I FZ 280/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 27 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 236/25 odrzucające zażalenie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 30 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe od stycznia 2019 r. do grudnia 2020 r. postanawia oddalić zażalenie.

Zaskarżonym postanowieniem z 10 października 2025 r., sygn. akt III SA/Wa 236/25 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, odrzucił zażalenie S. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej: Skarżąca/Spółka) z powodu nieuiszczenia wpisu od postanowienia tego Sądu z 26 czerwca 2025 r. o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Z podjętego przez Sąd pierwszej instancji rozstrzygnięcia wynikało, że zarządzeniem z 28 lipca 2025 r. wezwano Skarżącą, do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł. Przesyłka zawierająca ww. wezwanie była dwukrotnie awizowana i zwrócona przez pocztę z uwagi na jej niepodjęcie przez adresata. W tym stanie rzeczy wskazane wezwanie uznano za doręczone z dniem 19 sierpnia 2025 r. w trybie art. 73 P.p.s.a. Wpisu jednak nie uiszczono. Na powyższe orzeczenie, Skarżąca złożyła zażalenie, w którym wniosła o uchylenie tego postanowienia w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie jest zasadne. Zgodnie z art. 73 § 1 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia określonego w § 2. Zawiadomienie o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie 7 dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe (§ 2 art. 73 ustawy). W przypadku niepodjęcia pisma w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż 14 od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy (§ 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, o czym stanowi § 4 art. 73 P.p.s.a. W okolicznościach sprawy znaczenie ma przede wszystkim to, że po upływie ostatniego dnia terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 P.p.s.a., przyjmuje się fikcję prawną doręczenia, która polega na tym, iż w razie nieodebrania pisma złożonego w urzędzie pocztowym za datę doręczenia pisma przyjmuje się datę, w której upłynął termin jego odbioru. Tak dokonane doręczenie stwarza domniemanie doręczenia pisma i wyznacza początek biegu terminu do podjęcia czynności prawnej. Sąd nie może przyjąć na podstawie formularza potwierdzenia odbioru, że doręczenie pisma sądowego na podstawie art. 73 było skuteczne, jeżeli doręczyciel nie wskazał w tym formularzu przyczyny uniemożliwiającej doręczenie właściwe lub zastępcze (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 25 sierpnia 1999 r. o sygn. akt III CKN 621/99, publik. OSNC z 2000 r. nr 3, poz. 52). Ponadto należy mieć na uwadze, że domniemanie faktyczne doręczenia pisma w myśl art. 73 może być obalone, gdy adresat pisma wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością. Brak jest podstaw aby w rozpoznawanej sprawie uznać, że skutek doręczenia w myśl art. 73 § 3 w związku z § 4 P.p.s.a. nie wystąpił w dniu 19 sierpnia 2025 r., to jest w ostatnim dniu okresu 14 dni, licząc od dnia pierwszego awizo (5 sierpnia 2025 r.). Powyższe oznacza, że siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu od skargi w rozpoznawanej sprawie rozpoczął bieg 19 sierpnia 2025 r. i bezskutecznie upłynął 26 sierpnia 2025 r. Sąd pierwszej instancji odrzucając zażalenie 10 października 2025 r. na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. nie popełnił zatem błędu skoro wpis od skargi w terminie nie wpłynął. Z art. 220 § 3 P.p.s.a. wynika bowiem, że zażalenie, od którego pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Skarżąca w zażaleniu nie wskazała żadnych okoliczności, które poddawałyby w wątpliwość skuteczność doręczenia zastępczego. Nie podniesiono żadnych zarzutów co do naruszenia procedury doręczenia zastępczego. Tym samym Skarżąca nie obaliła domniemania doręczenia wezwania do uiszczenia wpisu w myśl art. 73 § 4 P.p.s.a. Także NSA nie dopatrzył się naruszeń prawa w tym zakresie. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru wynika, że adres Skarżącej odpowiada adresowi wskazanemu w skardze, Odnotowano fakt pozostawienia przesyłki w placówce pocztowej oraz okoliczność pozostawienia zawiadomienia o tym w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Przesyłka była powtórnie awizowana i nie została podjęta. Należało zatem uznać, że jej doręczenie nastąpiło 26 sierpnia 2025 r. Twierdzenie w zażaleniu, że Skarżąca w dniu 18 sierpnia 2025 r. odbierała korespondencję w placówce pocztowej jednak z nieznanych jej przyczyn "urzędnik poczty przeoczył wydanie listu nr [...]" jako niepoparte żadnym dowodem, nie może zyskać uznania sądu kasacyjnego i prowadzić do uchylenia kontrolowanego postanowienia. Z wymienionych powodów oraz na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny postanowił jak w sentencji.