I FZ 291/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Hieronim Sęk, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia G. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 20/16, o odrzuceniu zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 20/16, o odrzuceniu sprzeciwu w sprawach ze skarg na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 5 listopada 2015 r., nr: [....] oraz [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i lipiec 2011 r. postanawia: oddalić zażalenie.

1. Przedmiot zażalenia G. K. (dalej: Skarżący) wniósł zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 18 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 20/16. Postanowieniem tym Sąd odrzucił jego zażalenie z dnia 17 marca 2017 r. (nadane drogą pocztową w dniu 23 marca 2017 r. - przyp. NSA) na postanowienie tego Sądu z dnia 14 marca 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 20/16, wydane w przedmiocie odrzucenia sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego z dnia 16 stycznia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 20/16. 2. Uzasadnienie postanowienia Sądu pierwszej instancji 2.1. Podstawę prawną rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji stanowił art. 49 § 1 w związku z art. 178 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.; dalej: P.p.s.a.) 2.2. W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że: - w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2009 r., sygn. I GPS 1/09, przyjęto, że na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego, wydane na podstawie art. 259 § 2 P.p.s.a., o odrzuceniu sprzeciwu wniesionego od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy, przysługuje zażalenie; - zarządzeniem z dnia 24 marca 2017 r. wezwano Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia (z dnia 17 marca 2017 r. - przyp. NSA) przez podpisanie go oraz nadesłanie odpisu, w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia; - wezwanie doręczone adresatowi osobiście w dniu 7 kwietnia 2017 r.; - Skarżący pomimo upływu terminu nie uzupełnił braków zażalenia; - nie można mu było więc nadać prawidłowego biegu i jako takie podlegało ono odrzuceniu. 3. Zażalenie W zażaleniu na powyższe postanowienie Sądu pierwszej instancji Skarżący zarzucił naruszenie art. 178 P.p.s.a. przez odrzucenie zażalenia, w sytuacji, gdy nie otrzymał on wezwania do uzupełnienia jego braków formalnych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Ze znajdującego się w aktach sprawy (k. 281) potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowej wynika, że: - wezwanie do uzupełnienia braków zażalenia przez podpisanie i doręczenie odpisu zażalenia doręczono pod adresem podanym przez Skarżącego jako adres do doręczeń (ul. I., R.); - w dniu 7 kwietnia 2017 r. doręczono Skarżącemu rzeczone wezwanie, co potwierdzał podpis Skarżącego umiejscowiony w polu przewidzianym dla odbiorcy pisma oraz podpis doręczającego umiejscowiony w polu przewidzianym dla wydającego przesyłkę. W świetle przedstawionych okoliczności zasadnie Sąd pierwszej instancji stwierdził na podstawie tego dokumentu, że wezwanie Skarżącego do uzupełnienia braków formalnych zażalenia przez podpisanie pisma oraz nadesłanie jego odpisu doręczono Skarżącemu osobiście w dniu 7 kwietnia 2017 r. Gołosłowne były twierdzenia Skarżącego, że doręczyciel poczty przekazał przesyłkę innej osobie niż adresat, gdyż Skarżący w dniu doręczania przebywał poza R.. Uwzględnienie tego rodzaju argumentacji oznaczałoby przyjęcie, że podpis na dokumencie - potwierdzeniu odbioru został sfałszowany (naniosła go osoba podszywająca się pod Skarżącego), w sytuacji, gdy nie przedłożono jakiegokolwiek dowodu uprawniającego do takiego wniosku. Nadto, nie została choćby uprawdopodobniona okoliczność przebywania Skarżącego poza miejscem doręczenia przesyłki (R.). Odnotować przy tym trzeba było, że Skarżący w piśmie z dnia 4 lipca 2017 r. złożonym w innej sprawie sądowej o sygn. akt I SA/Rz 29/16 (wpływ do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie: 29 sierpnia 2017 r.), w której przesyłki doręczano mu pod tym samym adresem co w niniejszej sprawie, podał, że: "W dniu 7 kwietnia 2017 r. skarżący otrzymał bowiem zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu z dnia 24 marca 2017 r. (....)" Tym samym przyznanie w innej swojej sprawie, że w dniu 7 kwietnia 2017 r. odebrał korespondencję też w ramach doręczenia bezpośredniego (k. 245 akt o sygn. akt I SA/Rz 29/16), przeczyło twierdzeniu podniesionemu w tej sprawie, że jakoby w dniu 7 kwietnia 2017 r. nie przebywał w R. W świetle powyższych uwag Sąd pierwszej instancji stwierdzając nie uzupełnienie przez Skarżącego braków formalnych zażalenia w wyznaczonym do tego terminie, zasadnie ten środek zaskarżenia odrzucił, do czego uprawniał art. 49 § 1 w związku z art. 178 i art. 197 § 1 P.p.s.a. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.