I FZ 298/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Sylwester Golec po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Bd 84/24 w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 1 marca 2022 r., nr 0401-IOV1.613.1.2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej postanawia: oddalić zażalenie.

Postanowieniem z 30 października 2024 r., sygn. akt I SPP/Bd 84/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił zażalenie M. S. (dalej: skarżący, strona) na postanowienie tego sądu z 23 września 2024 r., utrzymujące w mocy postanowienie referendarza sądowego z 8 sierpnia 2024 r. umarzające postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy, w sprawie ze skargi skarżącego na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z 1 marca 2022 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej. Skarżący złożył zażalenie na postanowienie sądu z 23 września 2024 r. wnosząc o jego uchylenie w całości. Sąd pierwszej instancji uznał, że ww. zażalenie podlega odrzuceniu jako niedopuszczalne, wskazując na treść art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: P.p.s.a.). Podkreślił, iż z art. 260 P.p.s.a. wynika, że postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego o utrzymaniu w mocy postanowienia albo zarządzenia referendarza sądowego jest ostateczne i nie podlega zaskarżeniu. Taka kolejność zapadłych orzeczeń przed wojewódzkimi sądami administracyjnymi kończy merytoryczne rozpoznawanie wniosków w przedmiocie przyznania prawa pomocy. W zażaleniu na ww. postanowienie z 30 października 2024 r., skarżący wniósł m.in. o jego uchylenie w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Stosownie do treści art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie jest obok skargi kasacyjnej środkiem odwoławczym, który wnosi się do Naczelnego Sądu Administracyjnego i przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie (pkt 1-10). Stosownie do treści art. 258 § 1 P.p.s.a. czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Jak słusznie zauważył sąd pierwszej instancji, w świetle art. 260 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzeń lub postanowień referendarza, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 P.p.s.a., wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza zmienia albo utrzymuje w mocy, orzekając jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Należy zauważyć, że ani wspomniany art. 194 § 1 P.p.s.a. zwierający katalog postanowień, które podlegają zaskarżeniu zażaleniem, ani żaden inny przepis tej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a. Wobec tego należało stwierdzić, jak to uczynił sąd pierwszej instancji w zaskarżonym postanowieniu, że ustawodawca nie przewidział możliwości zaskarżenia wydanego na podstawie art. 260 § 1 P.p.s.a. postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego o zmianie lub utrzymaniu w mocy postanowienia/zarządzenia referendarza sądowego z zakresu prawa pomocy. Tym samym sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał złożone zażalenie za niedopuszczalne i odrzucił je na podstawie art. 178 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie na podstawie art. 184 w zw. z 197 § 1 i 2 P.p.s.a. Sędzia NSA Sylwester Golec