I FZ 28/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Arkadiusz Cudak (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia R. sp. z o.o. w W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1540/13 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi R. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki cywilnej z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2010 r. postanawia: umorzyć postępowanie zażaleniowe

I FZ 28/15 Uzasadnienie Zaskarżonym postanowieniem z dnia 17 czerwca 2014 roku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie o sygnaturze akt I SA/Kr 1540/13, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 1270) dalej p.p.s.a., oddalił wniosek R. sp. z o.o. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do Sądu decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 sierpnia 2013 roku w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej za zaległości podatkowe spółki cywilnej z tytułu podatku od towarów i usług za I kwartał 2010 roku. Sąd wskazał, że spółka we wniosku argumentowała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody w przypadku przeprowadzenia przeciw niej egzekucji, gdyż skutkować to będzie zaprzestaniem pracy jej przedsiębiorstwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając wniosek powołał się na regulację art. 61 § 3 p.p.s.a. i podniósł, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przez Sąd spoczywa na skarżącym. Tymczasem spółka nie uzasadniła bliżej swojego żądania, nie przedstawiła żadnego konkretnego argumentu wskazującego na potrzebę czy konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz nie okazała żadnych dokumentów przemawiających na rzecz wniosku. Z kolei brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu uniemożliwiał Sądowi jego merytoryczną ocenę. Skarżąca spółka w zażaleniu na powyższe postanowienie zaskarżyła je w całości. Zarzuciła Sądowi naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię. Sąd miał niesłusznie uznać, że uzasadnienie wstrzymania wykonania decyzji przez Sąd jest obowiązkiem strony skarżącej składającej wniosek. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje. Postępowanie zażaleniowe należało jako bezprzedmiotowe umorzyć na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wszczyna postępowania przed tym sądem w sprawie sądowoadministracyjnej, w rozumieniu art. 1 p.p.s.a. Oznacza to, że nierozpoczęcie lub zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego czyni postępowanie z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd, bezprzedmiotowym. Wniosek o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. o wstrzymanie wykonania decyzji przez sąd, jest traktowany jako oświadczenie woli skarżącego niezbędne do zainicjowania postępowania incydentalnego w przedmiocie ochrony tymczasowej, w trwającym na skutek złożenia skargi postępowaniu z zakresu sądowej kontroli decyzji podatkowej oraz pod warunkiem trwania tego postępowania. Stanowisko to jest tym bardziej słuszne, gdy uwzględni się regulację art. 61 § 6 p.p.s.a., stosownie do której, wstrzymanie wykonania aktu lub czynności upada w razie wydania przez sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie. W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w dniu 26 sierpnia 2014 roku wydał wyrok, w którym orzekł o oddaleniu skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 8 sierpnia 2013 roku, której wstrzymania wykonania domaga się skarżąca spółka. Należy zatem stwierdzić, że w świetle powyższych uwag oraz w związku z art. 61 § 6 p.p.s.a., postępowanie wszczęte zażaleniem na postanowienie Sądu z dnia z dnia 17 czerwca 2014 roku należało uznać za bezprzedmiotowe oraz orzec o jego umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a.