potwierdzenie nadania spornej przesyłki, ani nie stwarzają domniemania, że istnieje dokument autentyczny nadający się do rozstrzygnięcia spornej kwestii. Wręcz przeciwnie, dokumenty te prowadzą do wniosku, że istnieje dokument prywatny mający stanowić potwierdzenie nadania przesyłki w kształcie w jakim został ono złożony do akt sprawy. Jest to bardzo istotna różnica. Dokument autentyczny pochodzi bowiem od jego wystawcy. Poczyniona dystynkcja prowadzi - po pierwsze - do wniosku, że nadesłane dokumenty nie korzystają z domniemania prawdziwości z jakiego korzysta prawidłowo wypełnione potwierdzenie nadania przesyłki poleconej (rejestrowanej), które tylko wtedy posiada walor dokumentu urzędowego, co do stwierdzonych w nim okoliczności, kiedy zostało sporządzone w sposób zgodny z przepisami prawa. Brak numeru przesyłki poleconej (rejestrowanej) na druku potwierdzeniu nadania taką natomiast sytuację wyklucza. Zgodnie bowiem z pkt 23 i 22 art. 3 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 2188 ze zm., dalej: P.p.) - przesyłką rejestrowaną jest przesyłka pocztowa przyjęta za pokwitowaniem przyjęcia i doręczana za pokwitowaniem odbioru (ust. 23), zaś przesyłką poleconą jest przesyłka listowa będącą przesyłką rejestrowaną, przemieszczaną i doręczaną w sposób zabezpieczający ją przed utratą, ubytkiem zawartości lub uszkodzeniem (ust. 22). Brak numeru przesyłki poleconej - jak wynika to z powołanych wyżej przepisów - uniemożliwia zatem jej zarejestrowanie w systemie operatora wyznaczonego w rozumieniu art. 3 pkt 13 P.p., co w zasadzie uniemożliwia jej przemieszczanie i doręczanie w sposób zabezpieczający przed jej utartą, uniemożliwiając jednocześnie wydanie pokwitowania przyjęcia tej przesyłki oraz odnotowanie jej odbioru. Przesyłka tego rodzaju nie jest bowiem w żaden sposób zindywidualizowana. Oznacza to, że nawet jeśli taką przesyłkę nadano, to w przypadku jej niedotarcia do adresata z jednej strony nie można poczynić ustaleń co do jej przyjęcia i przemieszczenia, z drugiej zaś strony nawet jeśli przesyłkę wprowadzono do systemu pod określonym numerem, lecz sam dokument w postaci potwierdzenia nadania przesyłki poleconej (rejestrowanej) numeru tej przesyłki nie zawiera, to dokument taki nie posiada waloru dokumentu urzędowego jako dokument wypełniony wadliwie i dlatego dokument ten korzysta jedynie z domniemania autentyczności z jakiego korzystają dokumenty prywatne (por. m.in. postanowienia NSA: z 20 listopada 2020 r. sygn. akt I FZ 179/20; z 30 września 2020 r. sygn. akt I FZ 159/20; z 13 maja 2020 r. sygn. akt I FZ 29/20; z 4 listopada 2010 r. sygn. akt I FZ 419/10; z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt II FZ 858/19; z 25 marca 2020 r. sygn. akt II FZ 117/20 ). Konstatacja powyższa prowadzi do drugiego wniosku, który spowodował konieczność (bezskutecznego) wezwania przez tut. Sąd kasacyjny skarżącej do przedłożenia oryginału spornego dokumentu. Nadesłane dokumenty nie nadawały się bowiem nawet stwierdzenia ich autentyczności, a dalej do zweryfikowania - w powszechnie dostępnym systemie śledzenia przesyłek Tracking Poczty Polskiej S.A. - czy i jaka przesyłka została w ogóle nadana 29 stycznia 2019 r. w Urzędzie Pocztowym w O., a więc innymi słowy nie nadawały się do stwierdzenia, czy w ogóle, a jeśli tak, to dla jakiej przesyłki wydano nadesłane do akt niniejszej sprawy potwierdzenie nadania przesyłki poleconej. Zapoznanie się przez tut. Sąd kasacyjny z oryginałem dokumentu otwierałoby drogę do dalszych ustaleń we wskazanym kierunku. Skoro jednak wezwania w tym przedmiocie skarżąca nie wykonała, to nadesłane dokumenty należało uznać za jedyny dowód w sprawie, o czym została pouczona skarżąca, jak również pośrednio, a rzekomo występujący w jej imieniu Ł.N. oraz A.B. (którzy pomimo wezwania nawet nie wykazali swego umocowania do działania w imieniu Spółki). W tych okolicznościach należało przejść do oceny znajdujących się w aktach sprawy dowodów i uznać, że są one niewiarygodne. Pomijając już brak numeru przesyłki poleconej (rejestrowanej) na druku potwierdzenia nadania, o czym powiedziano powyżej - nie uszło uwadze Naczelnego Sądu Administracyjnego, że kopia nadesłanego dokumentu (oraz jego odpisy notarialnie poświadczone w rozumieniu art. 96 pkt 2 u.p.n.) została wypełniona różnymi czcionkami i zawiera ręczne adnotacje pocztowe (masę przesyłki oraz wysokość opłaty pocztowej), które w trybie art. 98 zd. drugie u.p.n. odnotował jeden z notariuszy na sporządzonym odpisie (zob. k. 266 i 270 verte), co tym bardziej mało prawdopodobnym czyni, aby dokument ten nie został opatrzony, jeśli nie automatycznie sporządzonym, to przynajmniej odręcznie wpisanym numerem przesyłki poleconej - pomijając i to, że zgodnie z twierdzeniami prokurenta Spółki sporna przesyłka miała zostać nadana w Urzędzie Pocztowym w Z. (zob. k. 230 verte), a nie jak wynika to z nadesłanych dokumentów - w O. Na ogólny obraz sprawy i niską wiarygodność twierdzeń prokurenta Spółki dodatkowo rzutuje także dotychczasowy przebieg sprawy, a mianowicie: (1) działanie prokurenta Spółki od 25 września 2015 r. bez jego ujawnienia w Krajowym Rejestrze Sądowym w rozumieniu art. 22 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r. poz. 1500 ze zm.); (2) po wezwaniu przez tut. Sąd kasacyjny do okazania oryginału spornego dokumentu - nagłe zniknięcie prokurenta Spółki, w którego imieniu pisma w sprawie złożyły osoby nieuprawnione, a które pomimo wezwania nie wykazały swojego umocowania do działania w imieniu skarżącej; (3) wyjaśnienia przyczyn, dla których niemożliwe jest dostarczenie oryginału spornego dokumentu w zakreślonym terminie, na które miała mieć wpływ struktura organizacyjna stowarzyszenia prowadzącego obsługę administracyjną skarżącej (będącego w posiadaniu spornego dowodu), w ramach którego działał jednocześnie prokurent Spółki, a które miało być złożone z referatów, zespołów, ekspozytur, segmentów i archiwów rozmieszczonych w różnych miastach Polski, co dotychczas nie stanowiło przeszkód procesowych - albowiem prokurent skarżącej Spółki prowadził korespondencję w sprawie z miejscowości oddalonych od siebie o blisko 600 km (W., O., M., Ł., Z., K., W., C.). W tych okolicznościach należy uznać, że Przewodnicząca Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - w zaskarżonym zarządzeniu z 6 marca 2019 r. - prawidłowo oceniła, że stosownie do hipotezy art. 49 § 1 P.p.s.a. pismo skarżącej z 14 grudnia 2018 r. jako że nie mogło otrzymać prawidłowego biegu w skutek niezachowania warunków formalnych - wymagało uzupełnienia poprzez jego: (1) podpisanie lub nadesłanie własnoręcznie podpisanej kopii rzeczonego pisma; (2) jak również wskazanie, czy wniesione pismo stanowi zażalenie na postanowienie z 11 października 2018 r. sygn. akt III SA/Wa 1852/17 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skoro więc prawidłowo pouczona o skutkach niewykonania wezwania w tym przedmiocie - skarżąca wskazanych braków nie uzupełniła w zakreślonym terminie i prawidłowo doręczonego wezwania z 3 stycznia 2019 r. nie wykonała, to pismo skarżącej nie mogło otrzymać prawidłowego biegu i dlatego zostało pozostawione bez rozpoznania zgodnie z dyspozycją art. 49 § 2 zdanie pierwsze P.p.s.a. Przepis ten stanowi bowiem, że jeżeli strona nie uzupełnia lub nie poprawiła pisma w terminie, przewodniczący zarządza pozostawienie pisma bez rozpoznania. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił podniesione zarzuty, orzekając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 i art. 198 P.p.s.a. jak w sentencji. ----------------------- 9