I FZ 288/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka, po rozpoznaniu w dniu 17 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 3 czerwca 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 336/15 w sprawie ze skargi L. C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2008 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 336/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił wniosek L. C. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 5 marca 2015 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że strona powołała się na ogólnie sformułowaną przesłankę, która w jej opinii ma uzasadniać uwzględnienie wniosku o wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący wskazał jedynie, że wykonanie zaskarżonych decyzji organu I i II instancji może doprowadzić do nagłego zwolnienia części pracowników, czy nawet zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej. Sąd I instancji podkreślił, że dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący zarzucił naruszenie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej: P.p.s.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. Podkreślił, że sama kwota wynikająca z decyzji ma charakter znaczny i powinna wzbudzić przekonanie, że wykonanie decyzji spowoduje nieodwracalne skutki dla skarżącego. Ponadto ustalenia Sądu powinny być poparte wiążącymi ustaleniami, natomiast Sąd nie zwracał się do strony o uzupełnienie wniosku o jakiejkolwiek dokumenty obrazujące sytuację finansową skarżącego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast zgodnie z § 3 powołanego przepisu po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z treści przytoczonego przepisu wynika, iż co do zasady wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonej decyzji lub postanowienia. Postanowienie sądu o wstrzymaniu wykonania aktu w całości lub w części stanowi zatem odstępstwo od tej generalnej reguły i jest dopuszczalne jedynie po spełnieniu określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. przesłanek, których istnienie musi wykazać wnioskodawca. W orzecznictwie wielokrotnie podkreślano, że podstawą badania zasadności wstrzymania wykonania decyzji lub aktu jest prawidłowo uzasadniony wniosek. W postanowieniu z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, NSA stwierdził, że obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu spoczywa na stronie skarżącej, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Nie wystarcza przy tym jedynie złożenie wniosku, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia. Jednocześnie brak uzasadnienia takiego wniosku nie jest brakiem, którego uzupełnienia winien żądać sąd. Sąd musi bowiem dysponować wiarygodnie wykazanymi faktami, które pozwolą mu na zastosowanie przedmiotowej instytucji. Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania aktu administracyjnego nie może stanowić podstawy uzasadniającej pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Aby wniosek mógł być uwzględniony, strona musi wskazać konkretne zagrożenia płynące z wykonania orzeczenia. To w interesie skarżącego leży takie sformułowanie wniosku, by był on precyzyjny i dotyczył konkretnych zagrożeń. Również w jego interesie jest poparcie tychże twierdzeń stosownymi dokumentami; sąd musi mieć wiedzę o okolicznościach uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji oraz mieć możliwość zweryfikowania tejże wiedzy. Uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje. Tymczasem w złożonym przez siebie wniosku skarżący nie wskazał ani nie udokumentował w dostateczny sposób okoliczności, które mogłyby spowodować możliwość wyrządzenia dla strony znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Za takie okoliczności nie można było uznać wyłącznie gołosłownego oświadczenia strony, że wykonanie decyzji wymiarowej skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci zwolnienia pracowników czy zamknięcia działalności gospodarczej. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego słusznie ocenił Wojewódzki Sąd Administracyjny, że w rozpatrywanym przypadku przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zostały spełnione. Mając powyższe na uwadze, wobec nie naruszenia prawa przez Sąd I instancji, a tym samym braku podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, należało zażalenie oddalić, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.